از اواخر دهه ۷۰ یعنی از سال ۱۳۷۷ به طور جدی و شبانه‌روزی شاهنامه‌پژوهی کرده‌ام و در کلاس‌های استادان بزرگ شاهنامه به طور مرتب و به طول چند سال شرکت داشته‌ام، هر چه استادان گفته‌اند نیز به گوش جان شنیده و درباره آنان پژوهش کرده‌ام. در دانشگاه علاوه بر تاریخ و علوم سیاسی، حقوق خوانده‌ام. دانش حقوق عمومی کمک کرده‌است مفاهیمی خاص را از شاهنامه کشف کنم و این کشفیات بعدها مقدمه‌ای شد تا به یک کشف بزرگ برسم که خداوند لطف کرد و این کشف را بر من آشکار ساخت. کشف بزرگ این بود برخلاف آنچه همه پیشینیان گفته‌اند که شاهنامه بخش اسطوره‌ای، افسانه‌ای، پهلوانی و... دارد، دانستم «شاهنامه همه‌اش از نخستین بیت تا واپسین آن» تاریخ محض است. همه آنچه در شاهنامه آمده، بیان راستین رویدادهای واقعی تاریخی است. این کشف مهم (که البته به ندرت برخی بزرگان دیگر هم حدودا به آن رسیده یا اشاراتی داشته‌اند) سبب شد به دنبال آن، پیگیر یافتن دیگر مسائل موجود در یک جامعه سیاسی بگردم. گشتم، یافتم و برخی از این یافته‌ها را در کتاب مهم «مبانی حقوق عمومی در ایران کهن» آوردم و انتشار دادم. دررابطه با شاهنامه، پژوهش‌های زیادی کرده و کتب متعددی نوشته‌ام که برخی از آنها عبارتند از: نگاهی نو به شاهنامه، پندهای شاهنامه، گفتارهای شاهنامه، داستان باستان، سوگواری در شاهنامه، آشپزی و خوراک در شاهنامه، مقالات شاهنامه، خردنامه و... . همچنین بیش از 100نوشتار مختلف درباره مسائل شاهنامه‌پژوهی در نشریات گوناگون نوشته‌ام. بیش از 50برنامه در رادیو سراسری فرهنگ داشته و چند برنامه تلویزیونی مربوط به شاهنامه یا مسائل حقوقی شاهنامه داشته‌ام. چند سالی است که هر ماه نیز یک نشست تخصصی شاهنامه‌پژوهی در خانه اندیشمندان علوم انسانی یا در موسسه فرهنگی بزرگمهر حکیم برگزار می‌کنم.