در The Lost Crown دیگر خبری از شاهزاده‌‌ کلاسیک و چهره‌‌ آشنای سالیان پیش نیست.بازی به‌جای تکیه بر گذشته، شخصیت تازه‌ای به نام«سارگون»را معرفی می‌کند. اویکی ازاعضای گروهی نخبه به‌نام Immortals است که برای نجات شاهزاده گمشده به منطقه‌ای باستانی ورمزآلود به‌نام «کوه قاف» اعزام می‌شود. آنچه ابتدا به‌نظر می‌رسد تنها یک مأموریت ساده برای نجات است اما به‌تدریج رنگ و بویی پیچیده و شخصی به‌خود می‌گیرد. سارگون در دل این سفر نه‌تنها باید با دشمنان و خطرات دنیای بیرونی مواجه شود بلکه ناگزیر است به جنگ با شک و تردیدهای درونی و حقایق پنهان از گذشته‌‌ خود نیز بپردازد.روایت بازی با هوشمندی خاصی از افشاگری‌های تدریجی بهره می‌برد. اطلاعات درباره‌‌ دنیای بازی، شخصیت‌ها و رابطه‌‌ آنها با یکدیگر به‌مرور زمان آشکار می‌شود و بازیکن را تشویق به کاوش و دقت درجزئیات می‌کند.مضامینی چون خیانت به‌عنوان یک ابزار ودرعین حال یک پرسش ازهویت وسرنوشت دربطن داستان حضور دارند. شخصیت‌پردازی سارگون نیز از سطحی بودن اولیه فراتر می‌رود وباپیشرفت داستان،لایه‌های پیچیده‌تری ازاو نمایان می‌شود.هرچند برخی شخصیت‌های فرعی نتوانسته‌اند به‌اندازه‌‌ کافی پرورش یابندودرانتهای داستان نیزگره‌های روایی کمی پیچیده و گاه گیج‌کننده می‌شوند اما کلیت روایت، استواروقابل تأمل باقی می‌ماند. ازمنظر گیم‌پلی، The Lost Crown  با بهره‌گیری از سبک مترویدوانیا، دنیایی گسترده و درهم‌تنیده را به بازیکن ارائه می‌دهد. ساختار مراحل و نحوه‌ پیشروی در بازی به‌گونه‌ای طراحی شده که بازیکن را تشویق به بازگشت به مناطق قبلی و کشف مسیرهای جدید می‌کند. سیستم پارکور که یکی از ارکان اصلی این سری بوده، همچنان درمرکز توجه قرار دارد.حرکت‌های سریع و دقیق، پرش‌های به‌موقع و عبور از موانع و تله‌های مختلف، لذت ناب کاوش و چالاکی را به‌همراه دارند. مبارزات بازی نیز تلفیقی از سرعت، دقت و استراتژی است. سارگون می‌تواند با شمشیر خودضربات متوالی وارد کند،جاخالی دهد و از قابلیت‌های خاص زمانی بهره ببرد؛ازجمله توانایی بازگشت به نقطه‌ای مشخص از گذشته یاکندکردن زمان درلحظات بحرانی. درنگاهی فراتر، The Lost Crown ‌تلاشی برای بازاندیشی مفهوم زمان است. در این بازی، زمان نه‌تنها یک مکانیک گیم‌پلی بلکه یک مفهوم‌فلسفی است.سارگون بارهادرچرخه‌ای ازتلاش برای تغییرگذشته وساخت آینده گرفتارمی‌شوداماهرچه بیشتر می‌کوشد، بیشتر در دام زمان اسیر می‌شود. این تناقض میان خواست انسان برای کنترل سرنوشت و محدودیت‌های واقعی او، یکی از لایه‌های تأمل‌برانگیز بازی است که به‌خوبی در بافت آن تنیده شده.یکی از چشمگیرترین جنبه‌های The Lost Crown طراحی هنری آن است. برخلاف نسخه‌های پیشین که به‌سمت واقع‌گرایی گرایش داشتند، این بازی با انتخاب سبک بصری کمیک‌گونه و استفاده از رنگ‌های تند و خطوط اغراق‌شده، هویت بصری متمایزی برای خود خلق کرده.محیط‌های‌ M کوه قاف متنوع و پرجزئیات هستند؛ ازمعابد متروک گرفته تاغارهای تاریک و باغ‌های اسرارآمیز.الهام‌گیری از هنر خاورمیانه‌ در معماری و دکوراسیون بازی به وضوح قابل مشاهده است و همین امر به جذابیت و اصالت آن افزوده. انیمیشن‌های نرم و افکت‌های تصویری مرتبط با زمان نیز به‌خوبی اجرا شده‌اند و لحظات نفس‌گیر بسیاری رارقم می‌زنند. بازی در کوه قاف در ایران روایت می‌شود ولی آنچه می‌بینیم، بیشتر شباهت به معماری مصری یا عربی دارد تا معماری ایرانی. از طرفی بعضی اطلاعاتی که در بازی به بازیکن راجع به بناها، اشخاص یا گروه‌های تاریخی داده می‌شود، کاملا غلط بوده و بازیکن را به اشتباه می‌اندازند.موسیقی و صداگذاری بازی نیز نقش مهمی در ایجاد فضای خاص آن ایفا می‌کنند. سازندگان با ترکیب سازهای سنتی شرقی و تم‌های موسیقی مدرن، فضای صوتی منحصربه‌فردی خلق کرده‌اند. موسیقی در طول بازی به شکلی هوشمندانه تغییر می‌کند طوری‌که در لحظات آرام، لطیف و دلنواز است و درصحنه‌های اکشن،پرهیجان وپرشور.صداگذاری شخصیت‌ها_ به‌ویژه سارگون_ حرفه‌ای وطبیعی به‌نظرمی‌رسدو صداگذاری زمانی همه را شگفت‌زده می‌کند که بدانید بازی به‌صورت کامل دوبله فارسی شده است.  

آرین مرادی - منتقد بازی‌