ناظریان صدایی نداشت برای فریاد. او آرام بود و دقیق و عمیق. مانند بانویی که بی‌هیاهو وارد می‌شود و تنها با حضورش، فضا را دگرگون می‌کند. در روزگار نوارهای ویدئویی و دوبله‌های ماندگار، نام او پشت صحنه می‌درخشید، اما صدایش در پیشانی خاطرات جای داشت. از نقش‌های عاشقانه و مادرانه تا زنان مقتدر یا رنج‌کشیده، شهلا ناظریان به همه‌شان روحی مستقل می‌بخشید. گویی هر بار زاده می‌شد تا یک زندگی تازه را صدا کند.تسلط او بر کلام، چیزی فراتر از فن بیان بود. او واژه را حس می‌کرد، نفس جمله را می‌فهمید و معنای سکوت را خوب می‌شناخت. صدایش فقط روایتگر نبود، مفسر بود. گاهی به جای هزار تصویر حرف می‌زد و گاهی فقط با لرزش مختصر یک کلمه، طوفانی از احساس را به دل شنونده می‌نشاند.در جهان صدا، جایی هست که تکنیک در آغوش عاطفه آرام می‌گیرد؛ جایی میان هنر و دل. شهلا ناظریان در همین نقطه ایستاده بود. نه غرق در خودنمایی، نه اسیر کلیشه. او صدایش را به زبان صحنه‌ها بدل کرد، بی‌آن‌که بخواهد دیده شود؛ و همین نادیده‌ ماندن، شکوه اوست.در غبار زمان، بسیاری صداها فراموش می‌شوند، اما بعضی صداها، مانند یک لالایی دیرسال، در جان فرهنگ باقی می‌مانند. صدای ناظریان از آن‌ دست است؛ آشنا، مهربان و همیشگی. صدایی که در پرده‌ها محو نشد، بلکه از دل آنها عبور کرد و به حافظه‌ ما پیوست.زنده‌یاد شهلا ناظریان فعالیت‌ هنری‌اش را با  تئاتر آغاز کرد و در چند فیلم و سریال به ایفای نقش پرداخت. همچنین در سری سوم مسابقه تلویزیونی «تلاش» کنار همسرش به عنوان مجری حضور داشت. ناظریان جای اینگرید برگمن، مریل استریپ و... صحبت کرده است.  بیراه نیست اگر بگوییم ناظریان یکی از صداهای ماندگار دنیای دوبله بود و به خوشرویی و متانت  در میان همکاران شهره بود.