این گروه‌ها که «کُنفراترنیتا» یا انجمن‌های برادری نام دارند، با ردای مخملی، مدال‌های تشریفاتی و آیین‌هایی الهام‌گرفته از قرون وسطی، مأموریت خود را حفظ دستورهای غذایی چندصدساله می‌دانند. از خوراک ماهی کاد نمک‌سود در ویچنزا گرفته تا گوشت‌های عمل‌آوری‌شده کمیاب در امیلیا رومانیا، این انجمن‌ها خود را آخرین سنگر در برابر فراموشی سنت‌های آشپزی می‌دانند‌؛ سنت‌هایی که زیر فشار زندگی مدرن، تغییرات اقلیمی و ذائقه‌های جهانی در حال رنگ‌باختن هستند. امروزه بیش از ۱۰۰ انجمن غذایی در سراسر ایتالیا فعالند که هرکدام مسئولیت حفاظت از یک خوراک یا محصول محلی خاص را بر‌عهده دارند. اعضای این گروه‌ها باور دارند غذا بخشی از «میراث فرهنگی ناملموس» است‌؛ مفهومی که با به‌رسمیت‌شناختن آشپزی ایتالیایی توسط یونسکو، مشروعیتی جهانی یافته است. برخلاف تصور، این انجمن‌ها فقط گردهمایی‌های نمادین نیستند. آنها دستور پخت‌ها را مستندسازی می‌کنند، رویدادهای آموزشی برگزار می‌کنند و در برابر تغییرات غیر‌اصولی در مواد اولیه یا روش تهیه می‌ایستند. برای مثال، خوراک معروف «باکالا آلا ویچنتینا» چهار روز زمان آماده‌سازی نیاز دارد‌؛ فرآیندی که با ریتم زندگی امروز همخوانی چندانی ندارد. 
بخش چشمگیر فعالیت این انجمن‌ها، آیین‌های رسمی آنهاست. بسیاری دارای «استاد اعظم»، «دوجه» یا حتی «شاهزاده» هستند و اعضای جدید طی مراسمی شبیه شوالیه‌سازی قرون وسطایی پذیرفته می‌شوند. در برخی انجمن‌ها، شمشیر بر شانه‌ داوطلب فرود می‌آید و در بعضی دیگر، نماد آیین چیزی به‌مراتب عجیب‌تر است: یک ماهی نمک‌سود واقعی. این تشریفات، هرچند گاه نمایشی به نظر می‌رسند اما کارکردی جدی دارند؛ ایجاد حس تعلق، تداوم سنت و جلب توجه نسل‌های جدید به غذایی که شاید در غیر این صورت به دست فراموشی سپرده شود.