البته اگر کسی بخواهد بلیت فیلم را به شکل آنلاین بخرد، با مالیات بر ارزش‌افزوده حدود 205 هزار تومان باید بپردازد.  مسئولان ازجمله مجتبی بهزادیان، مدیرکل دفتر نظارت بر عرضه و نمایش فیلم، این طرح را راهکاری برای «حفظ قدرت خرید مردم» و همزمان «پوشش بخشی از هزینه‌های تولید» توصیف کردند. 
گفته شده که بیش از ۵۰ درصد سانس‌ها با قیمتی پایین‌تر از تعرفه سال ۱۴۰۴ عرضه می‌شود و هدف، جلوگیری از حذف سینما از سبد خانوار قشر متوسط است. اما آیا واقعا چنین است؟ در گزارش پیش‌رو؛ ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و ساختاری این سیاست، نشان می‌دهد که شناورسازی قیمت بلیت، بیش از آن‌که راه‌حل باشد، بازتابی از بحران عمیق صنعت سینما در ایران است و موجب تشدید نابرابری دسترسی فرهنگی می‌شود. همین حالا هم اگر به سینما بروید، می‌بینید که حداقل یک‌ربع در مزایای سینما رفتن‌، حمایت از سینما و تبلیغات فیلم‌ها صحبت می‌کنند؛ آن هم در شرایطی که تورم روزانه و ماهانه موجب می‌شود که به‌تدریج سینما از سبد خانوار حذف شود. 
   
دیدگاه مخالفان
سینما در ایران سال‌هاست با تورم سرسام‌آور هزینه‌های تولید، تبلیغات، سالن‌داری و دستمزدها دست‌وپنجه نرم می‌کند. از اسفند ۱۴۰۳ تا اردیبهشت ۱۴۰۵، قیمت بلیت به‌طور تقریبی ثابت ماند؛ در حالی‌که تورم عمومی و هزینه‌های جانبی به‌شدت افزایش یافته بود. مسئولان اذعان دارند که قیمت واقعی بلیت باید حداقل دو برابر باشد اما ترس از کاهش مخاطب مانع افزایش مستقیم شده است. طرح شناورسازی بلیت در واقع افزایش میانگین قیمت را بدون اعلام رسمی آن پنهان می‌کند. میانگین قیمت در سینماهای مدرن از حدود ۹۳ هزار تومان به ۱۲۷ هزار تومان رسیده و براساس آمار این افزایش قیمت 37 درصد است. 
این رویکرد شبیه به سیاست‌های «قیمت‌گذاری پویا» در بخش حمل‌ونقل (مانند بلیت هواپیما) است اما سینما کالای لوکس نیست؛ کالایی فرهنگی ــ اجتماعی است که در شرایط اقتصادی ایران، برای بسیاری از خانواده‌ها هنوز جزو تفریح‌های در دسترس به حساب می‌آید.