ایران پس از دو جنگ نظامی با قدرت‌های بزرگ اتمی جهان و منطقه، پیروز از میدان بیرون آمده است. این قدرت از کجا ناشی می‌شود؟ آیا صرفا حاصل توان نیروهای مسلح است؟ پاسخ این است که اساس قدرت در ایران، مردم‌پایه است؛ یعنی مردم حکومت می‌کنند. این مردم هستند که حتی در غیاب رهبر انقلاب، اوضاع را رهبری می‌کنند و فضای سیاسی کشور را در برابر تجاوز خارجی سامان می‌دهند.
این مردم چگونه تربیت شده‌اند؟ اگر به نزدیک به نیم قرن گذشته بنگریم، می‌بینیم که امامین انقلاب، در عرصه تربیت سیاسی، نسلی را پرورش داده‌اند که در متن حکمرانی قرار دارد، نه در حاشیه آن؛ مردمی که خود در اداره کشور نقش‌آفرین هستند. این نوعی مردم‌سالاری است که به باور گوینده، نمونه آن در هیچ‌یک از دموکراسی‌های جهان دیده نمی‌شود؛ آنچه رهبر شهید از آن با عنوان «مردم‌سالاری دینی» یاد کردند.
این تشییع، پیام روشنی برای متجاوزان دارد: تجاوز، ترور و کشتار جمعی نتیجه‌ای نخواهد داشت و از ترور رهبران نظامی و سیاسی و کشتار مردم، به اهداف خود دست نخواهید یافت. مردم ایران، ونزوئلا، سوریه یا لبنان نیستند.