printlogo


کوه و آدم و قورباغه و ابوعطا و باقی ماجرا
امید مهدی‌نژاد طنزنویس

 در زمان‌های دور در دامنه یک کوه بلند دو آبادی قرار داشت که هردو آبادی سرشار از زمین‌های کشاورزی و دامداری بودند. آبادی بالاتر که در دامنه کوه قرار داشت شفت‌آبادبالا و آبادی پایین‌تر که در کوهپایه قرار داشت شفت‌آبادپایین نامیده می‌شد. در شفت‌آبادبالا چشمه‌ای پرآب و خنک از دل کوه می‌جوشید و زمین‌های کشاورزی را سیراب می‌کرد و سپس به شفت‌آبادپایین می‌رفت و زمین‌های کشاورزی آنجا را هم سیراب می‌کرد و تازه بقیه‌اش نیز به جاهای دیگر می‌رفت و جاهای دیگر را نیز سیراب می‌کرد.
روزی ارباب شفت‌آبادبالا که شخصی اقتدارطلب و تمامیت‌خواه بود تصمیم گرفت زمین‌های شفت‌آبادپایین را نیز تصاحب کند. پس به اطرافیان خود گفت: چشمه آب در آبادی ما قرار دارد.
پس برای چه باید آب را مفت و مجانی ول کنیم تا به شفت‌آبادپایین برود؟ وی افزود: از امروز آب چشمه را می‌بندیم تا به شفت‌آباد پایین نرود. چند روز گذشت و مردم پایین کوه که از بی‌آبی رنج برده بودند همراه کدخدایشان نزد کدخدای شفت‌آبادبالا رفته و از وی خواستند آب را ول کند. کدخدای شفت‌آبادبالا گفت: ما شفت‌آبادبالا هستیم و همین نشان می‌دهد که از شفت‌آبادپایین برتریم. پس ما ارباب هستیم و شما باید رعیت ما باشید تا آب را ول کنیم. وی سپس افزود: این کوه را می‌بینید؟ این کوه به آن کوه
نمی‌رسد.
مردم شفت‌آباد از این حرف عصبانی شدند و به ده خود برگشتند. کدخدای ده پایین خطاب به مردم گفت: بیل و کلنگ بردارید تا چاه حفر کنیم و قنات درست کنیم. پس از چند روز کار سریع، فوری و انقلابی چاه‌ها و قنات آماده شد و مردم شفت‌آباد پایین توانستند از آب‌های زیرزمینی بهره‌برداری کنند. در اثر حفر قنات در شفت‌آبادپایین، آب‌های زیرزمینی به چشمه شفت‌آبادبالا نرسید و چشمه خشک شد.
 وقتی خبر خشک‌شدن چشمه به کدخدای شفت‌آبادبالا رسید و فهمید چاره‌ای جز تسلیم ندارد سراغ کدخدای شفت‌آبادپایین رفت و گفت: چشمه ما خشک شده اگر امکان دارد سر یکی از قنات‌هایتان را به سمت شفت‌آبادبالا کج کنید.
 کدخدای شفت‌آباد پایین گفت: آب که سربالا نمی‌رود. اگر آب سربالا برود قورباغه هم ابوعطا می‌خواند  سپس خندید. کدخدای شفت‌آبادبالا گفت: اگر پیرو حرف من که کوه‌به‌کوه نمی‌رسد، می‌گفتی کوه‌به‌کوه نمی‌رسد اما آدم‌به‌آدم می‌رسد با هم می‌خندیدیم.
کدخدای شفت‌آبادپایین که مرد مهربانی بود، گفت: باشد، کوه‌به‌کوه نمی‌رسد اما آدم‌به‌آدم می‌رسد و به‌این ترتیب دو کدخدا با هم خندیده و بار دیگر با هم دوست شدند و بار دیگر به خوبی و خوشی در بالا و پایین یکدیگر به کار و زندگی پرداختند.