ضرورت توانمندسازی جامعه محلی

 رشته کوه زاگرس که پوشیده از جنگل‌های بلوط است در واقع یک جنگل حفاظتی ایجاد کرده که فارغ از همه کارکردهای جنگلی، بیشترین کارکرد آن مربوط به تولید آب در سرچشمه‌های زاگرس است و جنگل‌های زاگرس از این حیث اهمیت دوچندانی پیدا می‌کنند اما در سال‌های اخیر چند عامل باعث تخریب این جنگل‌ها شده است. یکی بحث قانون استراحت جنگل‌های هیرکانی شمال کشور است که باعث شده هجوم برای بریدن و استحصال چوب از جنگل‌های حفاظتی زاگرس به‌منظور تهیه خوراک برای کارخانه‌های چوب افزایش پیدا کند. مورد مهم‌تر اما شغل اصلی مردم محلی در استان‌های زاگرس نشین است که بزرگ‌ترین منبع درآمدشان از طریق دامداری است که به‌صورت مستقیم و پیچیده با مرتع و جنگل مرتبط است. در سال‌های اخیر افزایش قیمت نهاده‌های دامی از یک‌سو و افزایش دام و کاهش سطح مراتع خوش‌خوراک از دیگر سو باعث شد دامداران به سمت جنگل‌ها رفته و حتی از میوه و برگ آنها هم برای تغذیه دام‌های خود استفاده کنند. بعد از آن پا را فراتر گذاشته و به سمت تولید زغال و برداشت بی‌رویه گیاهان دارویی بیش از ظرفیت سرزمین روی آوردند. درنهایت زوال بلوط هم به کمک این عوامل مخرب آمد تا شاهد تخریب پرسرعت جنگل‌های زاگرس باشیم. به نظر می‌رسد در این میان تنها راهکار ایجاد شغل‌های مکمل و توانمندسازی جوامع محلی برای سایر مشاغل است تا تمرکز خود را از روی دامداری بردارند و از سوزاندن و نابود کردن سرمایه‌های خود که درختان بلوط است، دست‌بردارند. مردم زاگرس‌نشین هم امروز از سر ناچاری سمت تخریب جنگل‌هایی می‌روند که خودشان هم می‌دانند ثروت و سرمایه خودشان هست و تحت مالکیت خودشان است اما چاره‌ای ندارند.