اعضای گروه جهادی منتظران ظهور برای بهبود بهداشت دهان و دندان ساکنان مناطق محروم تلاش می‌کنند
تا بن دندان نیکوکار
این‌بار کار از توزیع بسته‌های معیشتی و غذای نذری گذشته است؛ اینجا تخصص، حرف اصلی را می‌زند. این اصلی‌ترین ویژگی گروه جهادی منتظران ظهور است که از حرفه، تخصص و علم‌شان در عرصه پزشکی و دندانپزشکی در بهترین مسیری که ممکن است، استفاده می‌کنند. برای همین است که بخشی از روزهای سال را در روستاهای مرزی و بخش دیگر را حتی کمی آن‌طرف‌تر از مرز و میان مردم محروم عراقی و سوری می‌گذرانند. حالا هم چند روزی را مهمان اهالی باصفای امامزاده‌حسن(ع) یافت‌آباد تهران بودند و با هر چه بلد بودند و در توان داشتند در روزهای شهادت حضرت زهرا(س)، بیشتر از 2000 بیمار را سالم و سلامت و با دندان‌های ردیف و بدون جرم و عفونت، راهی خانه‌هایشان کردند. اقدامی که البته بدون همکاری و پشتیبانی نیروی زمینی سپاه ممکن نبود ولی حالا به بهترین شکل ممکن محقق شده است. این را بیمارانی می‌گفتند که با دستانی روی گونه‌هایشان روی یونیت‌های دندانپزشکی نشستند اما با حال بهتری از روی آن بلند شدند.
آرامش همیشگی در امامزاده‌حسن(ع) محله یافت‌آباد تهران برقرار است؛ آن‌قدر که حتی جمعیت منتظر پشت در شبستانی که در این یکی دو روز به درمانگاه و دندانپزشکی تبدیل شده است هم نتوانسته خدشه‌ای به آن وارد کند. روز شهادت حضرت زهرا (س) است و افراد تقریبا زیادی خودشان را به امامزاده رسانده‌اند. احتمالا اول سلام و عرض ادبی به امامزاده‌حسن(ع) کرده‌اند و بعد هم پشت درهای این دندانپزشکی موقت یکی دو روزه صف کشیده‌اند تا نوبت‌شان بشود و برای تسکین درد دندان‌شان، خودشان را به دست دندانپزشکانی بسپارند که از روز تعطیل‌شان زده‌اند و به صورت رایگان، دندان‌های افراد نیازمند را درمان می‌کنند. اما دوگانگی عجیبی اینجا حاکم است، آن‌قدر که نمی‌دانیم از استقبال مردم از این طرح و حضورشان در این شبستان که دو روزی هست به دندانپزشکی تغییر کاربری داده ، خوشحال باشیم یا متأسف. احساسی که سرپرست گروه جهادی هم همیشه آن را در طول برنامه‌های مختلف‌شان تجربه می‌کند: «همیشه همین بوده ؛ این‌که از یک طرف خوشحالیم که می‌توانیم به تعداد بالایی از بیمار رسیدگی کنیم و از سوی دیگر این حجم از بیماری‌های دندانی در بین مردم مناطق محروم کشور، واقعا تأسف‌آور است.»
جمع متخصصان جمع است
کارشان را از پازنده سال پیش شروع کردند. روزهای اول یکی دو نفر بودند اما حالا تعداد اعضای گروه‌شان بیشتر از 200نفر شده است؛ 200نفر متخصص و فوق تخصص که علم‌شان را در طبق اخلاص گذاشته‌اند و قیمتی برایش تعیین نمی‌کنند. این را جلال عادلی، دندانپزشک و سرپرست گروه می‌گوید که از اولین روزهای تشکیل و راه‌اندازی این ایده، همراه و همگام گروه جهادی منتظران ظهور بوده است؛ گروهی که نحوه فعالیت و خدمت‌رسانی‌شان کمی متفاوت‌تر و چشمگیرتر از سایر گروه‌های جهادی است که تا به حال دیده‌ایم: «بیشتر از 80درصد اعضای گروه ما دندانپزشک و بقیه هم پزشکانی در تخصص‌های دیگر هستند.» پزشکانی که از اولین روزهای فارغ‌التحصیلی‌شان تا حالا که دیگر برای خودشان تجربه‌داری محسوب می‌شوند از هیچ کمک خیری برای کسانی که واقعا نیازمندند، دریغ نکرده‌اند. جریانی که تا همین امروز هم ادامه داشته و در میان این پزشکان و متخصصان، هم جوانان تازه‌نفس دیده می‌شوند و هم کسانی که در راه درمان دندان‌های سفید مردم، مویی سفید کرده‌اند.
ماجرای کشیدن یک عصب
دخترک ده،یازده ساله به نظر می‌رسد.بدون هیچ هیاهویی دست‌هایش را در جیب کاپشن قرمز رنگش گذاشته و به در قهوه‌ای رنگ چشم دوخته است. هوا آن‌قدر سرد نیست که انتظار، کلافه‌اش کرده باشد. عوضش انگار از این‌که قرار است از شر دندان‌دردهای وقت و بی‌وقتش خلاص شود، راضی به نظر می‌رسد و اعتراضی به ایستادن در میان جمعیت منتظر ندارد. جمعیتی که با برگه‌هایی که بعدها می‌فهمیم معرفی‌نامه است، پشت در صف کشیده‌اند و منتظرند یکی از یونیت‌ها خالی شود. اینجا افراد برگه‌های کوچکی در دست دارند که حکم جواز ورود به این شبستان را برایشان دارد؛ برگه‌هایی که توسط برخی سازمان‌های حمایتی مانند کمیته امداد و بهزیستی و... صادر شده‌است و این افراد را در این دو روز مشخص به امامزاده‌حسن(ع) فرستاده است تا به وضعیت دندان‌هایشان رسیدگی شود. صبرشان قابل تحسین است؛ انگار خیلی عجله‌ای برای داخل شدن ندارند چون می‌دانند بالاخره نوبت‌شان می‌شود: «برای رسیدگی به دندان دخترم آمده‌ام. قبلا ویزیت شده و دکتر گفته به عصب‌کشی نیاز دارد اما خدا را شکر این موقعیت فراهم شده و توانستیم برای این کار به امامزاده بیاییم.» این را مادر همان دختر کاپشن قرمز می‌گوید که به قول خودش از اهالی همین محل است و خیلی راه دور و سختی را برای رسیدن به امامزاده‌حسن(ع) طی نکرده‌است. اصلا برای همین است که همزمانی حضور این گروه دندانپزشکان جهادی را در امامزاده‌حسن(ع) و مشکل دندان دخترش را از جانب خدا می‌بیند و خوشحال است همه‌چیز آن‌قدر قشنگ کنار هم قرار گرفته و دخترش به این واسطه قرار است دیگر درد نکشد: «در دندانپزشکی‌های معمولی، بین یک میلیون و دویست تا یک میلیون و 800هزار تومان برای عصب‌کشی قیمت دادند که پرداخت این هزینه، در توان‌مان نبود.» برای همین هم، درمان دندان دخترش را از یکی از مؤسسات خیریه پیگیری می‌کند و نتیجه‌اش می‌شود این‌که امروز اینجاست؛ در امامزاده‌حسن(ع) و در انتظار برای یک عصب‌کشی کاملا رایگان.
برای رضای خدا
داخل شبستان اما جریان دیگری برقرار است. تا چشم کار می‌کند، سفیدپوشانی را می‌بینید که بین بیست یونیت دندانپزشکی در رفت و آمدند و با کمک همکاران و دستیاران‌شان، مشغول رسیدگی به دندان‌های آسیب‌دیده بیمارانشان هستند. این روز دومی است که این پزشکان از صبح تا شب، بدون وقفه بیمار پذیرش کرده‌اند و دندان‌هایی را که کارشان از یک معاینه ساده گذشته بود، درمان کرده‌اند اما نشانی از خستگی یا نارضایتی در وجودشان دیده نمی‌شود.
صدای آدم‌ها در بین قل‌قل ساکشنی که قرار است آب و مایعات داخل دهان بیمار را تخلیه کند و قیژقیژ اسکیلری که جرم دندان‌ها را از بین می‌برد و دریلی که آنها را می‌تراشد، گم شده‌است. البته در این میان، گاهی صدای گریه کودکی از نقطه‌ای از شبستان بلند می‌شود که می‌تواند بر همه این صداها غلبه کند. کودکی که احتمالا با تزریق سرنگ بی‌حسی در لثه‌اش، طاقتش طاق شده‌است و عطای شجاعت را به لقایش بخشیده و اشک‌هایش جاری می‌شود اما انگار متخصصان جهادی اینجا، علاوه بر تخصص دندانپزشکی، فنون روان‌شناسی و مدارا را هم به‌خوبی بلد هستند؛ شاید برای همین است صدای این گریه‌ها خیلی طولانی نمی‌شود و همه‌چیز خیلی زود ختم بخیر می‌شود. در میان سر‌و‌صدایی که راه افتاده، خیلی صدا به صدا نمی‌رسد که با دندانپزشکان همکلام شویم که اگر هم برسد، آنها ترجیح می‌دهند از فرصت استفاده کنند و کارشان را به سرانجام برسانند تا فرصت درمان بیشتری برای منتظران پشت در داشته باشند. برای همین نه تمایلی به پایین آوردن ماسک‌شان برای شنیده شدن صدایشان دارند و نه اصراری برای ادامه گفت‌وگو؛ تنها چیزی که در میان سلام و احوالپرسی‌مان با یکی از پزشکان می‌شنویم این است: «ما از این وضعیت راضی هستیم، خدا از ما راضی باشد.» این را می‌گوید و دوباره به جرم‌گیری دندان بیمارش ادامه می‌دهد.
اما همه‌چیز با یک اطلاعیه یا فراخوان در گروه‌شان شروع می‌شود: «قراره بریم هرمزگان؛ کی می‌تونه با تیم همراه بشه؟» این اولین قدم از اجرای یک چنین برنامه‌ای برای پزشکان گروه است؛ پزشکانی که احتمالا خودشان هزار و یک دغدغه، مراجعه‌کننده، برنامه و همایش و هر آن چیزی که در دایره فعالیت‌های یک پزشک متخصص می‌گنجد دارند اما بالاخره در طول یک‌سال، چند روزی را برای رسیدگی به بیمارانی متفاوت‌تر در جایی دورتر، خالی می‌کنند: «هر کس بتواند، خودش را به برنامه می‌رساند؛ بالاخره از این تعداد عضو فعال در اقصی نقاط کشور، 10 تا 20نفر، شاید هم کمی بیشتر و کمتر هستند که خودشان را تحت هر شرایطی به برنامه می‌رسانند.» این را سرپرست گروه می‌گوید که تهران یا سیستان‌و‌بلوچستان، هیچ فرقی برایشان ندارد. مهم این است که احساس کنند در جایی و نقطه‌ای، مردمی به تخصص آنها نیاز دارند. برای همین خیلی زود خودشان را به آنجا می‌رسانند. اتفاقی که در مدت این 15 سال افتاده است و مردم 22 استان، خاطرات خوشی از حضور این افراد در منطقه‌شان دارند. مناطقی که به قول آقای عادلی، رسیدگی به دندان و مراجعه به دندانپزشکی، جزو آخرین اولویت‌های مردمانش هم نیست: «هم به‌دلیل بالا بودن قیمت خدمات دندانپزشکی و هم به‌دلیل پایین بودن سطح آموزش و آگاهی برای رسیدگی به دندان، در هر برنامه، با مراجعان بالایی روبه‌رو هستیم که گاهی وضعیت سلامت دندان‌شان به اضطرار رسیده است؛ آن‌قدر که می‌تواند سلامت سایر قسمت‌های بدن‌شان را هم به خطر بیندازد.» این را وقتی می‌گوید که از ایده راه‌اندازی چنین جریانی از او می‌پرسیم: «یعنی در حالی که رسیدگی به دندان، از ضروری‌ترین قسمت‌های سلامت یک فرد است اما بسیاری از مردم به‌دلیل نداشتن توانایی مالی، از آن می‌گذرند.» و همین می‌تواند تنها دلیل دوام این فعالیت 15ساله باشد. به نظر می‌رسد استان‌های مرزی، بیشترین مقصد سفر برای این دندانپزشکان است؛ استان‌هایی که احتمالا دچار کمترین توجه و نگاه هستند: «استان‌های مرزی، حاشیه‌ای و محروم؛ هرجایی که احتمال برخورد با خانواده‌هایی نیازمند باشد را شناسایی و به درمان دندان دعوت‌شان می‌کنیم.» درمان‌هایی که البته محدود به تهران و حتی ایران هم نیست: «خدا می‌داند در جاهایی مانند کربلا و سوریه، چقدر به چنین خدماتی نیاز دارند.» مقصد بعدی‌شان اما روستای مرتضی‌گرد در حاشیه شهر تهران است؛ جایی که قرار است این‌بار به دندان‌های اتباع و مهاجران افغانستانی که تعداد زیادی از آنها در این روستا ساکن هستند رسیدگی کنند.
جمع متخصصان جمع است
کارشان را از پازنده سال پیش شروع کردند. روزهای اول یکی دو نفر بودند اما حالا تعداد اعضای گروه‌شان بیشتر از 200نفر شده است؛ 200نفر متخصص و فوق تخصص که علم‌شان را در طبق اخلاص گذاشته‌اند و قیمتی برایش تعیین نمی‌کنند. این را جلال عادلی، دندانپزشک و سرپرست گروه می‌گوید که از اولین روزهای تشکیل و راه‌اندازی این ایده، همراه و همگام گروه جهادی منتظران ظهور بوده است؛ گروهی که نحوه فعالیت و خدمت‌رسانی‌شان کمی متفاوت‌تر و چشمگیرتر از سایر گروه‌های جهادی است که تا به حال دیده‌ایم: «بیشتر از 80درصد اعضای گروه ما دندانپزشک و بقیه هم پزشکانی در تخصص‌های دیگر هستند.» پزشکانی که از اولین روزهای فارغ‌التحصیلی‌شان تا حالا که دیگر برای خودشان تجربه‌داری محسوب می‌شوند از هیچ کمک خیری برای کسانی که واقعا نیازمندند، دریغ نکرده‌اند. جریانی که تا همین امروز هم ادامه داشته و در میان این پزشکان و متخصصان، هم جوانان تازه‌نفس دیده می‌شوند و هم کسانی که در راه درمان دندان‌های سفید مردم، مویی سفید کرده‌اند.
ماجرای کشیدن یک عصب
دخترک ده،یازده ساله به نظر می‌رسد.بدون هیچ هیاهویی دست‌هایش را در جیب کاپشن قرمز رنگش گذاشته و به در قهوه‌ای رنگ چشم دوخته است. هوا آن‌قدر سرد نیست که انتظار، کلافه‌اش کرده باشد. عوضش انگار از این‌که قرار است از شر دندان‌دردهای وقت و بی‌وقتش خلاص شود، راضی به نظر می‌رسد و اعتراضی به ایستادن در میان جمعیت منتظر ندارد. جمعیتی که با برگه‌هایی که بعدها می‌فهمیم معرفی‌نامه است، پشت در صف کشیده‌اند و منتظرند یکی از یونیت‌ها خالی شود. اینجا افراد برگه‌های کوچکی در دست دارند که حکم جواز ورود به این شبستان را برایشان دارد؛ برگه‌هایی که توسط برخی سازمان‌های حمایتی مانند کمیته امداد و بهزیستی و... صادر شده‌است و این افراد را در این دو روز مشخص به امامزاده‌حسن(ع) فرستاده است تا به وضعیت دندان‌هایشان رسیدگی شود. صبرشان قابل تحسین است؛ انگار خیلی عجله‌ای برای داخل شدن ندارند چون می‌دانند بالاخره نوبت‌شان می‌شود: «برای رسیدگی به دندان دخترم آمده‌ام. قبلا ویزیت شده و دکتر گفته به عصب‌کشی نیاز دارد اما خدا را شکر این موقعیت فراهم شده و توانستیم برای این کار به امامزاده بیاییم.» این را مادر همان دختر کاپشن قرمز می‌گوید که به قول خودش از اهالی همین محل است و خیلی راه دور و سختی را برای رسیدن به امامزاده‌حسن(ع) طی نکرده‌است. اصلا برای همین است که همزمانی حضور این گروه دندانپزشکان جهادی را در امامزاده‌حسن(ع) و مشکل دندان دخترش را از جانب خدا می‌بیند و خوشحال است همه‌چیز آن‌قدر قشنگ کنار هم قرار گرفته و دخترش به این واسطه قرار است دیگر درد نکشد: «در دندانپزشکی‌های معمولی، بین یک میلیون و دویست تا یک میلیون و 800هزار تومان برای عصب‌کشی قیمت دادند که پرداخت این هزینه، در توان‌مان نبود.» برای همین هم، درمان دندان دخترش را از یکی از مؤسسات خیریه پیگیری می‌کند و نتیجه‌اش می‌شود این‌که امروز اینجاست؛ در امامزاده‌حسن(ع) و در انتظار برای یک عصب‌کشی کاملا رایگان.
برای رضای خدا
داخل شبستان اما جریان دیگری برقرار است. تا چشم کار می‌کند، سفیدپوشانی را می‌بینید که بین بیست یونیت دندانپزشکی در رفت و آمدند و با کمک همکاران و دستیاران‌شان، مشغول رسیدگی به دندان‌های آسیب‌دیده بیمارانشان هستند. این روز دومی است که این پزشکان از صبح تا شب، بدون وقفه بیمار پذیرش کرده‌اند و دندان‌هایی را که کارشان از یک معاینه ساده گذشته بود، درمان کرده‌اند اما نشانی از خستگی یا نارضایتی در وجودشان دیده نمی‌شود.
صدای آدم‌ها در بین قل‌قل ساکشنی که قرار است آب و مایعات داخل دهان بیمار را تخلیه کند و قیژقیژ اسکیلری که جرم دندان‌ها را از بین می‌برد و دریلی که آنها را می‌تراشد، گم شده‌است. البته در این میان، گاهی صدای گریه کودکی از نقطه‌ای از شبستان بلند می‌شود که می‌تواند بر همه این صداها غلبه کند. کودکی که احتمالا با تزریق سرنگ بی‌حسی در لثه‌اش، طاقتش طاق شده‌است و عطای شجاعت را به لقایش بخشیده و اشک‌هایش جاری می‌شود اما انگار متخصصان جهادی اینجا، علاوه بر تخصص دندانپزشکی، فنون روان‌شناسی و مدارا را هم به‌خوبی بلد هستند؛ شاید برای همین است صدای این گریه‌ها خیلی طولانی نمی‌شود و همه‌چیز خیلی زود ختم بخیر می‌شود. در میان سر‌و‌صدایی که راه افتاده، خیلی صدا به صدا نمی‌رسد که با دندانپزشکان همکلام شویم که اگر هم برسد، آنها ترجیح می‌دهند از فرصت استفاده کنند و کارشان را به سرانجام برسانند تا فرصت درمان بیشتری برای منتظران پشت در داشته باشند. برای همین نه تمایلی به پایین آوردن ماسک‌شان برای شنیده شدن صدایشان دارند و نه اصراری برای ادامه گفت‌وگو؛ تنها چیزی که در میان سلام و احوالپرسی‌مان با یکی از پزشکان می‌شنویم این است: «ما از این وضعیت راضی هستیم، خدا از ما راضی باشد.» این را می‌گوید و دوباره به جرم‌گیری دندان بیمارش ادامه می‌دهد.
دندانی که اولویت نیست
اما همه‌چیز با یک اطلاعیه یا فراخوان در گروه‌شان شروع می‌شود: «قراره بریم هرمزگان؛ کی می‌تونه با تیم همراه بشه؟» این اولین قدم از اجرای یک چنین برنامه‌ای برای پزشکان گروه است؛ پزشکانی که احتمالا خودشان هزار و یک دغدغه، مراجعه‌کننده، برنامه و همایش و هر آن چیزی که در دایره فعالیت‌های یک پزشک متخصص می‌گنجد دارند اما بالاخره در طول یک‌سال، چند روزی را برای رسیدگی به بیمارانی متفاوت‌تر در جایی دورتر، خالی می‌کنند: «هر کس بتواند، خودش را به برنامه می‌رساند؛ بالاخره از این تعداد عضو فعال در اقصی نقاط کشور، 10 تا 20نفر، شاید هم کمی بیشتر و کمتر هستند که خودشان را تحت هر شرایطی به برنامه می‌رسانند.» این را سرپرست گروه می‌گوید که تهران یا سیستان‌و‌بلوچستان، هیچ فرقی برایشان ندارد. مهم این است که احساس کنند در جایی و نقطه‌ای، مردمی به تخصص آنها نیاز دارند. برای همین خیلی زود خودشان را به آنجا می‌رسانند. اتفاقی که در مدت این 15 سال افتاده است و مردم 22 استان، خاطرات خوشی از حضور این افراد در منطقه‌شان دارند. مناطقی که به قول آقای عادلی، رسیدگی به دندان و مراجعه به دندانپزشکی، جزو آخرین اولویت‌های مردمانش هم نیست: «هم به‌دلیل بالا بودن قیمت خدمات دندانپزشکی و هم به‌دلیل پایین بودن سطح آموزش و آگاهی برای رسیدگی به دندان، در هر برنامه، با مراجعان بالایی روبه‌رو هستیم که گاهی وضعیت سلامت دندان‌شان به اضطرار رسیده است؛ آن‌قدر که می‌تواند سلامت سایر قسمت‌های بدن‌شان را هم به خطر بیندازد.» این را وقتی می‌گوید که از ایده راه‌اندازی چنین جریانی از او می‌پرسیم: «یعنی در حالی که رسیدگی به دندان، از ضروری‌ترین قسمت‌های سلامت یک فرد است اما بسیاری از مردم به‌دلیل نداشتن توانایی مالی، از آن می‌گذرند.» و همین می‌تواند تنها دلیل دوام این فعالیت 15ساله باشد. به نظر می‌رسد استان‌های مرزی، بیشترین مقصد سفر برای این دندانپزشکان است؛ استان‌هایی که احتمالا دچار کمترین توجه و نگاه هستند: «استان‌های مرزی، حاشیه‌ای و محروم؛ هرجایی که احتمال برخورد با خانواده‌هایی نیازمند باشد را شناسایی و به درمان دندان دعوت‌شان می‌کنیم.» درمان‌هایی که البته محدود به تهران و حتی ایران هم نیست: «خدا می‌داند در جاهایی مانند کربلا و سوریه، چقدر به چنین خدماتی نیاز دارند.» مقصد بعدی‌شان اما روستای مرتضی‌گرد در حاشیه شهر تهران است؛ جایی که قرار است این‌بار به دندان‌های اتباع و مهاجران افغانستانی که تعداد زیادی از آنها در این روستا ساکن هستند رسیدگی کنند.