لوکیشن قبرستان اتومبیل‌ها
ما همیشه دنبال سوژه بودیم. اما در این پیگیری‌ها و روزهایی که برای تهیه گزارش راهی پشت‌صحنه آثار می‌شویم؛ اتفاقات جالب کم برایمان نیفتاده است که خودشان یک پا سوژه هستند. در این بخش قرار است هر بار یکی از این روایت‌ها را برایتان تعریف کنیم:
اواسط دهه 90 در یکی از روزهای به شدت گرم تابستان برای گزارش پشت صحنه یک سریال پلیسی هماهنگی‌های لازم را انجام دادم و با سرویس یکی از روزنامه‌ها، راهی لوکیشن سریال، قبرستان اتومبیل‌های خارج از شهر شدم. ماجرا از همین جا شروع شد که راننده که مرد میانسالی بود با دیدن آدرس مدام من را در طول مسیر نصیحت می‌کرد که:«دختر جون مگه پول چه ارزشی داره که سر از چنین جاهایی درمیاری؟ پدر و مادرت بنده‌های خدا چه گناهی کردن که باید نگرانت بشن؟ آخه اینجور جاها که جای دخترای جوون نیست و...» به مقصد که رسیدیم و آقای راننده چشمش به لوکیشن و عوامل سریال که اغلب آقایان جوان بودند افتاد، نصیحت‌های پدرانه‌اش بیشتر شد. اما من برایش توضیح دادم که به هر حال این ماجراها هم بخشی از شغل ماست و گاهی ناچاریم برای تهیه گزارش به چنین لوکیشن‌هایی سر بزنیم. آقای راننده که با شنیدن دلایل من قانع نشده بود، بعد از کلی سفارش و این‌که مراقب خودم باشم و اگر کاری یا مساله‌ای پیش آمد با شماره او تماس بگیرم و ایشان را مانند پدر خودم بدانم، از من جدا شد و آنجا را ترک کرد. اما این همه ماجرا نبود. هوا رو به تاریکی بود که بعد از انجام گزارش و مصاحبه‌ها، از مدیر تدارکات پروژه درخواست سرویس برای رفتن به منزل کردم. اما با تاریک شدن هوا تصویربرداری تمام شده و سرویس‌ها در اختیار بازیگران و عوامل پروژه بودند و از آنجا که اغلب پروژه‌ها همیشه با محدودیت سرویس مواجه می‌شوند و به خاطر این‌که من هم با هیچ کدام از عوامل هم‌مسیر نبودم، فقط تا مسیر مشخصی می‌توانستم با یکی از عوامل که دستیار کارگردان بود، همراه شوم. از قضا آن راننده سرویس هم تا چشمش به من افتاد و فهمید خبرنگارم، حس پدرانه‌اش غلیان و او هم شروع به نصیحت من کرد. من را تا ترمینال تاکسی‌ها رساند و بعد با کمی صبر، راننده و مسافران را با نگاهش بررسی کرد. خیالش که کمی راحت شد، از من خواست روی صندلی جلو بنشینم و به محض این‌که به مقصد رسیدم به مدیر تدارکات اطلاع بدهم. در عین خستگی در طول مسیر به این موضوع فکر می‌کردم که چقدر خوب است نسبت به یکدیگر بی‌تفاوت نباشیم.
اواسط دهه 90 در یکی از روزهای به شدت گرم تابستان برای گزارش پشت صحنه یک سریال پلیسی هماهنگی‌های لازم را انجام دادم و با سرویس یکی از روزنامه‌ها، راهی لوکیشن سریال، قبرستان اتومبیل‌های خارج از شهر شدم. ماجرا از همین جا شروع شد که راننده که مرد میانسالی بود با دیدن آدرس مدام من را در طول مسیر نصیحت می‌کرد که:«دختر جون مگه پول چه ارزشی داره که سر از چنین جاهایی درمیاری؟ پدر و مادرت بنده‌های خدا چه گناهی کردن که باید نگرانت بشن؟ آخه اینجور جاها که جای دخترای جوون نیست و...» به مقصد که رسیدیم و آقای راننده چشمش به لوکیشن و عوامل سریال که اغلب آقایان جوان بودند افتاد، نصیحت‌های پدرانه‌اش بیشتر شد. اما من برایش توضیح دادم که به هر حال این ماجراها هم بخشی از شغل ماست و گاهی ناچاریم برای تهیه گزارش به چنین لوکیشن‌هایی سر بزنیم. آقای راننده که با شنیدن دلایل من قانع نشده بود، بعد از کلی سفارش و این‌که مراقب خودم باشم و اگر کاری یا مساله‌ای پیش آمد با شماره او تماس بگیرم و ایشان را مانند پدر خودم بدانم، از من جدا شد و آنجا را ترک کرد. اما این همه ماجرا نبود. هوا رو به تاریکی بود که بعد از انجام گزارش و مصاحبه‌ها، از مدیر تدارکات پروژه درخواست سرویس برای رفتن به منزل کردم. اما با تاریک شدن هوا تصویربرداری تمام شده و سرویس‌ها در اختیار بازیگران و عوامل پروژه بودند و از آنجا که اغلب پروژه‌ها همیشه با محدودیت سرویس مواجه می‌شوند و به خاطر این‌که من هم با هیچ کدام از عوامل هم‌مسیر نبودم، فقط تا مسیر مشخصی می‌توانستم با یکی از عوامل که دستیار کارگردان بود، همراه شوم. از قضا آن راننده سرویس هم تا چشمش به من افتاد و فهمید خبرنگارم، حس پدرانه‌اش غلیان و او هم شروع به نصیحت من کرد. من را تا ترمینال تاکسی‌ها رساند و بعد با کمی صبر، راننده و مسافران را با نگاهش بررسی کرد. خیالش که کمی راحت شد، از من خواست روی صندلی جلو بنشینم و به محض این‌که به مقصد رسیدم به مدیر تدارکات اطلاع بدهم. در عین خستگی در طول مسیر به این موضوع فکر می‌کردم که چقدر خوب است نسبت به یکدیگر بی‌تفاوت نباشیم.