ممنون قهرمان
اقوال تاریخی می‌گویند چنگیزخان مغول آمده بود که همه چیز را از ریشه بکند. آن طور که او کتابخانه‌ها را آتش کشید و از جمجمه‌ها پشته ساخت، نباید بعد از او چیزی از آنچه فرهنگ ایرانی و زبان فارسی می‌دانیم، باقی مانده باشد.
حتی از نسل‌کشی‌های بزرگ دنیا چیزهایی به‌جا مانده که اصلا نسل‌کشی انجام شده بود که آنها نمانند. همین خاطرات و قصه‌هایی که از مردم بوسنیایی داریم که از سربرنیتسا روایت می‌کنند، تمام آن چیزهایی هستند که جنایتکاران سربرنیتسا می‌خواستند آن را با نسل‌کشی از بین ببرند.
مخلص کلام این است که هیچ چیز از تعابیر و مناسبات انسانی را نمی‌شود به زور شمشیر و گلوله از میان برداشت. هر چیزی که یک سرش به انسان و روابط انسانی بخورد زنده است و مثل گیاه اگر قطعش کنند جوانه می‌زند. این تمام آن چیزی است که قدر‌ت‌ها و سیستم‌ها طی صدها و هزاران سال هنوز درک نکرده‌اند و هنوز هم باور دارند که می‌شود با زور و زر چیزهایی را از بین برد که یک سرشان به انسان می‌رسد.
رژیم اشغالگر وقتی پا به سرزمین فلسطین گذاشت که بریتانیا زمینه را برای آمدنش فراهم کرده بود. سایه پرچم یک سلطنت مقتدر را از سر آن سرزمین انداخته بود و تقسیم‌بندی‌ها را طوری انجام داده بود که به توافق از پیش تعیین‌شده با صهیونیست‌ها وفادار بماند. صهیونیست‌ها آمدند و کم‌کم مثل توده سرطانی شروع کردند به تصرف نقاط اطراف و تجاوز بیشتر به زمین‌های فلسطینی.
عرب‌های دنیا که رگ عربی‌شان گرفته بود شروع کردند به اعتراض و شوریدن علیه اشغالگران اما کم‌کم به ضرب و زور سیستم‌ها و حکومت‌های بالا سری‌شان شعله‌شان رفت زیر خاکستر. حکومت‌ها بسته بودند که یک اصل فرهنگی و انسانی را از ریشه بکنند. اقدامی که تا اینجا رسیده به عادی‌سازی روابط کشورهای عربی با رژیم صهیونیستی.
این مساله اما همچنان در سطح حکومت‌ها انجام می‌شود و باور و شرف مردم را نمی‌شود با معیارهای سیاسی خرید‌و‌‌فروش کرد. همین هم است که هرازگاهی نشانه‌ای مردمی از جوانه زدن این باور دیده می‌شود. آخری‌اش این‌که نوجوان کویتی، محمد العوضی، حاضر نشد در مسابقات تنیس با تنیسور اسرائیلی بازی کند و حالا خیابان‌های کویت پر شده از بیلبوردهایی با عکس محمد و جمله: ممنون قهرمان!
حتی از نسل‌کشی‌های بزرگ دنیا چیزهایی به‌جا مانده که اصلا نسل‌کشی انجام شده بود که آنها نمانند. همین خاطرات و قصه‌هایی که از مردم بوسنیایی داریم که از سربرنیتسا روایت می‌کنند، تمام آن چیزهایی هستند که جنایتکاران سربرنیتسا می‌خواستند آن را با نسل‌کشی از بین ببرند.
مخلص کلام این است که هیچ چیز از تعابیر و مناسبات انسانی را نمی‌شود به زور شمشیر و گلوله از میان برداشت. هر چیزی که یک سرش به انسان و روابط انسانی بخورد زنده است و مثل گیاه اگر قطعش کنند جوانه می‌زند. این تمام آن چیزی است که قدر‌ت‌ها و سیستم‌ها طی صدها و هزاران سال هنوز درک نکرده‌اند و هنوز هم باور دارند که می‌شود با زور و زر چیزهایی را از بین برد که یک سرشان به انسان می‌رسد.
رژیم اشغالگر وقتی پا به سرزمین فلسطین گذاشت که بریتانیا زمینه را برای آمدنش فراهم کرده بود. سایه پرچم یک سلطنت مقتدر را از سر آن سرزمین انداخته بود و تقسیم‌بندی‌ها را طوری انجام داده بود که به توافق از پیش تعیین‌شده با صهیونیست‌ها وفادار بماند. صهیونیست‌ها آمدند و کم‌کم مثل توده سرطانی شروع کردند به تصرف نقاط اطراف و تجاوز بیشتر به زمین‌های فلسطینی.
عرب‌های دنیا که رگ عربی‌شان گرفته بود شروع کردند به اعتراض و شوریدن علیه اشغالگران اما کم‌کم به ضرب و زور سیستم‌ها و حکومت‌های بالا سری‌شان شعله‌شان رفت زیر خاکستر. حکومت‌ها بسته بودند که یک اصل فرهنگی و انسانی را از ریشه بکنند. اقدامی که تا اینجا رسیده به عادی‌سازی روابط کشورهای عربی با رژیم صهیونیستی.
این مساله اما همچنان در سطح حکومت‌ها انجام می‌شود و باور و شرف مردم را نمی‌شود با معیارهای سیاسی خرید‌و‌‌فروش کرد. همین هم است که هرازگاهی نشانه‌ای مردمی از جوانه زدن این باور دیده می‌شود. آخری‌اش این‌که نوجوان کویتی، محمد العوضی، حاضر نشد در مسابقات تنیس با تنیسور اسرائیلی بازی کند و حالا خیابان‌های کویت پر شده از بیلبوردهایی با عکس محمد و جمله: ممنون قهرمان!