کاش این هم فیلم بود
خندههایت را از ما گرفتی ، چون هوایی برای نفس کشیدن نداشتی! در یک جهان موازی، خیالی هرچه نامش را بگذارند، حالا تو دز سوم واکسنت را زده بودی و در پیامی صوتی میگفتی:«فیلم را ببین، بعد نظرت را بهم بگو» اما طاقت نمیآوردی، برایمان از نقشت میگفتی که چگونه آن را بازی کردی…علی وقت جشنواره است، این انتهای بیمعرفتی است که به یادمان بیاید که تو فیلمی در آن نداری. نه؛ این وصلهها به تو نمیچسبد، تو هر چه باشی، حتی اگر بخواهی هم نمیتوانی بیمعرفت باشی! تو رفیق بودی، رفیق همه…اصلا ساخته بودند تو را برای رفاقت، هرکس که یک بار، فقط یک بار با تو حرف میزد، دو بار شوخیهایت را میشنید وقتی با خنده خداحافظی را میشنید، نامت را نه تنها در مخاطبان گوشی همراهش که در لیست رفقایش اضافه میکرد. از آن رفقا که وقتی تماس برقرار میشد، حالت را بلد بود خوب کند.
تو رفیق بودن را خوب بلد بودی، پای رفیق ایستادن را هم. همه قصههای فوتبالی آن روزگار نه خیلی دور، ردی از رفاقت تو را دارد. همین زیباترین رفافتت با مادرت، با ننه علی برای صدور تقدیرنامه «رفیقترین رفیق» کفایت میکند. علی تو بلد بودی، حال آدمها را خوب کنی. همین الان که نیستی، همه آن ویدئوهایی که میسازند تا نبودنت را به یاد بیاورند، حال آدم را خوب میکند، مگر میشود این قدر زیبا خندید؟ مگر میشود؟
علی هوا نبود، میفهمم. ریه درگیر بود، میفهمم. اما عجلهات را نمیفهمم رفیق، تو که آدم صبر بودی، آدم مبارزه… اکنون باید پیام میفرستادی، فیلم را ببین بعد نظرت را بگو، الان کاش همین نبودنت هم فیلم بود، به آن سیمرغ میدادم و میگفتم خدا را شکر فیلم بود، اما حیف. گوشیهای ما یک سالی هست که پر شده از یادگاریهای تو، اما افسوس که این یادگاریها دیگر زیاد نمیشود.