مأموریت دارت آغازی برای مقابله با برخوردهای فضایی
برای سنگ‌هایی که بزرگ‌تر از 140متر هستند، قضیه متفاوت است. نمی‌شود منتظر ماند تا این بلاهای سیاره‌سوز با زمین برخورد کنند. محققان علوم سیاره‌ای در ناسا با استفاده از سیستم‌های نرم افزاری که در اختیار دارند، می‌توانند مسیر بسیاری از سیارک‌ها و دنباله‌دارها را ردیابی کرده و پیش‌بینی کنند در چه زمانی از نزدیکی زمین می‌گذرند و تا چه حد برای سیاره ما خطرساز خواهند بود. این کار با معیارهایی مثل ابعاد سنگ، میزان فاصله از زمین و ویژگی‌های مداری آنها انجام می‌شود. هدف یکی از ماموریت‌های سال‌های اخیر ناسا که با عنوان دارت
(DART سرواژه Double Astroid Redirection) شناخته می‌شود، انحراف مسیر سیارک‌های دوقلو است. فضاپیمای دارت سوم آذر امسال سوار بر موشک فالکن۹ شرکت اسپیس‌ایکس از پایگاه فضایی وندنبرگ در کالیفرنیا به فضا پرتاب شد. دارت اولین آزمایش فناوری‌های دفاع محور سیاره‌ای است که قرار است از شیوه برخوردی برای انحراف سیارک‌ها استفاده کند. روش اجرای مأموریت به این شکل است که یک یا چند فضاپیمای بزرگ با سرعت بالا به سمت اجرامی که به سوی زمین می‌آیند، پرتاب می‌شوند و با آن برخورد می‌کنند. به این ترتیب زمین از خطر تصادف فضایی در امان خواهد ماند. دوربینی که روی فضاپیمای دارت قرار گرفته، قادر است لحظه برخورد را ثبت و به زمین ارسال کند. مجموعه سیارکی که به سیارک‌های دوقلو معروف شده در واقع سیارکی با عرض 780متر است که قمری به اندازه 160متر به دور آن می‌گردد. نکته قابل توجه در چنین مأموریت‌هایی این است که باید از سال‌ها پیش برای جلوگیری از برخورد سنگ‌های فضایی با زمین برنامه‌ریزی شود، بنابراین نیاز داریم تا مسیر حرکت بسیاری از سیارک‌ها و دنباله‌دارها را ردیابی کنیم و میزان نزدیک شدن‌شان را به زمین و درصد خطرشان در سال‌های آینده ، محاسبه کنیم. دارت آخرین مأموریت این‌چنینی نخواهد بود و در سال 1403/۲۰۲۴ آژانس فضایی اروپا مأموریتی موسوم به هرا (Hera) را انجام خواهد داد. این فضاپیما در سال 1405/ ۲۰۲۶ به یکی از این سیارک‌ها می‌رسد و دهانه ایجاد شده بر اثر برخورد دارت را پس از حدود چهار سال رصد می‌کند.