به‌مناسبت هفته جوان بررسی می‌کنیم
جوان و چالش‌های روز
روان‌شناسان، متخصصان، رسانه، صاحب‌نظران، شعرا و ادبا، والدین و... درباره جوان و دوران جوانی در طول تاریخ نظرات مختلف و گاه متضادی را مطرح کرده‌اند اما چقدر از دوران جوانی و نیازهای آن اطلاع داریم؟ جوان برای چه موضوعاتی باید ظرفیت‌های لازم را کسب کند؟ چقدر جامعه، فرهنگ و خانواده دیوارهایی همچون زندان می‌شود که جوان به خودشکوفایی نهایی خود نمی‌رسد؟ چقدر مدارس و دانشگاه‌ها در این موضوع سهیم هستند؟
بیشتر ما انسان‌ها آسیب‌هایی به درجات مختلف در دوران کودکی و نوجوانی دیده‌ایم و با همین آسیب‌ها و دلخوری‌هایی که برایمان بوده است پا به عرصه جوانی گذاشته و تشکیل زندگی داده‌ایم. والدین ما نیز با آسیب‌های زمان خود دست و پنجه نرم کرده و همین مسیر را طی کرده‌اند و در‌واقع ما میراثی از سختی‌های و دشواری‌ها را به دوش می‌کشیم. در اغلب اوقات این دشواری‌ها برای نسل جوان سنگینی بیشتری به همراه دارد. متاسفانه در بعضی از خانواده‌ها بدون این‌که ظرفیت‌های لازم از دوران کودکی برای جوان فراهم شود به یک‌باره و به شکل شگفت‌آوری انتظارات یک جوان پخته، سالم و کارآمد را از او دارند و انتظاراتی را که از خود داشته و برآورده نشده است، به دوش جوانان و نوجوانان خود می‌اندازند. این موضوع در کنار تمام تغییرات جسمی و روانی و انتظاراتی که جامعه برای جوان فراهم می‌کند، اضطراب و تنش فزاینده‌ای را فراهم می‌کند. جوان باید در عمل و نه فقط در حرف به‌عنوان فردی دارای تفکر و قدرت تصمیم‌گیری دیده شود. اکثرا جوانان مورد پند و اندرز قرار می‌گیرند که این موضوع چالش‌ها را برای نوجوان و جوان بسیار بیشتر می‌کند. جوان نیاز به درک شدن و شنیده شدن دارد.
مولای متقیان حضرت علی (ع) در حدیثی می‌فرمایند: «هرگاه به مشورت نیازمند شدی، نخست از مشورت با جوانان آغاز کن؛ زیرا ذهن آنان تیزتر و حدس آنان سریع‌تر است. (شرح نهج البلاغه: ج 20، ص 337، ح 866) معمولا نسل‌ها در گذر زمان از هوش و توانمندی‌های بیشتری برخوردار می‌شوند. به جوان باید اعتماد کرد و از توانمندی‌های این گروه سنی ابتدا برای پیشرفت خود آنها و سپس در راستای تعالی جامعه بهره‌مند شد. رسیدن به جوانانی بالغ با ظرفیت‌های بالا در جامعه، بدون توجه به مسائل عاطفی، روانی و انگیزشی آنها امری غیرممکن است.
بیشتر ما انسان‌ها آسیب‌هایی به درجات مختلف در دوران کودکی و نوجوانی دیده‌ایم و با همین آسیب‌ها و دلخوری‌هایی که برایمان بوده است پا به عرصه جوانی گذاشته و تشکیل زندگی داده‌ایم. والدین ما نیز با آسیب‌های زمان خود دست و پنجه نرم کرده و همین مسیر را طی کرده‌اند و در‌واقع ما میراثی از سختی‌های و دشواری‌ها را به دوش می‌کشیم. در اغلب اوقات این دشواری‌ها برای نسل جوان سنگینی بیشتری به همراه دارد. متاسفانه در بعضی از خانواده‌ها بدون این‌که ظرفیت‌های لازم از دوران کودکی برای جوان فراهم شود به یک‌باره و به شکل شگفت‌آوری انتظارات یک جوان پخته، سالم و کارآمد را از او دارند و انتظاراتی را که از خود داشته و برآورده نشده است، به دوش جوانان و نوجوانان خود می‌اندازند. این موضوع در کنار تمام تغییرات جسمی و روانی و انتظاراتی که جامعه برای جوان فراهم می‌کند، اضطراب و تنش فزاینده‌ای را فراهم می‌کند. جوان باید در عمل و نه فقط در حرف به‌عنوان فردی دارای تفکر و قدرت تصمیم‌گیری دیده شود. اکثرا جوانان مورد پند و اندرز قرار می‌گیرند که این موضوع چالش‌ها را برای نوجوان و جوان بسیار بیشتر می‌کند. جوان نیاز به درک شدن و شنیده شدن دارد.
مولای متقیان حضرت علی (ع) در حدیثی می‌فرمایند: «هرگاه به مشورت نیازمند شدی، نخست از مشورت با جوانان آغاز کن؛ زیرا ذهن آنان تیزتر و حدس آنان سریع‌تر است. (شرح نهج البلاغه: ج 20، ص 337، ح 866) معمولا نسل‌ها در گذر زمان از هوش و توانمندی‌های بیشتری برخوردار می‌شوند. به جوان باید اعتماد کرد و از توانمندی‌های این گروه سنی ابتدا برای پیشرفت خود آنها و سپس در راستای تعالی جامعه بهره‌مند شد. رسیدن به جوانانی بالغ با ظرفیت‌های بالا در جامعه، بدون توجه به مسائل عاطفی، روانی و انگیزشی آنها امری غیرممکن است.