محققان با ارائه شیوه درمانی جدیدی، کاستن از پرخوری را ممکن کرده‌اند
درمان جدید برای پرخوری
یک روش درمانی جدید که بر ارتباط بین غذاخوردن و سلامت‌روان تمرکز دارد، به افراد چاق کمک می‌کند تا در مورد غذاخوردن، تصمیم‌های سالم‌تری بگیرند.
توصیه‌ها و درمان‌های فعلی که به بیماران مبتلا به چاقی مفرط داده می‌شود، بیشتر شامل خوردن غذای کمتر و سالم‌تر و ورزش بیشتر است. در برخی از شدیدترین موارد، بیماران تحت عمل‌جراحی چاقی
قرار می‌گیرند.
ایک نس می‌گوید: ما نیاز شدیدی به درمان میان‌رشته‌ای داریم که به جنبه‌های روان‌شناختی چاقی پرداخته و درمانی مبتنی‌بر آموزش به بیماران ارائه می‌دهد تا آنها را از دلایل پرخوری خود آگاه کند.
ایک نس معتقد است درک و درمان چاقی و پرخوری بسیار محدود بوده است. توضیح آن پیچیده‌تر از داشتن اشتهای زیاد، استعداد ژنتیکی و تنبلی است. تحقیقات بین‌المللی نشان می‌دهد ۳۰ تا ۵۰ درصد افراد با درجه بالایی از پرخوری که به‌دنبال درمان چاقی هستند، با چالش‌های روان‌شناختی در مورد ازدست‌دادن کنترل (مانند پرخوری که یک روز کامل طول می‌کشد) مواجه هستند. به گفته این محقق، پرخوری اغلب با عوامل استرس‌زای داخلی و خارجی مرتبط است. علل آن می‌تواند متعدد و پیچیده باشد. برای مثال، آسیب‌های دوران کودکی، افکار منفی در مورد خود، تحقیر بدن، روابط مشکل‌ساز با والدین و مشکلات اجتماعی. بسیاری از مردم به دلیل جثه بزرگ‌شان در خانواده، مدرسه، محل کار و جاهای دیگر، احساس بدی می‌کنند.
ایک نس می‌گوید: «اگر امنیت، پشتیبانی خوب، امور مالی مناسب و زندگی روزمره قابل مدیریت دارید، نیازی نیست که احساسات خود را با غذا، الکل یا سایر محرک‌ها تنظیم کنید.» روش درمانی ایک نس و تیم بین‌رشته‌ای او، ارزیابی و درمان مبتنی‌بر ایمنی احساسی بود. به عبارت دیگر ارتباط بین وزن و سلامت روان را به بیماران آموزش دادند. هدف این بود که بیماران با چالش‌هایی که در زندگی روزمره با آنها روبه‌رو هستند و استراتژی‌هایی که می‌تواند به آنها کمک کند، بیشتر آگاه شوند. در طول درمان، بیماران بیشتر متوجه شدند که چه چیزی باعث واکنش آنها و تحریک پرخوری‌شان می‌شود. برای مثال، پرخوری (یا میان‌وعده‌های مداوم) می‌تواند تجربه خارج از منطقه امن فرد را آرام کند و در پایان درمان، بیماران تقریبا ۳۰درصد کاهش پرخوری و بهبود قابل‌توجهی در مسائل عاطفی خود مثل آشفتگی درونی، اضطراب، افسردگی و تحریک‌پذیری را تجربه کردند. علاوه‌براین، بیماران گزارش دادند در فعالیت‌های اجتماعی خود، احساس محدودیت کمتری می‌کنند. این مطالعه، کاهش وزن را اندازه‌گیری نکرد اما تصور این بود که تعداد زیادی از شرکت‌کنندگان مقداری کاهش‌وزن را
تجربه کرده بودند.
به گفته محققان، نکته مهم مطالعه بررسی چگونگی اثر درمانی است که هم سلامت جسمی و هم سلامت روانی را در بر می‌گیرد و می‌تواند موثر باشد. تأثیر طولانی‌مدت درمان، هنوز مشخص نیست اما امیدواریم این مطالعه بتواند پایه و اساس پروژه بزرگ‌تری را در زمینه چاقی مفرط و اختلالات روانی ایجاد کند.
منبع: Neuroscience News
توصیه‌ها و درمان‌های فعلی که به بیماران مبتلا به چاقی مفرط داده می‌شود، بیشتر شامل خوردن غذای کمتر و سالم‌تر و ورزش بیشتر است. در برخی از شدیدترین موارد، بیماران تحت عمل‌جراحی چاقی
قرار می‌گیرند.
ایک نس می‌گوید: ما نیاز شدیدی به درمان میان‌رشته‌ای داریم که به جنبه‌های روان‌شناختی چاقی پرداخته و درمانی مبتنی‌بر آموزش به بیماران ارائه می‌دهد تا آنها را از دلایل پرخوری خود آگاه کند.
ایک نس معتقد است درک و درمان چاقی و پرخوری بسیار محدود بوده است. توضیح آن پیچیده‌تر از داشتن اشتهای زیاد، استعداد ژنتیکی و تنبلی است. تحقیقات بین‌المللی نشان می‌دهد ۳۰ تا ۵۰ درصد افراد با درجه بالایی از پرخوری که به‌دنبال درمان چاقی هستند، با چالش‌های روان‌شناختی در مورد ازدست‌دادن کنترل (مانند پرخوری که یک روز کامل طول می‌کشد) مواجه هستند. به گفته این محقق، پرخوری اغلب با عوامل استرس‌زای داخلی و خارجی مرتبط است. علل آن می‌تواند متعدد و پیچیده باشد. برای مثال، آسیب‌های دوران کودکی، افکار منفی در مورد خود، تحقیر بدن، روابط مشکل‌ساز با والدین و مشکلات اجتماعی. بسیاری از مردم به دلیل جثه بزرگ‌شان در خانواده، مدرسه، محل کار و جاهای دیگر، احساس بدی می‌کنند.
ایک نس می‌گوید: «اگر امنیت، پشتیبانی خوب، امور مالی مناسب و زندگی روزمره قابل مدیریت دارید، نیازی نیست که احساسات خود را با غذا، الکل یا سایر محرک‌ها تنظیم کنید.» روش درمانی ایک نس و تیم بین‌رشته‌ای او، ارزیابی و درمان مبتنی‌بر ایمنی احساسی بود. به عبارت دیگر ارتباط بین وزن و سلامت روان را به بیماران آموزش دادند. هدف این بود که بیماران با چالش‌هایی که در زندگی روزمره با آنها روبه‌رو هستند و استراتژی‌هایی که می‌تواند به آنها کمک کند، بیشتر آگاه شوند. در طول درمان، بیماران بیشتر متوجه شدند که چه چیزی باعث واکنش آنها و تحریک پرخوری‌شان می‌شود. برای مثال، پرخوری (یا میان‌وعده‌های مداوم) می‌تواند تجربه خارج از منطقه امن فرد را آرام کند و در پایان درمان، بیماران تقریبا ۳۰درصد کاهش پرخوری و بهبود قابل‌توجهی در مسائل عاطفی خود مثل آشفتگی درونی، اضطراب، افسردگی و تحریک‌پذیری را تجربه کردند. علاوه‌براین، بیماران گزارش دادند در فعالیت‌های اجتماعی خود، احساس محدودیت کمتری می‌کنند. این مطالعه، کاهش وزن را اندازه‌گیری نکرد اما تصور این بود که تعداد زیادی از شرکت‌کنندگان مقداری کاهش‌وزن را
تجربه کرده بودند.
به گفته محققان، نکته مهم مطالعه بررسی چگونگی اثر درمانی است که هم سلامت جسمی و هم سلامت روانی را در بر می‌گیرد و می‌تواند موثر باشد. تأثیر طولانی‌مدت درمان، هنوز مشخص نیست اما امیدواریم این مطالعه بتواند پایه و اساس پروژه بزرگ‌تری را در زمینه چاقی مفرط و اختلالات روانی ایجاد کند.
منبع: Neuroscience News