درخت فردوسی
اگر در گوگل درخت فردوسی را جست‌وجو کنید، عکس یک درخت زیبا با میوه‌های قرمز ظاهر می‌شود که نام دیگر آن، درخت مرجان است. این درخت اصلا بومی ایران نیست و گل ملی کشورهای آرژانتین و اروگوئه و درخت رسمی شهر لس‌آنجلس است. کثرت کاشت آن در این شهر مثل چنار در تهران است. متعلق به خانواده باقلاست. این خانواده درخت‌های خاصی دارد که بسیاری از آنها معطر هستند. فردوسی از زیباترین درختان گلدار و کمیاب در ایران است. ارتفاع آن به 4 تا 6 متر می‌رسد. خزان‌دار است و شاخه‌های گل‌دهنده با زیاد شدن عمرشان قهوه‌ای رنگ می‌شوند و پس از جوانه‌دهی، می‌میرند. در دوره رشد و پس از بین رفتن گل‌ها، برگ‌های سبز تیره همچنان، زیبایی خود را تا دوره خزان حفظ می‌کنند. در شمال و جنوب ایران کشت شده است. درخت خزان‌دار و دارای شاخه‌های تیغدار است.
آبیاری: معمولا در مناطقی خوب رشد می‌کند که بارندگی زیادی است ولی به کم‌آبی هم مقاوم است یعنی هفته‌ای یک‌بار آبیاری برایش کافی است. درختانی که کم آب خورده‌اند تنه و ساقه کلفتی دارند و آب زیاد باعث نازک شدن تنه و شاخه‌ها می‌شود برای همین فردوسی‌های شمالی نسبت به جنوبی‌ها قد بلندتر و شاخه‌های ظریف‌تری دارند. آبیاری زیاد باعث کاهش گلدهی هم می‌شود.
نور: هر چه درخت تک و تنهاتر کاشته شود هم زیباییش دوچندان‌تر می‌شود و هم نور کافی دریافت می‌کند. اگر نور کامل به درخت نرسد به گل نمی‌رود.
نکته: این درخت فقط در طبیعت رشد می‌کند و قابل پرورش در گلدان و نگهداری داخل خانه نیست.
دما: معمولا در شمال و جنوب کشور دمای آن‌قدر سرد نمی‌شود که درخت خشک شود ولی به سرمای شدید حساس است و تا دمای 5 درجه بالای صفر را تحمل می‌کند. پس فکر کاشت آن در مناطق سردسیر را نکنید.
خاک: درختان خانواده باقلا که به خانواده لوبیاسانان هم مشهورند ریشه‌هایشان با یک باکتری در خاک زندگی همزیستی دارد. به همین دلیل نیتروژن موجود در هوا را تثبیت می‌کنند و خاک را به منبعی غنی از این عنصر تبدیل می‌کنند. اگر گیاهی از این خانواده مثل نخود، یونجه، لوبیا و باقلا در زمین کشت شود بعدش نیاز به مصرف کود اوره نیست. پس این درخت برای گیاهان کناری‌اش هم مفید است.
گلدهی: این درخت وقتی از بذر کاشته شود تا سال سوم به بعد گل نمی‌دهد چون برای گلدهی باید به سن بلوغ برسد. همچنین این درخت روز بلند است یعنی وقتی طول روزبلند شود گل می‌دهد یعنی از خرداد به بعد.