متاسفانه ما دیگر آقای طالب‌زاده را نداریم. او با مستندها و برنامه‌هایی که ساخت و مهمانانی که دعوت می‌کرد و ارتباطاتی که داشت، بی‌اغراق کسانی که علاقه‌مند نبودند جمهوری اسلامی مسیر درستی برود را بمباران کرد و مجبورشان کرده بود در جبهه دفاع بروند که این مسأله بسیار مهمی است.
در جبهه فرهنگی مسؤولان ما همیشه منتظرند حمله‌ای شود و ما دفاع کنیم. اما کسی مانند طالب‌زاده این را می‌دانست که ما اصلا نباید در جبهه دفاع قرار بگیریم. وقتی دشمن حمله می‌کند ما باید خاکریزهایشان را فتح و آنها را به گونه‌ای درگیر کنیم که مجبور به دفاع شوند. لذا با این هدف و نگاه هنرمند کم داریم.  طالب‌زاده برایش مهم نبود در رسانه‌ها چطور مطرح می‌شود، ضمن این‌که خودش هم هیچ‌گاه دنبال مطرح شدن نبود و چند سال زحمت می‌کشید تا برنامه‌ای مانند «راز» بسازد و در آن مطالب مهمی همچون جنگ نرم را برای جمهوری اسلامی مطرح کند. در واقع او رهبر جنگ نرم بود و افراد زیادی را می‌شناسم که حتی خارج از کشور نیز به او تأسی می‌کردند. کارهایی که ایشان انجام می‌داد، بی‌مانند بود.
اگر قرار است ما طالب‌زاده را از دست بدهیم و بعد هم یک مراسم تشییع برای او بگیریم، در ادامه هم چند برنامه بسازیم و فکر کنیم مسؤولیت ما تمام شده تفکر بسیار اشتباهی است. ما فقط طالب‌زاده را از دست ندادیم، بلکه خودمان را هم از دست داده‌ایم. او از میان ما رفت و در این پیکره جای خالی‌اش کاملا احساس می‌شود اما این تصور که این جای خالی به‌سادگی پر خواهد شد، اشتباه است.
امروز زمان آن است تا رصد کنیم افرادی همچون طالب‌زاده که می‌خواهند وارد میدان شوند با چه موانعی روبه‌رو هستند و آنها را از میان برداریم. باید بررسی کنیم در داخل کشور چه موانعی برای طالب‌زاده‌ها ایجاد کرده‌ایم. من می‌دانم او برای این‌که یک برنامه بسازد و روی آنتن برود چه مصائبی داشته است. در حالی که برنامه‌هایش در شبکه‌هایی پخش می‌شد که پربیننده نبود ولی طالب‌زاده آن شبکه‌ها را در آن ساعات پرمخاطب می‌کرد. طالب‌زاده یک هدف داشت و به هر وسیله‌ای هم دنبالش بود که آن را سازماندهی کند، به میدان بزند و حتی به تنهایی کار کند. او چند سال بود با عصا راه می‌رفت و با مریضی و به نظرم حتی با مرگ دست و پنجه نرم کرد. هیچ‌گاه دنبال این نبود که زنده باشد. طالب‌زاده برای این‌که بتواند به انقلاب و در راستای اهداف استکبارستیزی خدمت کند می‌خواست زنده بماند. همین اواخر هم که با آقای حاتمی‌کیا به ملاقات او رفتیم نگران برنامه‌هایش بود و حرفی از سلامتش نمی‌زد.
اگر مسؤولان احساس می‌کنند فقط باید پیکر طالب‌زاده را کنار شهید آوینی دفن کنند و سپس تمام اهدافش را هم فراموش کنند، به معنای واقعی کلمه باخته‌ایم. او جهاد خودش را کرد و رفت و به نظرم یک شهید است. او در جبهه‌ای عملیات کرد که سردار می‌طلبد و کسانی را می‌خواهد که جانشان را کف دستشان بگیرند؛ درحالی که هر کسی نمی‌تواند وارد این میدان شود.
ما هنرمندانی در سینما داریم که وقتی دعوت به کار می‌شوند به خاطر این که می‌خواهند به خارج از کشور تردد کنند نگران بازی در آن نقش است. او اصلا در قید و بند این موارد نبود و تنها به هدفش فکر می‌کرد. از این زاویه اگر او را کنار شهید آوینی قرار دهیم می‌بینیم شهید آوینی کجاست و پس از رفتنش چه شد. ما هرساله برای او یک مراسم سالگرد برگزار می‌کنیم و چند برنامه هم می‌سازیم، حتی مکان‌هایی هم اسم او را به یدک می‌کشند اما آنها چه کردند برای شهید‌آوینی. فردی مانند شهید آوینی یا مرحوم طالب‌زاده یک نفر نیست، یک ملت است. ما چگونه اینها را خاک می‌کنیم و کنار می‌گذاریم. بیاییم و با هم عهد ببندیم یک بار دیگر به وسیله طالب‌زاده به تفکرات شهید آوینی نقبی بزنیم و آن را دوباره امروزی کنیم. جوانان ما و جهان، تشنه این آموزه‌ها هستند. سرمایه‌ای مانند طالب‌زاده را باید حفظ کرد. مسائلی که ایشان با این حرارت و توجه پیگیری می‌کرد و با وجود مخالفت‌ها اما همیشه صف‌شکن بود و گوش به فرمان رهبری حرکت می‌کرد. افرادی مانند آقای شورجه را کجا می‌توان پیدا کرد که نفر اول استکبارستیزی است. طالب‌زاده هم چنین عنصری است و همه دوستش داشتند. اینها سردار سلیمانی فرهنگ ما هستند که خیلی راحت از دستشان می‌دهیم و برایمان مهم نیست. فقط تشییع نکنیم و تمام. در آخرت طالب‌زاده‌ها و آوینی‌ها ما را مورد استغاثه و سوال قرار می‌دهند که شما چه کار کرده‌اید؟ سینمای ما باید به او جواب بدهد.

سیداحمد میرعلایی - تهیه‌کننده سینما