احتمالا همین متن کوتاه خیلی زود متهم شود به ساده‌سازی فقر و ساده‌انگاری چیزی به نام گرانی. این‌که در گرانی چندبرابری آرد و نان این متن قرار است دوباره مردم را به‌عنوان مصرف‌کنندگان مقصر بداند اما این‌طور نیست، چراکه در افزایش چندبرابری قوت لایموت سفره ایرانی‌ها توجیهی نمی‌توان به کار بست. ضمن این‌که سخنگوی دولت اعلام کرده است که به هیچ وجه قرار نیست نان تا پایان امسال گران شود، مساله‌ای که مورد تاکید رئیس‌جمهور قرار گرفت اما منصفانه نیست سمت دیگر ماجرا را هم ندید؛ این‌که جامعه ایرانی با وجود توصیه‌های دینی بسیار بر صرفه‌جویی هنوز صاحب رکورد منفی دورریز نان و غذاست. آمارهای بسیاری چه از مراجع جهانی همچون فائو و چه نهادهای داخلی از این میزان دورریز وجود دارد که بسیار تاسف‌انگیز است. این قصه محدود به این سال‌ها و این روزها که قیمت موادغذایی افزایش داشته نیست و پیشینه‌ای به اندازه یک دهه دارد. یک نمونه داخلی از این آمارها مربوط به داده‌های کانون انجمن‌های صنفی صنایع‌غذایی است که البته پنج سال پیش منتشر شده و براساس‌آن سالانه حدود 10میلیون تن نان در کشور تولید می‌شود که تنها پیش از رسیدن به سفره خانوار 15 تا 20درصد آن دورریختنی است! یک نمونه دیگر که زمان آن به این روزها نزدیک‌تر است مربوط به انجمن علمی اقتصاد شهری است که سال گذشته اعلام کرده سالانه ۱۰۰میلیون تن محصولات کشاورزی مصرفی در ایران تولید می‌شود که از این رقم ۳۵میلیون تن در قالب غذا دور ریخته می‌شود. از این مقدار سهم نان هم قابل‌توجه است، براساس این آمارها از این ۳۵میلیون تن غذای دورریز ۳۰درصد مربوط به گندم و نان است، ۲۵درصد آن مربوط به میوه و سبزی است،‌۱۰درصد مربوط به برنج و ۱۵درصد آن مربوط به روغن است. البته که حتما باید این موضوع آسیب‌شناسی شود و دلایل کیفیت پایین محصولات غذایی می‌تواند یکی از دلایل این میزان دورریز باشد و پرواضح است که ساده‌ترین راه‌حل برای جلوگیری از دورریز غذا می‌تواند افزایش قیمت آن باشد؛ روشی که فشار اصلی‌اش بر مصرف‌کننده‌ای است که این روزها درگیر معیشت روزمره خود است.