مسکن دیگر یک چالش نیست، یک غم عمومی است. غمی که اگر تا چند سال پیش شامل اقلیتی می‌شد حالا به گواه گفته‌های عضو شورای شهر تهران حداقل در پایتخت اکثریتی با این غم دست و پنجه نرم می‌کنند. حرف‌های حجت‌الاسلام سیدمحمد آقامیری در صحن علنی پارلمان شهری به نوعی هولناک است. براساس آمارهای رسمی تا سال 1398 جمعیت مستاجران تهران 43درصد بوده است اما حالا اعلام شده است که مستاجران پایتخت با جهش جمعیتی به بیش از 50درصد کل جمعیت تهران رسیده‌اند و حالا برای اولین‌بار تعداد مستاجران تهران بیشتر از مالکان است. اما هولناکی گفته‌های این عضو شورای شهر اینجاست که بدانیم بنا به حرف‌های او «صاحبخانه‌های این ۵۰درصد مردم مستاجر تهران کمتر از ۱۰درصد هستند!» ساده‌شده‌اش این است که بدانیم 10درصد از تهرانی‌ها صاحبخانه بیش از 50درصد مستاجران هستند! حالا وقتی همین داده ساده را می‌دانیم باید بپرسیم چگونه می‌توانیم انتظار داشته باشیم قیمت بازار اجاره با طرح و قانون و تبصره می‌تواند ثبات داشته باشد؟ وقتی 10درصد افراد صاحبخانه بیش از نیمی از مستاجران تهرانی هستند چگونه می‌شود قیمت اجاره‌ها خارج از این گروه تعیین شود. حالا سؤال این است که پس مصوبه پابرجای ستاد کرونا مبنی بر افزایش 25درصدی اجاره که به باور مسؤولان کنونی هنوز هم پابرجاست چه می‌شود؟  اساسا چه مؤلفه‌ای باعث تنش در قیمت اجاره مسکن می‌شود و چگونه می‌توان این غم عمومیت‌یافته را تسلی داد؟