خانواده‌کوچک‌تر خطرات بزرگ‌تر
ابرچالش این روزهای کشور، موضوع بحران سالمندی در سالهای آتی است. پیشبینیها از این حکایت دارد که اگر کاهش نرخ فرزندآوری ادامه پیدا کند و به زیر یک برسد در سال 1430 نهادی به نام خانواده وجود نخواهد داشت چراکه خانواده‌ها کوچکتر خواهند شد و نسل آینده با عمو، دایی، عمه و خاله بیگانه خواهد بود. فراموش نکنیم که در یک خانواده بزرگ است که انتقال تجربیات صورت می‌گیرد.
بنابراین می‌توان گفت نسلی که در خانواده کوچک رشد میکند آسیبپذیرتر خواهد بود. افزون بر این کارشناسان هشدار می‌دهند احتمال بیشتری می‌رود که چنین نسلی از مشکلات اجتماعی و روانی مانند افسردگی و آلزایمر رنج ببرد.
افزون بر این فراموش نکنیم که نهاد خانواده اگر در وضعیت خوبی باشد باعث استحکام جامعه نیز می‌شود. به عبارت دیگر جامعهای که از حمایت خانواده برخوردار است میتواند با مشکلات مختلفی دست و پنجه نرم کند.
جامعه با محافل اجتماعی خانوادگی و در کنار آن دوستان است که پیشرفت میکند. در واقع در جامعهای که خانواده دچار آسیب شده یا تعداد خانواده کوچک قابل‌توجه است شرایط روند کاهشی خواهد گرفت.
پیشبینی برخی جامعهشناسان این است در آینده کشورهای جهان گرفتار بحران از دست رفتن خانواده می‌شوند و شرایط به گونه‌ای می‌شود که افراد فقط به‌عنوان هم‌خانه در کنار یکدیگر زندگی خواهند کرد و دیگر نشانی از خانواده که برای رفع مشکل اعضا در آن تلاش می‌شد خبری نخواهد بود.
نگران‌کننده این‌که این معضل، پیشروی جامعه ایرانی نیز قرار دارد. حال سؤالی که مطرح می‌شود این است؛ در جمعی که فقط با هم زندگی میکنند چطور می‌توان امیدوار بود که ارزش‌های اجتماعی، فرهنگی و تربیتی منتقل شود و شخصیت فردی شکل بگیرد؟
حجت‌الاسلام امیرعباس عبداللهی - جامعه‌شناس
بنابراین می‌توان گفت نسلی که در خانواده کوچک رشد میکند آسیبپذیرتر خواهد بود. افزون بر این کارشناسان هشدار می‌دهند احتمال بیشتری می‌رود که چنین نسلی از مشکلات اجتماعی و روانی مانند افسردگی و آلزایمر رنج ببرد.
افزون بر این فراموش نکنیم که نهاد خانواده اگر در وضعیت خوبی باشد باعث استحکام جامعه نیز می‌شود. به عبارت دیگر جامعهای که از حمایت خانواده برخوردار است میتواند با مشکلات مختلفی دست و پنجه نرم کند.
جامعه با محافل اجتماعی خانوادگی و در کنار آن دوستان است که پیشرفت میکند. در واقع در جامعهای که خانواده دچار آسیب شده یا تعداد خانواده کوچک قابل‌توجه است شرایط روند کاهشی خواهد گرفت.
پیشبینی برخی جامعهشناسان این است در آینده کشورهای جهان گرفتار بحران از دست رفتن خانواده می‌شوند و شرایط به گونه‌ای می‌شود که افراد فقط به‌عنوان هم‌خانه در کنار یکدیگر زندگی خواهند کرد و دیگر نشانی از خانواده که برای رفع مشکل اعضا در آن تلاش می‌شد خبری نخواهد بود.
نگران‌کننده این‌که این معضل، پیشروی جامعه ایرانی نیز قرار دارد. حال سؤالی که مطرح می‌شود این است؛ در جمعی که فقط با هم زندگی میکنند چطور می‌توان امیدوار بود که ارزش‌های اجتماعی، فرهنگی و تربیتی منتقل شود و شخصیت فردی شکل بگیرد؟
حجت‌الاسلام امیرعباس عبداللهی - جامعه‌شناس