printlogo


یادداشت
بدون درک نیاز زمانه  نمی‌توان سریال به‌روز ساخت
سریال‌های قدیمی چه داشتند که آنقدر مخاطب داشتند؟ این سوالی است که بارها طرح شده و پاسخی هم ندارد، جز روایت حقیقت و پرهیز از دروغ در داستان‌پردازی. به نظرم اگر راویان، راویان خوبی باشند و قصه‌های خوبی روایت کنند، قطعا مخاطب هم، با لذت سریال را دنبال می‌کند ولی اگر راوی سریال -که نویسنده و کارگردان است- خودش هم به سریال اعتقادی نداشته باشد، مخاطب سریال را پیگیری نمی‌کند. 

برخی سریال‌ها در تاریخ تلویزیون، ماندگار شدند، چون وقتی آنها با مخاطب حرف می‌زدند، مخاطب باورشان می‌کرد و ایمان داشت که حقیقت را روایت می‌کنند ولی برخی ماندگاری بالایی ندارند، چون در لحن روایت، کم و بیش ضعف دارند. 
همه ما، داستان‌هایی را که مادربزرگ‌ها برایمان در کودکی تعریف می‌کردند، به یاد داریم، چون ساده و بی‌غل و غش و بدون افاضات و با لحن شیرین، داستان می‌بافتند. این سادگی، اگر در نگارش فیلمنامه یک سریال به کار برود، قطعا اولین محرک است در تولید یک سریال مخاطب‌پسند.  به‌جز سادگی و ظرافت در روایت، باید یادمان باشد مخاطب امروز را بشناسیم. گاهی در برخی سریال‌ها می‌بینیم نویسنده یا کارگردان در پرداخت داستانی با زبان دو دهه قبل حرف می‌زند. بدیهی است در این دوران باید با زبان نسل جدید حرف زد و نه با ادبیات چند دهه قبل. 
به‌جز این، باید باور داشت که مخاطبان امروز همان مخاطبان سال‌های پیش نیستند. این مخاطبان، مخاطبانی شده‌اند که به لحاظ فکری، فراتر از گذشته شده‌اند، یعنی همان جوانی که مثلا در دهه 70مخاطب یک مجموعه مثل محاکمه بوده حالا پا به میانسالی گذاشته و طبیعی است کنار خود، هم شبکه خانگی و سینما دارد و هم گوشی هوشمند در دستش است با انبوه محتوا. پس باید دقت کرد با چه مخاطبی روبه‌روییم و سپس به تولید محتواهای تلویزیونی پرداخت. 
باید برای تولید هر سریال تازه‌ای، نیاز زمانه را درنظر گرفت و به سمت و سویی رفت که مخاطب حس کند ،حرف دلش در سریال مطرح شده و داستان سریال از او که عقب نیست، بلکه در حال ارائه نوعی نگرش آینده‌نگرانه برای اوست. اگر این رویه را در سریال‌هایمان داشته باشیم، قطعا با افزایش مخاطب روبه‌رو خواهیم بود.

بهمن دان - بازیگر سینما و تلویزیون