تمام کسانی که طرح «استفاده بهینه از اشیای باستانی و گنج‌ها» را خوانده یا حتی توصیف آن را شنیده‌اند، در لحظه اول فکر کردند این یک شوخی بزرگ اما بسیار بی‌مزه است.
پیشنهاد چوب حراج‌زدن به آثار و میراث تاریخی و فرهنگی و داشته‌های ایران زمین، آن هم به صورت رسمی و قانونی از طرف مجلسیان!  از اشکالات اساسی طرح، همین بس که وقتی 46 نماینده آن را امضا کردند، بعد از اعتراضات کارشناسان و صاحبنظران، پنج نماینده با اعلام این‌که اصلا طرح را مطالعه نکرده بودند! امضای خود را پس گرفتند و وقتی بعد از این قضایا خبرنگاران از وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی، نظرش را در مورد طرح پرسیدند، گفت: هیچ اطلاعی از تهیه طرح مذکور و جزئیات آن ندارم و  به همین دلیل نمی‌توانم نظری بدهم. ارائه طرحی در مورد آثار و میراث و فرهنگ تمام ادوار تاریخ ایران بدون اطلاع و مشورت وزارتخانه و بالاترین مسؤول مرتبط با آن، خود شاهکاری است که باید روی سنگ نوشت و در موزه‌ها نگه داشت اما مهم‌ترین بخش این طرح که ضربات جبران‌ناپذیری به میراث فرهنگی کشور وارد خواهد کرد، ایجاد شرایط خروج قانونی اشیا از کشور است. در این طرح گفته شده: «اگر ثبت‌کننده شیء، تمایلی به خرید نداشت پس از هفت ماه، هر ایرانی عضو سامانه می‌تواند آن را بخرد. خارجی‌هایی که سابقه عضویت یک‌ساله در سامانه داشته باشند نیز می‌توانند برای خرید اشیا اقدام کنند.» اگر تصور کنیم طی دهه‌های اخیر قاچاقچیان میراث، اشیای ارزشمند زیادی را استخراج و به‌دلایل وجود قوانین سفت‌و‌سخت آنها را در انبارهایشان نگه داشته‌اند تا در فرصت مناسب از کشور خارج کنند. حالا مجلس رسما نه‌تنها به آنها اجازه فروش می‌دهد بلکه زحمت حمل‌ونقل و انتقال به دیگر کشورها را هم از دوش قاچاقچیان برداشته و خارجی‌ها را برای خرید به ایران دعوت کرده‌است. 

محمدرضا هادیلو - سردبیر استان‌ها