اول این‌که خود درباره کتاب نوشتن  قصه‌ها دارد! از یک طرفی نوشتن درباره کتاب امری است سهل و از طرفی پرداختن به کتاب آن هم به صورت تقریر نوشته‌ای کوتاه کاری است ممتنع. از آنجا می‌گویم سهل که کتاب را همه درباره‌اش سخن می‌گویند و گفته‌اند و خواهند گفت و همه هم بالاتفاق به تعریف و تمجید آن پرداخته‌اند و حالا نخواهیم خدایی ناکرده دروغگو شویم و این واژه «همه» را جایش « اکثرهم » قرار می‌دهیم تا کلام هم صادقانه‌تر باشد، همان اکثرهم هم قبول کرده‌اند که این کتاب بدجوری چیز خوبی است و من هم الان اگر بخواهم درباره مزایا و وصف خوبی‌ها و ثمرات کتاب می‌توانم چند جمله‌ای بگویم که مورد قبول خلق بیفتد و حرفی و غرضی هم بر آن نباشد.
از طرفی هم ممتنع بودن این نوشتن درباره خود کتاب از آنجاست که آدمی نمی‌داند از کجا و از چه وجهی به این موضوع بنگرد که اولا به تریج قبای هیچ دوست و دشمنی برنخورد، برعکس آن قسمت سهل‌اش که گفتیم مورد قبول همه می‌شود و دوم آن که اصلا هر چه هم انتخاب کنیم در این چند صد کلمه چه بنویسیم که بتوان حق مطلب به کنار، حداقل خود مطلب را ادا کرد! عرصه کتاب از نظر محتوا و بازار و صنعت و هنر و همچنین در موضوع حلقه سه‌گانه نویسنده و ناشر و خواننده یک عرصه صعب‌العبور است و خود نفس کتاب به ماهُو کتاب هم اصلا به همچو منی نمی‌خورد که بخواهم به عرض و طولش بپردازم. خلاصه آن‌که از هر جانبی که به سمت این حصن حصین کتاب یورش ببرید جبهه‌ای سخت مقابل دیدگان قد علم می‌کند. خلاصه من هم تصمیم گرفتم که درباره کتاب نوشتنم را در همینجا متوقف کرده و به همین حد بسنده کنم .
اما در حاشیه کتاب فراوان می‌توان سخن گفت مخصوصا که نمایشگاه کتاب باشد و یکی آن‌که بودن و نبودن نمایشگاه باشد که بحث روز بعضی در فضای مجازی است و چند ناشری هم در مخالفت با برگزاری نمایشگاه در همین موج اصلا در نمایشگاه شرکت نکرده‌اند و دیگر نحوه حضور مردم و ناشرانی است که خود را به بوته آزمایش نمایشگاه سپرده‌اند. اولی را بعدتر درباره‌اش اگر خدا یاری کند مفصل به آن در یک شماره مستقل می‌پردازیم ولی دومی را لابه‌لای این شماره از قفسه درباره‌اش خواهید دید و خواند.
باشد که قبول افتد

سید حسن میرامین محمدی - دبیر قفسه کتاب