اساسا مدیریت شهری چه در دوره کنونی و چه در دوره‌های پیشین فضایی برای تردد عابران قائل نیست، زیرا نگاه این مدیریت به شهر، خودرو محور است تا انسان‌ محور. فضای پیاده‌رو‌ها آب می‌رود و به نفع خودروها و موتورسیکلت‌ها مصادره می‌شود. کافی است قصد کنید یک فراغت معمول پیاده‌روی داشته باشید تا متوجه ‌شوید جز برخی از خیابان‌های تهران آن هم فقط در مناطقی از آن مناسب این کار است. تازه این موضوع همیشه با هراس عبور موتورسیکلت‌ها همراه است.  این در حالی است که می‌دانیم بیشترین تخلفات صورت گرفته در تهران از سوی موتورسیکلت‌ها صورت می‌گیرد یا می‌دانیم عابران پیاده پای ثابت تصادفاتند و البته کشته‌های تصادفاتی که یک سوی آن موتورها هستند هم با فاصله در صدر این تلفات قرار دارد. حتی تسهیلات ارائه شده برای حمل و نقل هم به نفع خودروها بوده ، قرعه‌کشی خودرو، ارائه وام خودرو و... از این دست تسهیلات است، سهولت در رفت‌آمد و فرار از ترافیک هولناک تهران هم به‌نوعی ترغیب‌کننده افراد برای تهیه موتورسیکلت است. موضوع احترام به حریم حرکتی پیاده‌ها آن‌قدر دور از تصور است که حتی شهروندان پیاده هم چندان امیدی به احقاق حق بدیهی خود ندارند.

میثم   اسماعیلی - روزنامه نگار