printlogo


نگاهی به مسیری که شبکه نمایش خانگی طی سال‌های گذشته طی کرده است
همیشه راه میانه راه درست نیست
تا چند سال پیش از آن‌که شبکه نمایش خانگی شرایط و شکل امروز را پیدا کند و سریال پشت سریال از آن بیرون بیاید، بعضی‌ها اعتقاد داشتند تلویزیون جمهوری اسلامی ایران در نوع پیشبرد مسیر تولیداتش و همچنین پوشش‌ها و روابط، شرایط و ضوابطی دارد که به واسطه این شرایط، مخاطبانش ممکن است ریزش داشته باشند و ترجیح دهند به سراغ خوراک‌های دیگری بروند. اول شبکه‌های ماهواره‌ای و بعدتر فضای مجازی مراجعه کنند. شاید اصلا با همین توجیه بود که شبکه نمایش خانگی وقتی به راه افتاد، شکل و شمایل و ضوابطش در این مسیر تغییر کرد. با این تغییر، تصمیم گرفتند قواعد و ضوابط نمایش شبکه نمایش خانگی را کمی متفاوت‌تر از تلویزیون وضع کنند. قواعد و شرایطی که باعث شد مردم آن را به شرایط دوگانه تعبیر کنند.

بعد از آن بود که شبکه‌های نمایش خانگی و پلتفرم‌های مختلف به بهانه جذب مخاطب، حد وسط و کشاندن طیف خاکستری برای تماشای محتوای ارائه شده و... تا توانستند از خط قرمزها حتی گذشتند و قواعد و ضوابط را زیر پا گذاشتند. اما نتیجه این ماجرا معکوس بود. حالا دیگر اغلب مردم به این نتیجه رسیده‌اند که از قضا این راه منطقی و معقولی نیست و مردم به واسطه این‌که فلان بازیگر پوشش سبک‌تری دارد یا مثلا روسری‌اش را پشت سرش گذاشته یا لباس‌های دور از هنجاری پوشیده است، جذب سریال‌ها و فیلم‌های شبکه نمایش خانگی نمی‌شوند.
حالا دیگر این موضوع اثبات شده است اگر مردم بخواهند سریال یا فیلمی از شبکه نمایش خانگی را انتخاب کنند به واسطه داستان جذاب و نوع ساختار آن و بازیگران آن است و نه به خاطر این‌که شکل و شرایط پوشش در آن نسبت به تلویزیون متفاوت است. افرادی هم که قرار باشد معیار انتخاب‌شان پوشش و لباس باشد یقینا به سراغ سریال‌های شبکه نمایش خانگی نمی‌روند و انتخاب آنها از منابع و مجاری دیگری است. منابعی ازجمله ماهواره‌ها و بعضی کانال‌ها و صفحه‌ها و بخش‌های دیگر فضای مجازی...
از قضا، خانواده‌های مذهبی مومن و متعهدی که طرفدار حجاب و سبک زندگی ایرانی- اسلامی هستند یا حتی ترجیح داده‌اند قواعد مورد تایید انقلاب را بپذیرند، فیلم و سریال‌هایی را می‌بینند که از تلویزیون پخش می‌شود. این یعنی ضوابط و قواعد تلویزیون را بیشتر می‌پذیرند.
 اگر تلویزیون بتواند در داستان و نوع ساخت و سایر موارد، آثاری جذاب و خوش ساخت با بار دراماتیک قابل قبول و بهتر از شبکه نمایش خانگی ارائه دهد، ترجیح مخاطبان انتخاب آن سریال‌هاست. آنها تلویزیون را انتخاب می‌کنند نه شبکه نمایش خانگی را. حالا دیگر معلوم شده است که نوع پوشش دورتر از پوشش تراز جامعه اسلامی و دورتر از سبک ایرانی- اسلامی نه‌تنها برای مردم امتیاز محسوب نمی‌شود بلکه از قضا نمره منفی برای آن است. خانواده‌های معتقدتر ترجیح می‌دهند با خیال راحت، کنار یکدیگر سریالی را از تلویزیون ببینند و آنها که به این موارد اعتقاد ندارند هم ترجیح می‌دهند سریال‌ها یا فیلم‌هایی نزدیک به سبک زندگی و پوشش غربی ببینند. این افراد هم، خوراکشان را نه از شبکه نمایش خانگی بلکه از راه‌های دیگر دریافت می‌کنند. در نتیجه این‌که گمان کنیم در این مورد خاص حد وسط جواب می‌دهد عین سادگی است. همه این مسیر نشان داده است صداوسیما مسیر درستی در پیش گرفته و شناخت درستی از مخاطبانش دارد.

کیوان امجدیان - روزنامه‌نگار