نامش سندرم «آشیانه خالی» است و مفهومش این‌که والدین با بالارفتن سن و رسیدن به میانسالی کم‌کم شاهد خروج فرزندان خود از خانه به دلایلی همچون ازدواج،‌ ادامه‌تحصیل یا مهاجرت‌های شغلی می‌شوند و خود را در خانه‌ای که پیشتر سرزنده و شاد بود تنها می‌یابند. سندرم آشیانه خالی به گفته متخصصان روان‌شناسی، حتی به روایت جمعیت‌شناسان باعث می‌شود والدین در خانه‌های خالی خود احساس افسردگی و اندوه کنند و کیفیت زندگی‌شان به‌شدت تحت تاثیر قرار بگیرد. این سندرم درواقع سلامت روان خانواده‌ها را نشانه می‌گیرد و هرقدر بیشتر ادامه یابد به مشکلات جسمی نیز دامن می‌زند.  این سندرم حتی پیامدهایی تلخ‌تر از اینها هم دارد. به این نحو که در مورد والدینی که در طول زندگی مشترک از لحاظ روان‌شناختی نتوانسته‌اند به هم نزدیک شوند وقایعی همچون طلاق یا جدایی‌های عاطفی نیز رخ خواهد داد. علت این است که وقتی فرزندان در خانه هستند و والدین مشغله‌های زیادی دارند،‌ مشکلات را حل‌نشده باقی می‌گذارند ولی وقتی بچه‌ها خانه را ترک می‌کنند این مشکلات حل‌نشده به شکل‌های آزاردهنده‌ای بروز می‌کند. به همین علت است که سبک زندگی ایرانی ــ اسلامی،‌ دوراندیشی در زندگی را توصیه می‌کند.