همسایگی اجباری
همسایگی و ماجراهای حاصل از آن بارها در فیلمها و سریالها بهعنوان بستری برای شکلگیری فیلمنامه استفاده شده است. قصه خانههای دورساز و پس از آن آپارتماننشینی جزو همین دسته هستند.
یکی از آخرین سریالهای تلویزیونی با همین مضمون، «دیوار به دیوار» به کارگردانی سامان مقدم است که فصل اول آن سال 1396 در نوروز از شبکه سه سیما پخش شد و این شبها ساعت 21 روی آنتن آیفیلم رفته است. این سریال از گروه بازیگران چهرهای مثل فرهاد آئیش، حسن زارعی، آزاده صمدی، پژمان جمشیدی، ویشکا آسایش و... در کنار بازیگران جوانی چون علی شادمان، یاسمینا باهر و مهسا طهماسبی بهره میبرد که این ترکیب در جریان قصهای شیرین و پراتفاق، فضایی تماشایی را برای بینندگان بهوجود میآورد. همین شیرینی و استقبالی که از فصل اول این درام با زبانی کمدی، صورت گرفت مقدمه ساخت سری دوم آن را هم فراهم کرد اما مثل بسیاری از سریسازیها، فصل دوم به موفقیت فصل اول نرسید.
در فصل اول چند خانواده از سازنده آپارتمانشان بدقولی میبینند و در موعد مقرر موفق به دریافت منزل نمیشوند. با همکاری و پیشنهاد این فرد، میپذیرند برای مدتی تا تحویل ساختمان، کنار همدیگر در یک عمارت روزگار بگذرانند. هر خانواده ترکیب خاص خود و خلقوخو و فرهنگی متفاوت دارد که در کنار هم قرار گرفتن آنها را با چالشهایی همراه میکند و قصههایی را بهوجود میآورد. یکی، تازه به دوران رسیده است. یکی همسر باردار دارد و به دلیل این شرایط خاص در مضیقه است. دیگری دو فرزند بزرگ دارد و برای تامین مخارجشان با سختی مواجه است. این ترکیب، رنگینکمانی از شخصیتها را وارد قصه میکند که مواجههشان با یکدیگر جذابیت دارد.
این شیوه روایت را در سریال دیگری از مقدم با نام شمسالعماره به یاد داریم که در آن هم چند خانواده البته به دلیلی دیگر در یک عمارت با همدیگر زندگی میکردند. مقایسه دیوار به دیوار با شمسالعماره نشان از پختگی کارگردان در طول این مدت برای بیان قصهای تلویزیونی دارد. او اثر اخیرش را خوشریتمتر و با شوخیهای بهروزتر چه در کلام و چه در موقعیت تعریف میکند؛ ضمن اینکه تعداد داستانکها در دیوار به دیوار بیشتر است و هر خانواده در هر قسمت میتواند ماجرای خود را داشته باشد؛ ماجراهایی که با جذابیتهای نسبتا یکسان پیش میروند و از این حیث شخصیتها و بازیگرانشان از نظر جلب توجه مخاطب، چندان از هم پیشی نمیگیرند.
زهره شریفیان - گروه رسانه