بدون شک روزگار ما دیگر آنی نخواهد شد که بود، دیگر نگاه‌مان به زندگی آنی نیست که پیش از فراگیری این بیماری بود. همه چیز زندگی‌مان دیگر به پیش و بعد از این فراگیری تبدیل شده است، چه جان‌های عزیزی که در همه این روزها از دست ندادیم، چه معرفت‌ها که ندیدیم و چه بی‌اخلاقی‌هایی که پیش چشم‌مان آشکار نشد. یکسو توان داخلی و همت خودمان و سوی دیگر تحریم و نامرادی‌های جهانی اما ما پیش رفتیم، نماندیم و جان‌ها دادیم تا این صفر شگفت بنشیند روبه‌روی آماری که کابوس هر روزه دو سال گذشته‌مان بود. 10هزار خانواده سیاه پوشیدند و سوگوار شدند اما این فقدان‌ها درس‌ها که به ما نیاموخت. حالا وقتی همه این سوگواران دارند صفر شدن تعداد قربانیان روزانه کرونا را با اشک و آه به یکدیگر تبریک می‌گویند ما یاد خنده‌های از ته دل علی انصاریان می‌افتیم، یاد شادمانی‌های بی‌دریغ عزت‌ا... مهرآوران، یاد معصومیت نگاه علی سلیمانی. به پرویز پورحسینی فکر می‌کنیم که ویروس منحوس او را از ما گرفت، به اکبر عالمی که شیفته دنیای خیال‌انگیز سینما بود، به خاموشی صدای پرطنین چنگیز جلیلوند فکر می‌کنیم و یک دل شادمان از پایان مرگ‌های کرونایی اما آه می‌کشیم از آن رفتگان بی‌برگشت.