ظهور و طغیان سفیدبالک‌ها حاصل دخالت‌های انسانی در زیست‌بوم طبیعت است، تقریبا از اوایل دهه 90 که این اتفاق برای نخستین‌بار  در  پایتخت دیده شد، عامل اصلی آن سمپاشی بیش از اندازه فضای سبز پایتخت اعلام شد. البته این رویه وقتی شدت گرفت که نخستین واکنش به طغیان سفیدبالک‌ها هم در همان سال تشدید این سمپاشی‌ها بود. در حالی که یکی از مهم‌ترین شکارگران این حشرات زنبورهایی بوده‌اند که به‌واسطه این سمپاشی‌ها تلف شدند و بستر رشد سفیدبالک‌ها دیگر مهیا بود. سفیدبالک‌ها از خطرناک‌ترین حشراتی هستند که به محصولات زراعی و گلخانه‌ای در سراسر جهان حمله می‌کنند اما همان‌طور که گفته شد هیچ‌کدام از سفیدبالک‌های شناخته و گزارش شده در دنیا ناقل بیماری به انسان نیستند یا بیماری را از انسانی به انسان دیگر منتقل نمی‌کنند. لذا از این نظر صدمه‌ای متوجه انسان نیست. تنها در صورت افزایش بیش از حد جمعیت حشرات کامل و پرواز آنها در هوا، مزاحمت‌هایی را برای شهروندان ایجاد خواهد کرد و در صورت ورود آنها به دستگاه تنفسی، ممکن است برخی تحریکات تنفسی ایجاد شود. روش مقابله با طغیان این حشرات مزاحم هم البته که مشخص است، استفاده هدفمند از تله‌های زرد و چسبنده، حذف پاجوش و تنه‌جوش درختان توت، آبشویی سطح زیرین درختان، استفاده از آفت‌کش‌های گیاهی و غیرشیمیایی کم‌خطر، هرس سبز و حذف شاخ و برگ‌های آلوده به سفیدبالک، هرس زمستانی درختان توت، روغن‌پاشی درختان و حمایت از دشمنان طبیعی و رهاسازی حشرات مفید از روش‌هایی است که برای مقابله با این گونه وجود دارد.