اعضای بیمار مرگ مغزی با بخشش بزرگ خانواده‌اش منجی بیماران شد
درخواست برادر برای بخشش زندگی
«امکان دارد اعضای بدن برادرم را به بیماران نیازمند اهدا کنید؟»
جمله‌ای که کمترکسی از اعضای خانواده بیماران مرگ مغزی توان جاری کردن آن را بر زبان دارد اما کورش باقری، با شهامت و شجاعت این جمله را گفت تا اعضای بدن شورش- برادر مجرد37ساله‌اش- منجی بیمارانی شود که برای داشتن شانس زندگی دوباره، نیازمند پیوند اعضای بدن بیماران مرگ مغزی هستند. باقری از تصمیمی‌که گرفته است، به خود می‌بالد.
یکی از شب‌های سرد آخرین روزهای سال 1400، اعضای خانواده شورش منتظر بازگشت او به خانه بودند؛ بازگشتی‌که هرگز اتفاق نیفتاد. برادر شورش در مورد شب حادثه می‌گوید: «برادرم راننده ماشین سنگین بود و آن شب، به علت خواب‌آلودگی ناگهان با یک پراید تصادف کرد و خودرویش واژگون شد. این علتی بود که کارشناس راهنمایی و رانندگی به آن اشاره کرد. پس از واژگونی خودرو، برادرم را ساعت 4صبح به بیمارستانی در کرمانشاه رساندند و با توجه به وضعیت وخیمی‌که داشت، او را به اتاق عمل منتقل‌کردند. پس از عمل او را به بخش آی‌سی‌یو بردند و تحت مراقبت پزشکی قرار گرفت. ساعت 7صبح بود که از بیمارستان با من تماس‌گرفتند وگفتند برادرتان تصادف کرده و با این‌که در کماست اما هنوز از او قطع امید نکرده‌ایم و امیدواریم بهبود پیدا کند. چند روز در بیمارستان بالای سر برادرم بودیم و پزشکان وضعیت او را مداوم بررسی می‌کردند. روز سوم بود که دوباره از بیمارستان تماس‌گرفتند و گفتند سطح هوشیاری شورش کاهش یافته و دچار مرگ مغزی شده است. بعد هم به ما تسلیت گفتند و تاکید کردند به‌جز آنها، چهار پزشک دیگر هم باید مرگ مغزی برادرم را تایید کنند.»
شنیدن خبر مرگ قطعی برادر برای برادر، سخت بود و طاقت‌فرسا. در حالی‌که پزشک سعی می‌کرد موضوع اهدای عضو را با آرامش و کلمات مناسب با برادر شورش مطرح‌کند، کورش با بغض، پیشدستی‌کرد و به پزشک گفت امکان دارد اعضای بدن برادرم را اهدا کنیم؟ پزشک که از شنیدن این حرف از دهان برادر شورش بسیار متعجب و در عین حال خوشحال شده بود، به او گفت: هرچه می‌خواستیم به شما بگوییم، خودتان در چند ثانیه گفتید. رحمت به پدر و مادرتان. کورش هم گفت به‌سرعت رضایت خواهر و مادرم را هم کسب می‌کنم تا اعضای بدن برادرم به بیماران نیازمند و چشم به راه اهدا شود. دلم نمی‌خواهد خانواده دیگری مثل ما داغ ببیند.
کورش در مورد این‌که چرا خود، پیشنهاد اهدای عضو برادرش را مطرح کرد، ادامه می‌دهد: «در مورد اهدای عضو مطالبی خوانده بودم و با توجه به آن مطالب می‌دانستم افرادی هستند که به اهدای عضو نیاز دارند و از طرف دیگر، فرهنگ اهدای عضو چندان میان خانواده‌های ایرانی جا نیفتاده است و نیاز به فرهنگ‌سازی دارد. چند روز قبل از اعلام قطعی وضعیت برادرم توسط پزشکان، انگار به من الهام شده بود برادرم دیگر برنمی‌گردد، چون وضعیت خوبی در مراقبت‌های ویژه نداشت. به مادرم هم آمادگی داده بودم که ممکن است برادرم دیگر چشم‌هایش را باز نکند و خودتان را برای مواجهه با چنین شرایطی آماده کنید. به هرحال نمی‌شود با تقدیر جنگید. وقتی موضوع اهدای عضو را به مادرم گفتم، از هوش رفت. وقتی کمی آب نوشید، حالش بهتر شد و این بار انگار آرامش روحی بیشتری داشت. مادرم گفت بیماران بسیاری با مرگ دست و پنجه نرم می‌کنند و چشم انتظار یک عضو بدن هستند تا دوباره به زندگی برگردند. اگر اعضای بدن شورش به آنها کمک می‌کند تا دوباره شاد و خوشحال زندگی کنند، رضایت می‌دهم. با اعلام رضایت مادرم، فرم‌های رضایتنامه را پرکردم، مادرم هم انگشت زد و خواهرم هم رضایت داد. پدرم هم چون ایثارگر بود و به رحمت خدا رفته است، گواهی فوت او را آوردیم و تمام کارها با کمک بیمارستان به‌سرعت انجام شد.»
پزشکان به کورش باقری گفتند شورش با آمبولانس مخصوص به بیمارستانی در تهران منتقل می‌شود و پس از اهدای اعضای بدنش، پیکرش دوباره به شهر زادگاهش برمی‌گردد. همان شب با تهران تماس‌گرفتند و پس از انجام هماهنگی‌های لازم، برادرم با آمبولانس به بیمارستان منتقل شد و بعد از اهدای عضو دوباره به زادگاهش برگشت. اعضای بدن شورش اهدا شد و تمام خانواده از انجام این کار خیر و ثواب خوشحال هستیم. پیکر شورش متعلق به ما نبود و متعلق به خدا بود، پس باید در راه خدا هم اهدا می‌شد که این کار را هم انجام دادیم.
دکتر سازناز دهقانی، رئیس واحد فراهم‌آوری اعضای پیوندی بیمارستان سینا تهران در این‌باره بیان کرد: «با انتقال این بیمار از کرمانشاه به تهران، دو کلیه و کبد او به بیماران منتظر اهدای عضو پیوند زده شد و به آنها زندگی دوباره‌ای بخشید.»
جمله‌ای که کمترکسی از اعضای خانواده بیماران مرگ مغزی توان جاری کردن آن را بر زبان دارد اما کورش باقری، با شهامت و شجاعت این جمله را گفت تا اعضای بدن شورش- برادر مجرد37ساله‌اش- منجی بیمارانی شود که برای داشتن شانس زندگی دوباره، نیازمند پیوند اعضای بدن بیماران مرگ مغزی هستند. باقری از تصمیمی‌که گرفته است، به خود می‌بالد.
یکی از شب‌های سرد آخرین روزهای سال 1400، اعضای خانواده شورش منتظر بازگشت او به خانه بودند؛ بازگشتی‌که هرگز اتفاق نیفتاد. برادر شورش در مورد شب حادثه می‌گوید: «برادرم راننده ماشین سنگین بود و آن شب، به علت خواب‌آلودگی ناگهان با یک پراید تصادف کرد و خودرویش واژگون شد. این علتی بود که کارشناس راهنمایی و رانندگی به آن اشاره کرد. پس از واژگونی خودرو، برادرم را ساعت 4صبح به بیمارستانی در کرمانشاه رساندند و با توجه به وضعیت وخیمی‌که داشت، او را به اتاق عمل منتقل‌کردند. پس از عمل او را به بخش آی‌سی‌یو بردند و تحت مراقبت پزشکی قرار گرفت. ساعت 7صبح بود که از بیمارستان با من تماس‌گرفتند وگفتند برادرتان تصادف کرده و با این‌که در کماست اما هنوز از او قطع امید نکرده‌ایم و امیدواریم بهبود پیدا کند. چند روز در بیمارستان بالای سر برادرم بودیم و پزشکان وضعیت او را مداوم بررسی می‌کردند. روز سوم بود که دوباره از بیمارستان تماس‌گرفتند و گفتند سطح هوشیاری شورش کاهش یافته و دچار مرگ مغزی شده است. بعد هم به ما تسلیت گفتند و تاکید کردند به‌جز آنها، چهار پزشک دیگر هم باید مرگ مغزی برادرم را تایید کنند.»
شنیدن خبر مرگ قطعی برادر برای برادر، سخت بود و طاقت‌فرسا. در حالی‌که پزشک سعی می‌کرد موضوع اهدای عضو را با آرامش و کلمات مناسب با برادر شورش مطرح‌کند، کورش با بغض، پیشدستی‌کرد و به پزشک گفت امکان دارد اعضای بدن برادرم را اهدا کنیم؟ پزشک که از شنیدن این حرف از دهان برادر شورش بسیار متعجب و در عین حال خوشحال شده بود، به او گفت: هرچه می‌خواستیم به شما بگوییم، خودتان در چند ثانیه گفتید. رحمت به پدر و مادرتان. کورش هم گفت به‌سرعت رضایت خواهر و مادرم را هم کسب می‌کنم تا اعضای بدن برادرم به بیماران نیازمند و چشم به راه اهدا شود. دلم نمی‌خواهد خانواده دیگری مثل ما داغ ببیند.
کورش در مورد این‌که چرا خود، پیشنهاد اهدای عضو برادرش را مطرح کرد، ادامه می‌دهد: «در مورد اهدای عضو مطالبی خوانده بودم و با توجه به آن مطالب می‌دانستم افرادی هستند که به اهدای عضو نیاز دارند و از طرف دیگر، فرهنگ اهدای عضو چندان میان خانواده‌های ایرانی جا نیفتاده است و نیاز به فرهنگ‌سازی دارد. چند روز قبل از اعلام قطعی وضعیت برادرم توسط پزشکان، انگار به من الهام شده بود برادرم دیگر برنمی‌گردد، چون وضعیت خوبی در مراقبت‌های ویژه نداشت. به مادرم هم آمادگی داده بودم که ممکن است برادرم دیگر چشم‌هایش را باز نکند و خودتان را برای مواجهه با چنین شرایطی آماده کنید. به هرحال نمی‌شود با تقدیر جنگید. وقتی موضوع اهدای عضو را به مادرم گفتم، از هوش رفت. وقتی کمی آب نوشید، حالش بهتر شد و این بار انگار آرامش روحی بیشتری داشت. مادرم گفت بیماران بسیاری با مرگ دست و پنجه نرم می‌کنند و چشم انتظار یک عضو بدن هستند تا دوباره به زندگی برگردند. اگر اعضای بدن شورش به آنها کمک می‌کند تا دوباره شاد و خوشحال زندگی کنند، رضایت می‌دهم. با اعلام رضایت مادرم، فرم‌های رضایتنامه را پرکردم، مادرم هم انگشت زد و خواهرم هم رضایت داد. پدرم هم چون ایثارگر بود و به رحمت خدا رفته است، گواهی فوت او را آوردیم و تمام کارها با کمک بیمارستان به‌سرعت انجام شد.»
پزشکان به کورش باقری گفتند شورش با آمبولانس مخصوص به بیمارستانی در تهران منتقل می‌شود و پس از اهدای اعضای بدنش، پیکرش دوباره به شهر زادگاهش برمی‌گردد. همان شب با تهران تماس‌گرفتند و پس از انجام هماهنگی‌های لازم، برادرم با آمبولانس به بیمارستان منتقل شد و بعد از اهدای عضو دوباره به زادگاهش برگشت. اعضای بدن شورش اهدا شد و تمام خانواده از انجام این کار خیر و ثواب خوشحال هستیم. پیکر شورش متعلق به ما نبود و متعلق به خدا بود، پس باید در راه خدا هم اهدا می‌شد که این کار را هم انجام دادیم.
دکتر سازناز دهقانی، رئیس واحد فراهم‌آوری اعضای پیوندی بیمارستان سینا تهران در این‌باره بیان کرد: «با انتقال این بیمار از کرمانشاه به تهران، دو کلیه و کبد او به بیماران منتظر اهدای عضو پیوند زده شد و به آنها زندگی دوباره‌ای بخشید.»