printlogo


درباره چهره‌هایی که پس از پایان دوران ورزشی‌شان نامشان بر سر زبان‌ها ماند
اکسیر ماندگاری
عمر دوران حرفه‌ای هر ورزشکاری بالاخره یک روز سر می‌رسد. این پایان برای هرکس دلیل خاص خودش را دارد. مصدومیت، بالارفتن سن و صدها دلیل دیگر. همین دور شدن از ورزش باعث می‌شود تا کم کم فراموش شوند اما در این بین یک گروهی هم در زندگی بعد از ورزش‌شان نقطه عطف‌هایی پیدا می‌کنند که باعث می‌شود بار دیگر اسم‌شان سر زبان‌ها بیفتد یا برای همیشه ماندگار شوند.

مشت زن مهربان
دستکش‌های قرمز رنگ در دستانش، رقص پایش روی رینگ و بعد صدای سوت داور. حالا همه نگاه‌ها به سمت اوست. ضربات را یکی پس از دیگری به حریف وارد می‌کند و تمام. فقط چند ثانیه برای محمد علی کافی بود. حریفش با صورتی زخمی روی زمین افتاده است. حالا کلی قوی‌ترین مرد دنیاست. پیر و جوان دلشان می‌خواهد حتی برای یک روز هم که شده به جای او باشند. آن‌وقت می‌توانند به همه خواسته‌هایشان برسند حتی با زورگویی. همه فرماندهان آرزوی داشتن همچین سربازی را دارند. این همان سرباز همه فن حریفی است که آمریکایی‌ها در فیلم‌هایشان نشان می‌دهند. محمد علی باید هرچه زودتر تفنگ دستش بگیرد. آن‌هم جلوی ویتنام. این یک دستور است اما نه، او از دستور سرپیچی می‌کند و قید همه چیز را می‌زند حتی بوکس. ترجیح می‌دهد خانه‌نشین باشد تا یک زورگو. محمد علی برخلاف رفتارش داخل رینگ از جنگ بدش می‌آید. از ظلم متنفر است. کلی فقط در یک صورت حاضر است بجنگد، آن هم فقط برای آن‌که صلح را برقرار کند. پوتین‌های آهنین به پا می‌کند و می‌شود سفیر صلح در سازمان ملل. حالا حاضر است دور دنیا را فقط برای صلح و آرامش زیر پا بگذارد. کلی در رینگ و حالا کلی در قامت سفیر صلح. شاید راز ماندگاری همین بوده است.

بازگشت آقای کاپیتان
یک عکس با هشتگ آبادان تنها نیست، فضای مجازی را پرکرده است. تصویر یک روحانی با عمامه روی سرش و یک کیسه زباله هم در دست گرفته. روحانی در اطراف خرابه‌های متروپل، زمین را از زباله پاک می‌کند. یک مصاحبه کوتاه چند ثانیه‌ای هم ضمیمه این عکس است که فقط این را به ما می‌گوید که او یک طلبه اهل آبادان است و برای درس و زندگی به مشهد کوچ کرده. همین! هیچ‌کس اورا نمی‌شناسد. همین ناشناس بودن باعث می‌شود هرکسی نظرشخصی خود را درمورد این فرد صادر کند. چند ساعت بعد یک استوری همه چیز را تغییر می‌دهد. در استوری نوشته شده: این مرد حسین سلامی است. کاپیتان تیم صنعت نفت؛ تیمی که در روزهای سخت تنها امید بچه‌های آبادان است.
بچه‌های آبادن همه او را می‌شناسند. بالاخره یک عمر او را از روی سکوها تشویق کرده‌اند. حسین برای آبادان و تیمش هیچ‌وقت کم نگذاشته. حالا هم با این‌که فوتبال را کنار گذاشته و رفته است سراغ درس روحانیت،اما باز به شهر بحران زده‌اش برگشته. برگشته تا هر کاری از دستش بر می‌آید ،انجام دهد. این وظیفه یک کاپیتان است.

رویای ناممکن اما دست یافتنی
زنگ تفریح اول همه بچه‌ها نشسته‌اند دور هم. بحث بالا گرفته است. هرکسی دارد از شغل آینده‌اش حرف می‌زند. عینکی‌ها و میز اولی‌ها، دلشان می‌خواهد دکتر یا مهندس شوند. پسرک موفرفری می‌خواهد مثل مارادونا قهرمان جام جهانی شود یا پسری که چشم‌های روشنی دارد از رویای همبازی شدنش با آل‌پاچینو می‌گوید. نوبت به پژمان می‌رسد، آب دهانش را قورت می‌دهد و با اعتماد به نفس می‌گوید: می‌خواهم، هم فوتبالیست شوم و هم بازیگر. تمام بچه‌ها شروع می‌کنند به خندیدن و او را به‌خاطر این رویای ناممکنش مسخره می‌کنند اما چند سال بعد او را در تلویزیون می‌بینند. پژمان هنوز بازیگر نشده اما برای تیم ملی فوتبال بازی می‌کند. شاید هرکس دیگری بود به همین اتفاق بسنده می‌کرد. فوتبالیست شدنش رویای خیلی از بچه‌ها بود اما پژمان دست از تلاش بر نداشت. فوتبالش را که کنار گذاشت، یک باردیگر در تلویزیون دیده شد اما این‌بار او پژمان جمشیدی بازیگر بود. کنار رویای دوم هم تیک خورد. حالا پژمان جمشیدی اسمش حتی روی پرده نقره‌ای سینما هم دیده می‌شود. بعد از پایان اجراهای تئاتر به افتخارش بلند می‌شوند و تشویقش می‌کنند. در جشنواره‌ها نامزد دریافت جایزه می‌شود. منتقدها او را تحسین می‌کنند. پژمان لایق تشویق است، چرا که برای رویایش تلاش کرد.

پهلوان، تا همیشه
سعید در گود زورخانه می‌چرخد، مدال اول. صدای ضرب تمام فضا را پر کرده، سعید میل‌های باستانی را یکی پس از دیگری به هوا پرتاب می‌کند، می‌چرخد و مدال دوم و سوم را در دست می‌گیرد. سعید آن‌قدر زیبا می‌چرخد که در آخر بازو بند پهلوانی را بر بازویش می‌بندند. حالا او کوچک‌ترین پهلوان کشور است. این تازه آغاز ماجراست. سعید باید حالا حالاها در گود بماند اما یک حرف او را تکان می‌دهد. حرفی که بعد از دیدارش با امام خمینی از سرش بیرون نمی‌رود. خلاصه حرف این است که اکنون زمان دفاع است. سعید یک نوجوان 15 ساله است. پشت لبش هنوز سبز نشده اما تصمیمش را می‌گیرد. می‌رود جبهه. یک چادر می‌شود سنگر و زورخانه سعید. رزمنده‌های دیگر هم شیفته او می‌شوند و دلشان می‌خواهد مثل او در گود ورزش کنند. کم کم چادرسعید به زورخانه شبیه‌تر می‌شود. حالا خیلی‌ها دیگر از سعید آموخته‌اند که چطور در گود زورخانه بچرخند. پهلوان‌سعید طوقانی، کار خودش را کرده است. حالا جبهه شده است پر از پهلوان. پهلوانانی که آن‌قدر زیبا می‌چرخند که فقط به ضرب گلوله نفرت بعثی‌ها ازحرکت باز می‌ایستند.

مهیار گل‌محمدی