در سال‌های گذشته کشورهای غربی اعم از اروپا و آمریکا مایل به نزدیکی بیشتر ناتو و ژاپن بوده‌اند اما توکیو رغبتی به این مساله نداشت.دلیل تمایل کشورهای غربی مشخص بود، چراکه می‌خواستند حضور نیروهای ناتو در شرق آسیا و در مجاورت کشورهایی مانند چین و کره شمالی را مشروعیت بخشند. دلیل مخالفت ژاپن با این پیشنهادها نیز مشخص بود، زیرا در آن مقطع مشغول مذاکراتی با روسیه درباره برخی اختلافات ارضی درباره چند جزیره بود و نمی‌خواست این مسأله بر مذاکرات توکیو و مسکو سایه بیندازد اما از سال 2020 که مذاکرات روسیه و ژاپن درباره جزایر شکست خورد، توکیو رفته رفته سیاست‌های گذشته خود را کنار گذاشت. در بیان چرایی توسعه همکاری توکیو با ناتو بسیاری از تحلیلگران معتقدند، کیشیدا از این طریق می‌خواهد مطمئن شود در صورت وقوع بحران برای ژاپن، می‌تواند روی کمک ناتو و اروپا حساب کند. البته باید توجه داشت ژاپن، متحد ایالات متحده است و زیر چتر هسته‌ای و امنیتی این کشور قرار دارد اما با توجه به سیاست‌هایی که در دوره ترامپ بر آمریکا حاکم بود و او به‌صراحت اعلام کرده بود متحدان سنتی آمریکا از جمله ژاپن باید تأمین امنیت خود را مستقل از ایالات متحده به‌عهده بگیرند، توکیو نگران است که شاید با تغییر سیاستمداران در آمریکا چندان نتواند روی حمایت‌های این کشور تکیه کند. بر همین اساس ژاپنی‌ها می‌خواهند تخم‌مرغ‌های خود را در چند سبد بگذارند تا حتی در صورت تغییر سیاست‌های کاخ سفید، بتوانند از اعضای پیمان آتلانتیک شمالی کمک بگیرند.

محمد علیزاده - گروه بین‌الملل