امام حسین(ع) به عنوان الگوی تربیتی کامل، محبت به فرزندان را از نیازهای ضروری آنان می‌دانست و در قالب‌های گوناگون آن را ابراز می‌کرد؛ گاه با در آغوش گرفتن و به سینه‌چسبانیدن خردسالان، زمانی با بوسیدن آنان و گاه با به زبان‌آوردن کلمات شیرین و محبت‌آمیز. ویژگی بارز در خانواده امام حسین، ابراز علاقه است. این بزرگواران همواره یکدیگر را با تعابیر عاشقانه و احساس‌برانگیز مورد خطاب قرار می‌دادند و در موارد بسیاری از عبارت «بِنفسی انت» استفاده می‌کردند. این مسأله باید به عنوان الگویی در سبک زندگی حسینی مورد توجه باشد و اعضای خانواده یکدیگر را با عناوین دلنشین و محبت‌آمیز خطاب کنند. عبیدا... بن عتبه می‌گوید: «نزد امام حسین(ع) بودم که فرزندش وارد شد. امام حسین(ع)، امام سجاد(ع) را صدا زد و او را در آغوش گرفت و به سینه چسبانید و میان دو چشمش را بوسید. سپس فرمود: پدرم به فدایت باد! چقدر خوشبو و زیبایی». علامه مجلسی/ بحارالانوار 
امام حسین(ع) بالاترین حدّ تکریم را نسبت به همسر و فرزندان داشت؛ برای مثال فرمود: «من خانه‌ای را دوست دارم که در آن سکینه دخترم و رباب همسرم هستند. آنان را دوست دارم و عمده اموالم را به آنان می‌بخشم و به سرزنش کسی توجه نمی‌کنم». عبدالعظیم مهتدی/ آموزه‌هایی از اخلاق امام حسین
حضرت سیدالشهدا سرآمد غیرتمندان عالم است در رجز حماسی خویش در روز عاشورا از جمله بر حمایت از ذرّیه پیامبر و خانواده پدرش تأکید می‌فرمود: «اَحْمی عِیالاتِ اَبی، اَمْضی عَلی دینِ النَّبی» آن حضرت، روز عاشورا خانواده و دختران و خواهر خود را توصیه کرد که پس از شهادتش، گریبان ندرند و چهره مخراشند و آه و زاری و واویلا سر ندهند و پیش دشمنان صدایشان را به گریه بلند نکنند. علامه مجلسی/ بحارالانوار