زیست داستانی قیصری
داستان آشنایی من با داستانهای مجید قیصری به سال 1386 برمیگردد که دانشجو بودم و رمان «باغ تلو» را خواندم. آن روزها تازه داستاننویسی بزرگسال را شروع کرده بودم.
باغ تلو را دوستی اینگونه به من معرفی کرد: رمانی ضدجنگ و آوانگارد. حقیقتا همین بود و بعد سالها دنبال این بودم هرچه ایشان مینویسند بخرم و بخوانم. تا اینکه 10سال بعد، اطلاعیه کارگاه نویسندگی شهرستان ادب را دیدم که استاد قیصری مدرسش بود و تا امروز از ایشان آموختهام.اما اگر تمام این 20 کتابی که از ایشان منتشر شده، بخوانید به این نکته خواهید رسید که آثار ایشان پر است از حسهای ناب و تجربههای زیسته. مجید قیصری را میتوان نمونه خوبی از داستاننویسهای ایرانی، با زیست داستانی دانست. نویسندگی، شغل اصلی ایشان است و خارج از حوزه داستان، فعالیت دیگری ندارد. در تمام این سه دهه نویسندگی، بهصورت مداوم از او آثار جدید خواندهایم و تجدید آثار ایشان را شاهد بودهایم. زیست داستانی به معنای واقعی، درگیر شدن با ادبیات داستانی امروز ایران و جهان و قلمی که دائم پختهتر میشود. زیست به دور از حاشیه مجید قیصری در داستانهای کوتاه او به خوبی نمایان شده و در رمانهای او به اوج رسیده است.
مجید قیصری در سالهای آغازین بعد از پایان جنگ تحمیلی، نوشتن داستان را براساس آنچه از جنگ زیسته است، شروع کرد. تبلور حس انساندوستی و صلحطلبی در داستان «آب»از مجموعه داستان «نگهبان تاریکی» به اوج خود رسیده است.
مجید قیصری از آن دست داستاننویسهای ایرانی است که هم با اسطوره آشنایی دارد و هم در آثار خود از آن بهره برده است.
الهه هدایتی - نویسنده