وی گفت: در تمام ادوار ما قصه‌گو داشتیم تا این‌که از دوران صفوی قصه‌گفتن یک پُست و منصب شد که صاحب این منصب شخصیتی بود به نام نقیب‌الممالک و بعد نقیب‌بودن و این منصب موروثی شد. یعنی نقابت از پدر به پسر  می‌رسید و دور می‌زد تا این‌که در زمان ناصرالدین‌شاه در بلندبین خوابید. اتاق او سه ضلع داشت؛ یک ضلعش به نوبتیان منتهی می‌شد، یک ضلعش به خانه و حرمش و یک ضلعش به قصه‌گویان. ناصرالدین‌شاه دختری داشت به نام فخرالدوله که اهل علم و دانش بود. وقتی نقیب‌الممالک قصه می‌گفت، او می‌نشست و این قصه‌ها را می‌نوشت. قصه‌هایی مثل حسین کرد شبستری، قصه حوض بلور محصول ذهن پرپیچ و تاب نقیب‌الممالک است./ فارس