از اهدافت بگو
ليوان خالى آب را گذاشتم روى ميز و گفتم: جلسه دوم رو اين طورى شروع مي کنيم،موافقى!؟ همين که ياسمن بله را گفت؛ بطرى آب معدنى را دادم دستش و از او خواستم تا مرحله به مرحله آب را به ليوان اضافه کند. وقتى ديد ليوان از آب لبالب شد، گفت: خانم ديگه نميشه بريزيم،پر شده!
گفتم:ادامه بده و ببين چه اتفاقى ميفته!؟ اندازه يک قاشق چايخورى آب به ليوان که اضافه کرد، ليوان از آب سرريز شد و آب اضافى، ميز را خيس کرد.
گفتم:حالا خوب به اتفاقى که افتاده، نگاه کن. وقتى بيشتر از حجم ظرف بهش مايع اضافه کرديم چه اتفاقى افتاد؟ ياسمن پاسخ داد: سرريز شد.آفرين! اين درست همون اتفاقيه که تو وجود ما در مواجهه با چالش‌هايى بيشتر يا خارج از ظرفيتمون رخ ميده.
لبخند رضايت حاصل از شيرينى درک متقابل و همدلى روى صورتش نقش بست. اين آسودگى در پذيرفته شدن را بارها در چهره مراجعانم تماشا کرده بودم.
سکوت اتاق را شکستم و گفتم:خب! حالا ميدونى براى جلوگيرى از اين اتفاق بايد چکار کرد؟!
ياسمن پاسخ داد: معلومه ديگه خانم! نبايد بيشتر از حجم ليوان بهش آب اضافه کنيم.
بله!درسته ياسمن. ما براى مواجه شدن با هر اتفاق و رويدادى ميتونيم به‌قدرى که اختلالى در عملکرد دستگاه عصبيمون ايجاد نشه،استرس داشته باشيم.اصلا ذات مقوله استرس اگر به قدر اين باشه که شمارو براى داشتن عملکرد بهتر آماده کنه،خيلي خوبه.
اما چيزى بيشتر از اون مثل اتفاقى که براى اين ليوان اب رخ داد، ميشه.
جالبه بدونى که تاب آورى با انعطاف پذيرى بيشتر ميتونه دامنه وسيع ترى پيدا کنه.يعنى ما ميتونيم ميزان ظرفيتمون رو در مواجهه با استرس‌ها و مشکلات افزايش بديم.کافيه که چندتا نکته رو در نظر داشته باشيم و رعايت کنيم،براى تمرين اين جلسه تا هفته آينده ازت ميخوام که يک کاغذ رو به دو قسمت تقسيم کنى:
يک سمت از توانمنديهايى که دارى بنويسى و سمت ديگه از اهدافى که براى اينده توى ذهنت هست.
اميخوام که براى انجام تمرينهاى جلسات مشاوره ممارست داشته باشى،چرا که بخش عمده اى از چاره انديشى براى حل يک موضوع به تلاش خود فرد براى پيدا کردن راه هاى درست حل مسأله برميگرده.
تا هفته اينده ليست اهداف و توانمنديها فراموش نشه.يادت نره که هر آدمى توانمنديهايى داره که تا وقتى اونها رو به قلم نياورده و بهشون توجه لازم رو نکرده،نميتونه خودش رو به شکل دقيق بشناسه.
پس بزن بريم براى رسيدن به هدف.
ادامه دارد...
طاهره محمدی - روان‌شناس
گفتم:ادامه بده و ببين چه اتفاقى ميفته!؟ اندازه يک قاشق چايخورى آب به ليوان که اضافه کرد، ليوان از آب سرريز شد و آب اضافى، ميز را خيس کرد.
گفتم:حالا خوب به اتفاقى که افتاده، نگاه کن. وقتى بيشتر از حجم ظرف بهش مايع اضافه کرديم چه اتفاقى افتاد؟ ياسمن پاسخ داد: سرريز شد.آفرين! اين درست همون اتفاقيه که تو وجود ما در مواجهه با چالش‌هايى بيشتر يا خارج از ظرفيتمون رخ ميده.
لبخند رضايت حاصل از شيرينى درک متقابل و همدلى روى صورتش نقش بست. اين آسودگى در پذيرفته شدن را بارها در چهره مراجعانم تماشا کرده بودم.
سکوت اتاق را شکستم و گفتم:خب! حالا ميدونى براى جلوگيرى از اين اتفاق بايد چکار کرد؟!
ياسمن پاسخ داد: معلومه ديگه خانم! نبايد بيشتر از حجم ليوان بهش آب اضافه کنيم.
بله!درسته ياسمن. ما براى مواجه شدن با هر اتفاق و رويدادى ميتونيم به‌قدرى که اختلالى در عملکرد دستگاه عصبيمون ايجاد نشه،استرس داشته باشيم.اصلا ذات مقوله استرس اگر به قدر اين باشه که شمارو براى داشتن عملکرد بهتر آماده کنه،خيلي خوبه.
اما چيزى بيشتر از اون مثل اتفاقى که براى اين ليوان اب رخ داد، ميشه.
جالبه بدونى که تاب آورى با انعطاف پذيرى بيشتر ميتونه دامنه وسيع ترى پيدا کنه.يعنى ما ميتونيم ميزان ظرفيتمون رو در مواجهه با استرس‌ها و مشکلات افزايش بديم.کافيه که چندتا نکته رو در نظر داشته باشيم و رعايت کنيم،براى تمرين اين جلسه تا هفته آينده ازت ميخوام که يک کاغذ رو به دو قسمت تقسيم کنى:
يک سمت از توانمنديهايى که دارى بنويسى و سمت ديگه از اهدافى که براى اينده توى ذهنت هست.
اميخوام که براى انجام تمرينهاى جلسات مشاوره ممارست داشته باشى،چرا که بخش عمده اى از چاره انديشى براى حل يک موضوع به تلاش خود فرد براى پيدا کردن راه هاى درست حل مسأله برميگرده.
تا هفته اينده ليست اهداف و توانمنديها فراموش نشه.يادت نره که هر آدمى توانمنديهايى داره که تا وقتى اونها رو به قلم نياورده و بهشون توجه لازم رو نکرده،نميتونه خودش رو به شکل دقيق بشناسه.
پس بزن بريم براى رسيدن به هدف.
ادامه دارد...
طاهره محمدی - روان‌شناس