کیومرث عباسی قصری درگذشت
کیومرث عباسی قصری، شاعر محبوب دیار کرمانشاه که به زبان‌های فارسی و کردی شعر می‌سرود، بر اثر بیماری دارفانی را وداع گفت. قصری از چهره‌های فعال ادبی در دهه‌های اخیر بود و با انجمن‌های ادبی تهران از جمله انجمن ادبی خواجو، حوزه هنری و انجمن‌های شعری فرهنگسراهای تهران همکاری داشت.
مرحوم کیومرث عباسی که در شعر «قصری» تخلص می‌کرد، ۲۲ آبان۱۳۲۰ در قصر‌شیرین متولد شد. وی فارغ‌‌التحصیل کارشناسی رشته علوم‌قضایی بود و مدتی ریاست راهنمایی و رانندگی کرمانشاه را بر عهده داشت و با درجه سرهنگی بازنشسته شد.
قصری از سال ۶۳ در تهران سکونت داشت. او به زبان‌های کردی و فارسی شعر می‌سرود و اشعار کردی‌اش در بین مردم کردستان محبوبیت بسیار داشت.
سبک این شاعر، تلفیقی از سبک عراقی و هندی بود. سبک هندی تلطیف شده‌ای که با جان و جهان انسان معاصر پیوند داشت و برای عموم مردم قابل فهم بود.
«زمزمه نار و نی» و «حسن ختام» مجموعه اشعار کردی این شاعر است. مجموعه شعرهای: «آیه‌های زمینی آواز»، «قناری در قفس»، «گزیده ادبیات معاصر» و مجموعه «باغ ابریشم» گردآوری شاعران معاصر کرمانشاه از دیگر آثار اوست.
یکی از غزل‌های ماندگار او را می‌خوانیم:
از غم جان نیست گر بر دار، می‌پیچم به خویش
بر سر گفتار حق، چون مار می‌پیچم به خویش
همچو فریادی که خیزد از گلوی کوهسار
در طنین درهم تکرار، می‌پیچم به خویش
تارتارم همچو تار زخمه غم خورده است
هرکه از غم دم زند، من زار می‌پیچم به خویش
بستر راحت نمی‌سازد به طبع سرکشم
گردبادم، در ره هموار می‌پیچم به خویش
همچو پیچک برگ‌برگم عاشق آزادگی‌ست
هرکجا سروی‌ست، پیچک‌وار می‌پیچم به خویش
باغبان اشکم، خیال بلبلی گر سایه‌وار
بگذرد از خاطر گلزار، می‌پیچم به خویش
من کجا و وصل این خورشید سیمایان کجا؟
نازک‌اندیشم چو مو، از نار می‌پیچم به خویش
گوهر معنی به‌آسانی نمی‌آید به دست
بر سر هر نکته‌ای، صدبار می‌پیچم به خویش
«قصری» از بس با زبان خامه کردم گفت‌و‌گو
گاه اظهار سخن چون مار می‌پیچم به خویش
قصری از سال ۶۳ در تهران سکونت داشت. او به زبان‌های کردی و فارسی شعر می‌سرود و اشعار کردی‌اش در بین مردم کردستان محبوبیت بسیار داشت.
سبک این شاعر، تلفیقی از سبک عراقی و هندی بود. سبک هندی تلطیف شده‌ای که با جان و جهان انسان معاصر پیوند داشت و برای عموم مردم قابل فهم بود.
«زمزمه نار و نی» و «حسن ختام» مجموعه اشعار کردی این شاعر است. مجموعه شعرهای: «آیه‌های زمینی آواز»، «قناری در قفس»، «گزیده ادبیات معاصر» و مجموعه «باغ ابریشم» گردآوری شاعران معاصر کرمانشاه از دیگر آثار اوست.
یکی از غزل‌های ماندگار او را می‌خوانیم:
از غم جان نیست گر بر دار، می‌پیچم به خویش
بر سر گفتار حق، چون مار می‌پیچم به خویش
همچو فریادی که خیزد از گلوی کوهسار
در طنین درهم تکرار، می‌پیچم به خویش
تارتارم همچو تار زخمه غم خورده است
هرکه از غم دم زند، من زار می‌پیچم به خویش
بستر راحت نمی‌سازد به طبع سرکشم
گردبادم، در ره هموار می‌پیچم به خویش
همچو پیچک برگ‌برگم عاشق آزادگی‌ست
هرکجا سروی‌ست، پیچک‌وار می‌پیچم به خویش
باغبان اشکم، خیال بلبلی گر سایه‌وار
بگذرد از خاطر گلزار، می‌پیچم به خویش
من کجا و وصل این خورشید سیمایان کجا؟
نازک‌اندیشم چو مو، از نار می‌پیچم به خویش
گوهر معنی به‌آسانی نمی‌آید به دست
بر سر هر نکته‌ای، صدبار می‌پیچم به خویش
«قصری» از بس با زبان خامه کردم گفت‌و‌گو
گاه اظهار سخن چون مار می‌پیچم به خویش