تفاوت‌های عجیبی در نوع این رفتارها وجود دارد؛ به عنوان مثال همواره از همان ابتدا در حال کتمان این بیماری هستیم و به نوعی از پذیرش آن سر باز می‌زنیم. عجیب‌تر این‌که یک بیمار مبتلا به سرطان عموما آخرین فردی است که از بیماری خود آگاه می‌شود. به این معنا که همه اطرافیان او می‌دانند فرد، مبتلا به این بیماری است اما از گفتن حقیقت به او پرهیز می‌شود. در حالی که فرد مبتلا محق‌ترین فرد برای آگاهی از این موضوع است. حتی این مرحله بدیهی هم اگر رعایت شود مواجهه با این افراد شبهه‌برانگیز است. یک نویسنده معروف به واسطه ابتلا به سرطان جانش را از دست داده است. در متن پیام‌ها و اظهارنظرهای بسیار در این رابطه ترکیب‌هایی به چشم می‌خورد که نه تنها التیام‌بخش نیست، بلکه آزاردهنده است؛ آزاردهنده برای جمعیت قابل توجه مبتلایان به سرطان در ایران. این‌که او «در نبرد با سرطان» شکست خورده یا این‌که «مغلوب سرطان شده» به باور بسیاری حتی توهین‌آمیز است. کسی که جانش را به واسطه سرطان از دست داده «مغلوب» نشده است، «شکست» نخورده است، نباخته! بلکه به واسطه این بیماری جانش را از دست داده است. در سال‌های گذشته، آمارهای متفاوتی از میزان مبتلایان به سرطان در ایران منتشر شده است. سه سال پیش از سوی وزارت بهداشت اعلام شد سالانه 112هزارنفر در کشور به انواع سرطان مبتلا می‌شوند. این آمار سال گذشته از سوی وزارت بهداشت با افزایشی معنادار به 135هزار مبتلای سالانه رسیده است. موضوع افزایش تعداد مبتلایان به سرطان تنها محدود به ایران نیست و آمار کشورهای دیگر هم در این حوزه نشان از بالا رفتن تعداد سرطانی‌ها دارد. البته بسیاری هم باور دارند روند ابتلا به سرطان در ایران نسبت به کشورهای غربی همچنان پایین‌تر است. یکی از آنها اسماعیل اکبری، فوق تخصص جراحی غدد و سرطان است که می‌گوید: «سرطان‌ها در کشور ما هنوز در مقایسه با کشورهای غربی زیاد نیست و حدود یک‌چهارم و برخی اوقات یک‌پنجم یک کشور غربی سرطان داریم. تقریبا در کشور ما ۱۵۰نفر به ازای هر100هزار نفر در طول سال سرطان می‌گیرند. این عدد در کشورهای غربی به ۶۰۰ نفر هم می‌رسد.»