مراقب باشیم مغلوب دستپاچگی نشویم
کسانی که دست و پایشان را مدام گم می‌کنند و وقت و بی‌وقت کنترل اعمال و رفتارشان را از دست می‌دهند معمولا افراد محبوبی نیستند. آنها همیشه دستپاچه و انگار هیچ‌گاه متمرکز نمی‌شوند و به‌خصوص در لحظات حساس زندگی که نیاز مبرم به خودکنترلی دارند، از خود بی‌خود می‌شوند.
آدم‌های دستپاچه به معنی واقعی مغلوب اضطراب و استرس می‌شوند و وقتی که قرار است در موقعیت‌های تازه یا در ارتباط با افراد جدید قرار بگیرند، برخلاف انتظار رفتار می‌کنند. حتی ممکن است این افراد نتوانند حرف‌هایی را که در خلوت خود به‌درستی کنار هم چیده‌اند به زبان بیاورند زیرا اضطراب به آنها مجال چنین کاری نمی‌دهد. برای مقابله با دستپاچگی اما روش‌های موثری وجود دارد که می‌توان با تمرین کردن در آنها به مهارت رسید. مثلا بیاموزیم ذهن آشفته‌مان را نظم بدهیم و مثل یک فرد منضبط که کمد لباس‌هایش را می‌چیند افکارمان را نیز مرتب کنیم. یک ذهن سامان‌یافته کمک می‌کند تا بر موضوع مورد نظر تمرکز کنیم و به چپ و راست نرویم. این تمرکز می‌تواند از راه تغذیه سالم و ورزش کردن به دست بیاید اما فراموش نکنیم توکل کردن بر خداوندی که ما را خلق کرده و امورات‌مان را تدبیر می‌کند نیز شاه‌کلیدی است که می‌تواند در زمان‌های سخت به کمک‌مان بیاید.