کافی بنوشیم و کم مصرف کنیم!
کمآبی، یک معضل جهانی است و بیراه نبوده که دههها قبل، گفتهاند «جنگ جهانی بعدی، بر سر آب خواهد بود.» کمآبی در بعضی اقلیمها و برخی فصول، در ایران، از قدیم الایام، مسبوق به سابق بوده اما نه به این شدت. از این رو، بیش از پیش، واجب است لااقل امثال ما که به لطف خدا، در وضعیتی زندگی میکنیم که فعلا با کمآبی مواجه نیستیم، بدانیم که چه از جهت نوشیدن مایه حیات و چه استفاده بهداشتی از آن، چه برخوردی باید با این نعمت الهی داشته باشیم.
۱- هر بیست کیلوگرم، یک لیتر:
مقدار حدودی مصرف مورد نیاز آب آشامیدنی در هر روز، متناسب با شرایط آب و هوایی، شغلی، جسمانی، بیماریهای زمینهای و جِرم (وزن) هر انسان، معطوف به شخص و متفاوت با دیگری است اما به طور نسبی، منابع مرجع پزشکی، بر این باورند که تقریبا، به ازای هر بیست کیلوگرم وزن یک انسان، او باید روزانه یک لیتر آب بنوشد؛ یعنی اگر متوسط وزن آدمها را هشتاد کیلوگرم در نظر بگیریم باید طی ساعات مختلف روز حدود چهار لیتر آب نوشید. دریافت و حفظ دائمی آب در بدن، باعث میشود که نهتنها سوختوساز و فعالیت دستگاههای مختلف بدن تنظیم شود بلکه فوایدی همچون شادابی و سلامت پوست را نیز به همراه بیاورد.
۲- بهداشت، واجب و وسواس، ممنوع!
از ویژگی ایرانیان، حتی قبل از اسلام آوردنشان، این بوده که به ظاهر و بهداشت اهمیتی ویژه میدادهاند و انسانهایی متمدن در زندگی اجتماعی و پاکیزه در زندگی شخصی محسوب میشدهاند. طبیعتا بعد از ورود اسلام به ایران، پاکیزگی بعد شرعی و دینی بیشتری به خود گرفت و از نشانههای ایمان حقیقی برشمرده شد.
اما متأسفانه، امروزه، در سبک زندگیمان هنوز وجوه مختلف و متنوعی از اسراف، مشاهده میشود؛ مثلا قطعا در چنین وضعیتی روا نیست خودمان ماشینهایمان را با آب شهری تسویهشده بشوییم یا آب آشامیدنی را صرف خیس کردن و شستن حیاط و پیادهروهای جلوی خانههایمان کنیم. بدیهی است که در شرایط کمآبی و بیآبی در بعضی مناطق، آب آشامیدنی، جز برای نوشیدن و استحمام، آن هم به صورت کاملا مدیریت شده، عقلا و شرعا، مجاز نیست.
سبک زندگی مؤسس جمهوری اسلامی ایران ما و مقتدای انقلابیون جهان اسلام، حضرت امام خمینی (ره)، الگویی کامل برای سبک زندگی اسلامی-ایرانیاند. ایشان به شدت تأکید داشتهاند بر صرفهجویی در مصرف آب. نقل است ایشان به دلیل کسالتی که داشتند، در زمانهای مشخصی طی شبانهروز، باید دارو مصرف میکردند.
وقتی برای خوردن قرصشان یک لیوان آب خدمت ایشان میبردند و ایشان مقداری از آب لیوان را با داروها میخوردند و باقیمانده آب را بالای تختشان میگذاشتند، یک دستمال یا ظرف تمیزی روی آن قرار میدادند و در نوبت بعد تا آخرین قطره آب را مصرف میکردند.
در زمان وضو گرفتن هیچگاه دیده نشد که ایشان شیر آب را باز بگذارند. امام وقتی میخواستند یک مشت آب بگیرند، حتما یک دستشان روی شیر آب بود و مشتشان را بهگونهای محکم میگرفتند که آب زمین نریزد و بعد از پر شدن مشتشان، آب را میبستند. امام میفرمودند که بهترین وضو، وضوی پیامبر (ص) است. یک مشت آب به دستها کافی است؛ برخلاف بعضی از ما که فکر میکنیم هر چه در غسل و وضو، آب بیشتری مصرف کنیم، تقدس دارد و بهتراست.
احسان رستگار - معاون ضمائم