1445
اینجا ایستادهام، کنار آخرین عمود... نه پاهایم از درد فریاد میزنند ونه نفسهایم به شماره افتادند. هنوز جوانم و این، تجربه اول است!
به آقاجان مینگرم. چه داستان تراژیکواری بود این سفر. بعد از این همه اربعین که آمد و رفت و او جاده نجف ــ کربلا را در خیالش پیمود، اکنون به نقطه اوج محبوبترین فیلمنامه عمرش رسیده است. حالا خوراک موکبها را زیر زبانش مزه کرده، حالا شمارش ستونها برایش رویا نیست دیگر و حالا که گنبد را میبیند، گویی هیچ آرزوی برآورده نشدهای ندارد در این عالم.
امان!... امان از چشمها!... چشمها هیچوقت دروغ نمیگویند!... این چند ساله هروقت اربعین میرسید، میفهمیدیم در دلش کربلایی بهپاست. میدانستیم کاسه صبرش که لبریز شود قید قلب و مرضهایش را میزند و با هر مشکلی شده، رهسپار جاده میشود. ولو هزار و یک طبیب بگویند این عزیمت چند روزه احتمالا با خطر همراه باشد. چه اهمیتی دارد وقتی سودای رفتن در سر داری و میدانی دیر بجنبی، رفتن در انتظارت است؟
اینجا ایستادهام، کنار آخرین عمود
امسال، پدرم، 43 سالش شده؛ نصف موهایش سفید است و نصفی دیگر خاکستری! مادرم 40سال دارد؛ دایی 29ساله است و آقاجان هم در آخرین روزهای 67 سالگی به سر میبرد.
در ذهنم معنی وفاداری را میجویم. تا کی میتوانم به این عشق وفادار باشم؟ تا چند سال دیگر؟ با چه کیفیتی؟ از ته دل یا نه؟
بچههایم چه؟! میتوانم عاشقی را یادشان دهم؟! آنها نیز وفادار میمانند؟ نوههایم چطور؟... اصلا چقدر عمر خواهم کرد؟
سلامی میدهم و در بحر فکر فرو میروم.
حسین مروارید از مشهد