این واقعیت تلخ لیگ برتر ماست. در چند سال گذشته خیلی از مربیان معروف لیگ‌برتر این موضوع را باب کرده‌اند. مثلا یکی از مربیان جوان لیگ‌برتر روزی برای خبرنگار ما تعریف می‌کرد: «وارد کادر فنی تیم... شدم. بعد از مدتی به این نتیجه رسیدم که اصلا برای کار فنی نیامده‌ام. مربی زمان‌های بازی را تقسیم می‌کرد و به دستیارانش می‌گفت باید در آن زمان شرایط را به نفع تیم تغییر دهند. حالا به چه شکل؟ با اعتراض به داور و کمک‌هایش و همینطور درگیری با کادر فنی حریف. خیلی وقت‌ها می‌گفت توهین کنید.» 
او اضافه کرد: «یادم هست در بازی رفت با یک تیم به توصیه او سرمربی و کادر حریف را کلی اذیت کردیم. در بازی برگشت که سرمربی ما محروم بود کاری کردند که یاد بگیرد از این رفتارها نکند. حتی او را در آسانسور نگه داشتند. بعد هم آدم‌هایی دوروبرش گذاشتند که اجازه نمی‌دادند نفس بکشد. متاسفانه این چیزها در فوتبال ایران هست.»  در دو فصل گذشته این موضوع در لیگ‌برتر ما بسیار پررنگ شده است. درباره بعضی از تیم‌ها همیشه این بحث‌ها مطرح بوده و مربیان هم هیچ‌گاه در این باره توضیحی درست و حسابی نداده‌اند. با آن‌که فوتبال هر روز به سمت علمی‌تر شدن می‌رود و همه شاهد پیشرفت ثانیه به ثانیه این ورزش در جهان با استفاده از روش‌های مدرن در داخل و بیرون زمین هستند، فوتبال ایران یک گام بلندتر به‌سمت سنتی بودن پیش می‌رود و عقب‌گردی آشکار دارد.