تقابل 2دیدگاه درباره آینده جنگ‌اوکراین
در طول هفت‌ماه که از جنگ اوکراین می‌گذرد با وجود بسیج غرب برای کمک به اوکراین در مقابل روسیه، طرفین درگیری تلاش داشته‌اند شرایط را به گونه‌ای کنترل کنند که این نبرد به رویارویی مستقیم ناتو و روسیه کشیده نشود اما به دنبال تحولات اخیر و الحاق چهار منطقه از اوکراین به روسیه، مشخص نیست طرفین تا چه حد موفق خواهند بود شرایط را به همین شکل نگه دارند.
در این میان دو دیدگاه در مورد آینده تحولات وجود دارد. یکی دیدگاه افرادی است که معتقدند اوکراین (و طبیعتا کشورهای غربی که از آن حمایت می‌کنند) باید با پذیرش برخی از خواسته‌های روسیه پای میز مذاکره بنشینند و جنگ اوکراین را از طریق گفت‌وگو پایان دهند اما نگاه دوم که فعلا نگاه غالب در میان غربی‌هاست با استدلال‌های مختلف، مانع از تحقق گفت‌وگو و صلح شده است. مخالفان گفت‌وگو در آمریکا تلاش دارند طرفداران مذاکره را به جریان ترامپ و گروه‌های حامی روسیه نسبت دهند و در این میان، مواضع ترامپ نیز بهانه به دست آنها می‌دهد. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق که همواره از پوتین تمجید کرده است در پستی در شبکه اجتماعی خود به نام تروث سوشیال، تاکید دارد که باید در شرایط فعلی معامله‌ای میان طرفین درگیری انجام شود.
تاکر کارلسون، مجری معروف شبکه فاکس‌نیوز به‌تازگی در یکی از برنامه‌های خود آمریکا را به نقش‌آفرینی در حملات به خطوط لوله گاز نورداستریم سرزنش کرد. چارلی کرک، یکی از افراطی‌ترین ترامپ‌گرایان، معتقد است که این یک عملیات در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره است و سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا باید تا زمانی که بی‌گناهی‌شان ثابت نشده به‌عنوان اولین متهم این حوادث در نظر گرفته شوند.
الکساندر ورشبو، سفیر پیشین آمریکا در مسکو با اشاره به تحولات روزهای گذشته و الحاق برخی مناطق اوکراین به روسیه و تهدید مسکو مبنی بر احتمال استفاده از سلاح اتمی در صورت حملات اوکراین به مناطق الحاقی گفت: «پوتین با تهدیدات خود می‌خواهد غربی‌ها را بترساند و بدین‌وسیله اتحاد کشورهای غربی در حمایت از اوکراین را تضعیف کند. بر همین اساس برخی کارشناسان معتقدند که به دنبال حوادثی نظیر انفجار در خط لوله نورداستریم و تبعاتی که می‌تواند برای اروپا داشته باشد متحدان غربی اوکراین باید آتش‌بس را بپذیرند که این مسأله به معنی پذیرش مذاکراتی است که ناگزیر به معنای واگذاری مقادیر قابل‌توجهی از قلمرو اوکراین است. این در حالی است که منتقدان مذاکره، نفس گفت‌وگو در شرایط فعلی را به معنی یک امتیاز فوق‌العاده برای روسیه می‌دانند. بااین‌حال، از زمانی که پوتین در اوایل سپتامبر تاکید کرد که «در صورت لزوم از همه سیستم‌های تسلیحاتی در دسترس استفاده می‌کند»
بسیاری دیگر هم به حامیان ترامپ پیوسته‌اند که باید هرچه‌سریع‌تر مذاکرات صلح میان اوکراین و روسیه شروع شود. چند روز قبل جیک سالیوان، مشاور امنیت ملی بایدن، تاکید کرد اگر پوتین از سلاح‌های هسته‌ای در میدان نبرد در اوکراین استفاده کند، پاسخی «فاجعه‌بار» دریافت خواهد کرد. طبیعتا مقامات نظامی آمریکا گزینه‌های بسیاری را به کاخ‌سفید ارائه کرده‌اند که در صورت ورود به جنگ هسته‌ای از آنها استفاده شود اما این سناریوها همچنان به دنبال پرهیز از ورود به جنگ رو در رو خواهد بود. با تماشای همه اینها، می‌توان گفت که کشورهای غربی در طول دو دهه گذشته هیچ‌گاه نتوانسته‌اند به شناخت کاملی از شخصیت پوتین برسند و خود را برای سناریوهای او آماده کنند. پوتین در این سال‌ها توانسته با اقتدار نیروهای نظامی خود، دستاوردهای بزرگی در عرصه سیاسی کسب کند. بنابراین اگر در تمام این مدت یک موضوع را بتوان از رفتار پوتین آموخت، این است که او هرگز از درگیری نمی‌هراسد و حتی در صورت شکست نیز عقب‌نشینی نمی‌کند. او همیشه به جلو حرکت می‌کند و در سخت‌ترین شرایط، بر میزان نیروهای خود می‌افزاید و این سناریو را بارها تمرین کرده است. مسکو تایمز چندی قبل گزارشی در همین زمینه نوشت و برای جذابیت آن از داخل کرملین این تیتر را انتخاب کرده بود: «پوتین همیشه تشدید تنش را انتخاب می‌کند» فیونا هیل، کارشناس روسیه معتقد است که در بسیاری از تفسیرهای کنونی در مورد احتمال ادامه حمایت واشنگتن و غرب از اوکراین و در عین حال اجتناب از درگیری با روسیه، عنصری از خودفریبی وجود دارد. او می‌گوید: از هشت سال پیش که شبه جزیره کریمه به روسیه ملحق شد، کشورهای غربی و مسکو چه بپذیرند و چه نپذیرند، جنگ جهانی سوم شروع شده است. به اعتقاد او تمام کشورها مدت طولانی است که در جنگ جهانی سوم هستند اما هنوز نتوانسته‌اند این مسأله را تشخیص دهند. البته هدف تحلیلگرانی همچون هیل از این‌که جنگ جهانی سوم از مدت‌ها قبل شروع شده این است که آمریکا را متقاعد کنند چیزی برای از دست دادن ندارد و باید محافظه‌کاری را کنار بگذارد. این خط فکری از سوی بسیاری از اندیشکده‌های غربی دنبال می‌شود و بر همین اساس روز به روز بر شدت تنش‌ها در اوکراین افزوده می‌شود. این خط فکری بر این باور است که آمدن پای میز مذاکره به نفع روسیه است و همین تفکر باعث شده با وجود گذشت بیش از هفت ماه از جنگ اوکراین، امیدها به صلح بسیار کمرنگ باشد. در شرایط فعلی به نظر می‌رسد به دنبال الحاق برخی مناطق اوکراین به روسیه، تغییر چندانی در میدان حاصل نشود و کشورهای غربی همچنان به همان شیوه قدیمی خود یعنی افزایش تحریم‌ها بسنده کنند. جدال هسته‌ای بین روسیه و ناتو که به‌شدت نگران‌کننده است، بدترین سناریو برای جهان است و باید منتظر ماند و دید آیا طرفین همچنان به ادامه مسیری که در ماه‌های گذشته در آن قرار داشته‌اند، ادامه خواهند داد یا خیر؟
تاکر کارلسون، مجری معروف شبکه فاکس‌نیوز به‌تازگی در یکی از برنامه‌های خود آمریکا را به نقش‌آفرینی در حملات به خطوط لوله گاز نورداستریم سرزنش کرد. چارلی کرک، یکی از افراطی‌ترین ترامپ‌گرایان، معتقد است که این یک عملیات در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره است و سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا باید تا زمانی که بی‌گناهی‌شان ثابت نشده به‌عنوان اولین متهم این حوادث در نظر گرفته شوند.
الکساندر ورشبو، سفیر پیشین آمریکا در مسکو با اشاره به تحولات روزهای گذشته و الحاق برخی مناطق اوکراین به روسیه و تهدید مسکو مبنی بر احتمال استفاده از سلاح اتمی در صورت حملات اوکراین به مناطق الحاقی گفت: «پوتین با تهدیدات خود می‌خواهد غربی‌ها را بترساند و بدین‌وسیله اتحاد کشورهای غربی در حمایت از اوکراین را تضعیف کند. بر همین اساس برخی کارشناسان معتقدند که به دنبال حوادثی نظیر انفجار در خط لوله نورداستریم و تبعاتی که می‌تواند برای اروپا داشته باشد متحدان غربی اوکراین باید آتش‌بس را بپذیرند که این مسأله به معنی پذیرش مذاکراتی است که ناگزیر به معنای واگذاری مقادیر قابل‌توجهی از قلمرو اوکراین است. این در حالی است که منتقدان مذاکره، نفس گفت‌وگو در شرایط فعلی را به معنی یک امتیاز فوق‌العاده برای روسیه می‌دانند. بااین‌حال، از زمانی که پوتین در اوایل سپتامبر تاکید کرد که «در صورت لزوم از همه سیستم‌های تسلیحاتی در دسترس استفاده می‌کند»
بسیاری دیگر هم به حامیان ترامپ پیوسته‌اند که باید هرچه‌سریع‌تر مذاکرات صلح میان اوکراین و روسیه شروع شود. چند روز قبل جیک سالیوان، مشاور امنیت ملی بایدن، تاکید کرد اگر پوتین از سلاح‌های هسته‌ای در میدان نبرد در اوکراین استفاده کند، پاسخی «فاجعه‌بار» دریافت خواهد کرد. طبیعتا مقامات نظامی آمریکا گزینه‌های بسیاری را به کاخ‌سفید ارائه کرده‌اند که در صورت ورود به جنگ هسته‌ای از آنها استفاده شود اما این سناریوها همچنان به دنبال پرهیز از ورود به جنگ رو در رو خواهد بود. با تماشای همه اینها، می‌توان گفت که کشورهای غربی در طول دو دهه گذشته هیچ‌گاه نتوانسته‌اند به شناخت کاملی از شخصیت پوتین برسند و خود را برای سناریوهای او آماده کنند. پوتین در این سال‌ها توانسته با اقتدار نیروهای نظامی خود، دستاوردهای بزرگی در عرصه سیاسی کسب کند. بنابراین اگر در تمام این مدت یک موضوع را بتوان از رفتار پوتین آموخت، این است که او هرگز از درگیری نمی‌هراسد و حتی در صورت شکست نیز عقب‌نشینی نمی‌کند. او همیشه به جلو حرکت می‌کند و در سخت‌ترین شرایط، بر میزان نیروهای خود می‌افزاید و این سناریو را بارها تمرین کرده است. مسکو تایمز چندی قبل گزارشی در همین زمینه نوشت و برای جذابیت آن از داخل کرملین این تیتر را انتخاب کرده بود: «پوتین همیشه تشدید تنش را انتخاب می‌کند» فیونا هیل، کارشناس روسیه معتقد است که در بسیاری از تفسیرهای کنونی در مورد احتمال ادامه حمایت واشنگتن و غرب از اوکراین و در عین حال اجتناب از درگیری با روسیه، عنصری از خودفریبی وجود دارد. او می‌گوید: از هشت سال پیش که شبه جزیره کریمه به روسیه ملحق شد، کشورهای غربی و مسکو چه بپذیرند و چه نپذیرند، جنگ جهانی سوم شروع شده است. به اعتقاد او تمام کشورها مدت طولانی است که در جنگ جهانی سوم هستند اما هنوز نتوانسته‌اند این مسأله را تشخیص دهند. البته هدف تحلیلگرانی همچون هیل از این‌که جنگ جهانی سوم از مدت‌ها قبل شروع شده این است که آمریکا را متقاعد کنند چیزی برای از دست دادن ندارد و باید محافظه‌کاری را کنار بگذارد. این خط فکری از سوی بسیاری از اندیشکده‌های غربی دنبال می‌شود و بر همین اساس روز به روز بر شدت تنش‌ها در اوکراین افزوده می‌شود. این خط فکری بر این باور است که آمدن پای میز مذاکره به نفع روسیه است و همین تفکر باعث شده با وجود گذشت بیش از هفت ماه از جنگ اوکراین، امیدها به صلح بسیار کمرنگ باشد. در شرایط فعلی به نظر می‌رسد به دنبال الحاق برخی مناطق اوکراین به روسیه، تغییر چندانی در میدان حاصل نشود و کشورهای غربی همچنان به همان شیوه قدیمی خود یعنی افزایش تحریم‌ها بسنده کنند. جدال هسته‌ای بین روسیه و ناتو که به‌شدت نگران‌کننده است، بدترین سناریو برای جهان است و باید منتظر ماند و دید آیا طرفین همچنان به ادامه مسیری که در ماه‌های گذشته در آن قرار داشته‌اند، ادامه خواهند داد یا خیر؟