هزینه‌های تنهایی پرحاشیه
مطالعات جدید نشان می‌دهد جوانان کره‌ای در شرایط مساعدی نیستند و نیاز به کمک فوری و همه‌جانبه دارند. برخی از جوانان کره‌جنوبی آنچنان از دنیا بریده‌اند که دولت پیشنهاد می‌کند به آنها پول بپردازد تا دوباره وارد جامعه شوند.
وزارت «برابری جنسیتی و خانواده» این کشور در هفته گذشته اعلام کرد که ماهانه 650هزار وون کره‌ای(حدود 500دلار) به افراد منزوی اجتماعی ارائه می‌کند تا از ثبات روانی، عاطفی و رشد سالم آنها حمایت کند. طبق گزارش این وزارتخانه و به نقل از موسسه بهداشت و امور اجتماعی کره، حدود 3.1درصد از کره‌ای‌های 19تا39ساله «جوانان تنها و منزوی» هستند که به‌عنوان زندگی در یک فضای محدود، در حالتی که ارتباط‌شان با بیرون برای بیش از مدت‌زمان مشخصی قطع شده است و مشکلات قابل‌توجهی در زندگی دارند تعریف می‌شود.
به گفته این وزارتخانه، این درصد حدود 338هزار نفر در سراسر کشور را تشکیل می‌دهد که 40درصد آنها در دوران نوجوانی شروع به انزواگرایی می‌کنند. تصور می‌شود که عوامل مختلفی ازجمله مشکلات مالی، بیماری‌های روانی، مشکلات خانوادگی یا چالش‌های سلامتی در انتخاب تنهایی‌گزینی دخیل هستند.
اقدامات جدید به‌طور خاص جوانان را به‌عنوان بخشی از قانون بزرگ‌تر «حمایت از رفاه جوانان» می‌گذارد که هدف آن حمایت از افرادی است که به‌شدت از جامعه کنار گذاشته شده‌اند و همچنین جوانان بدون سرپرستی که در معرض خطر بزهکاری هستند. کمک‌هزینه ماهانه به جوانان منزوی تا 24ساله تعلق می‌گیرد که در خانواری زندگی می‌کنند که درآمد کمتر از متوسط درآمد ملی دارند. در کره‌جنوبی درآمد متوسط حدود 5.4میلیون وون(حدود 4165 دلار) در ماه برای یک خانواده چهارنفره تعریف شده است. جوانان می‌توانند برای این برنامه در یک مرکز رفاه اداری محلی درخواست دهند. سرپرستان، مشاوران یا معلمان آنها نیز می‌توانند از طرف آنها درخواست دهند.
این وزارتخانه با تاکید بر اهمیت «حمایت‌فعال» گفت: «جوانان منزوی به‌دلیل زندگی نامنظم و تغذیه نامتعادل می‌توانند رشد فیزیکی کندتری داشته باشند و احتمالا با مشکلات روانی مانند افسردگی به‌دلیل ازدست‌دادن نقش‌های اجتماعی و تاخیر در سازگاری مواجه می‌شوند.»
این گزارش همچنین برنامه‌های آتی خود را برای اقدامات بیشتر، ازجمله توزیع دستورالعمل‌ها به دولت‌های محلی، تقویت شبکه‌های اجتماعی ایمن برای جوانان، سیستم‌های تشخیص زودهنگام و همکاری نزدیک‌تر با تسهیلات رفاهی جوانان مانند پناهگاه‌ها یا مراکز توانبخشی شرح داده است.
باید بدانیم که تنهایی، انزواطلبی یا خلوتگزینی فارغ از تمام معایب روانی برای این افراد هزینه هم دارد. آنقدر که حالا مقامات جوامعی همچون کره‌جنوبی می‌خواهند برای پیشگیری از هزینه‌های سرسام آور بعدی این اتفاق آن را با پرداخت مستمری به این جوانان جبران کنند. چرا که آنها می‌دانند اگر این مقدار وجه به عنوان مستمری این جوانان را از کنج عزلت خود بیرون نیاورد خیلی زود چرخه صنعتی این کشور دچار مشکلات جبران ناپذیری خواهد شد، به این معنا که حضور موثر جوانان کره‌ای در رشد و تعالی آنچه تولید و صنعت در این کشور خوانده می‌شود تاثیر به سزایی دارد.
آیسا اسدی | روزنامه‌نگار
به گفته این وزارتخانه، این درصد حدود 338هزار نفر در سراسر کشور را تشکیل می‌دهد که 40درصد آنها در دوران نوجوانی شروع به انزواگرایی می‌کنند. تصور می‌شود که عوامل مختلفی ازجمله مشکلات مالی، بیماری‌های روانی، مشکلات خانوادگی یا چالش‌های سلامتی در انتخاب تنهایی‌گزینی دخیل هستند.
اقدامات جدید به‌طور خاص جوانان را به‌عنوان بخشی از قانون بزرگ‌تر «حمایت از رفاه جوانان» می‌گذارد که هدف آن حمایت از افرادی است که به‌شدت از جامعه کنار گذاشته شده‌اند و همچنین جوانان بدون سرپرستی که در معرض خطر بزهکاری هستند. کمک‌هزینه ماهانه به جوانان منزوی تا 24ساله تعلق می‌گیرد که در خانواری زندگی می‌کنند که درآمد کمتر از متوسط درآمد ملی دارند. در کره‌جنوبی درآمد متوسط حدود 5.4میلیون وون(حدود 4165 دلار) در ماه برای یک خانواده چهارنفره تعریف شده است. جوانان می‌توانند برای این برنامه در یک مرکز رفاه اداری محلی درخواست دهند. سرپرستان، مشاوران یا معلمان آنها نیز می‌توانند از طرف آنها درخواست دهند.
این وزارتخانه با تاکید بر اهمیت «حمایت‌فعال» گفت: «جوانان منزوی به‌دلیل زندگی نامنظم و تغذیه نامتعادل می‌توانند رشد فیزیکی کندتری داشته باشند و احتمالا با مشکلات روانی مانند افسردگی به‌دلیل ازدست‌دادن نقش‌های اجتماعی و تاخیر در سازگاری مواجه می‌شوند.»
این گزارش همچنین برنامه‌های آتی خود را برای اقدامات بیشتر، ازجمله توزیع دستورالعمل‌ها به دولت‌های محلی، تقویت شبکه‌های اجتماعی ایمن برای جوانان، سیستم‌های تشخیص زودهنگام و همکاری نزدیک‌تر با تسهیلات رفاهی جوانان مانند پناهگاه‌ها یا مراکز توانبخشی شرح داده است.
باید بدانیم که تنهایی، انزواطلبی یا خلوتگزینی فارغ از تمام معایب روانی برای این افراد هزینه هم دارد. آنقدر که حالا مقامات جوامعی همچون کره‌جنوبی می‌خواهند برای پیشگیری از هزینه‌های سرسام آور بعدی این اتفاق آن را با پرداخت مستمری به این جوانان جبران کنند. چرا که آنها می‌دانند اگر این مقدار وجه به عنوان مستمری این جوانان را از کنج عزلت خود بیرون نیاورد خیلی زود چرخه صنعتی این کشور دچار مشکلات جبران ناپذیری خواهد شد، به این معنا که حضور موثر جوانان کره‌ای در رشد و تعالی آنچه تولید و صنعت در این کشور خوانده می‌شود تاثیر به سزایی دارد.
آیسا اسدی | روزنامه‌نگار