ضرورت برنامهریزی برای مواجهه با ایران سالمند
سالمندی هم یکی از دورههای زندگی ما آدمهاست و اتفاقا افزایش آمار سالمندان در هر جامعه نشانه رشد شاخصهای بهداشتی و امید به زندگی است. همچنانکه در جامعه ما هم با افزایش قابل توجه امید به زندگی مواجه بودیم و امید به زندگی از 55 سالگی در دوران قبل از انقلاب به 77 سال رسیده، این شاخص همچنان رو به رشد است.
چالش اصلی زمانی آغاز میشود که به تناسب افزایش سن افراد جامعه و رشد امید به زندگیشان، زاد و ولد نداشتهباشیم و نسبت گروههای سنی مختلف جامعه به هم بخورد. همچنانکه جامعه ما تا همین چند سال پیش جامعهای جوان به شمار میرفت و بخش عمده ترکیب جمعیتی کشور را جوانان تشکیل میدادند اما به واسطه تغییرات جمعیتی و کاهش چشمگیر موالید در کشور، در حال حاضر جامعه ما دیگر جامعهای جوان نیست و به سمت و سوی میانسالی پیش میرویم. همچنانکه با همین دستفرمان و ادامه روند کاهش رشد موالید پیشبینیها حاکی است تا سال2050 یکسوم از ترکیب جمعیتی جامعه را سالمندان تشکیل بدهند و جامعه ایرانی به جامعهای پیر تبدیل شود. جدای از جایگاه والای سالمندان در سبک زندگی ایرانی ــ اسلامی، واقعیت این است که انسانها معمولا در سنین سالمندی دچار ضعف و بیماری میشوند و نیاز به مراقبت و پرستاری دارند. این در حالی است که در کشور ما در حال حاضر زیرساختهای لازم برای مراقبت از حدود 10میلیون سالمند وجود ندارد. به همین دلیل باید از حالا به فکر بود تا برای مواجهه با خیل عظیم سالمندان در دهههای آینده برنامه داشت.
مهدی نیکضمیر | گروه جامعه