الزامات تولید آثار شاخص به زبان نسل نو
محمدمهدی رسولی، نویسنده و کارگردان، تجربه موفق و ماندگاری مثل اکسیژن و آب را در کارنامه خود دارد. رسولی در یک دوره، نوجوانان بسیاری را به سمت برنامه‌های خود کشاند. او در گفت‌وگو با جام‌جم، از آسیب‌شناسی تولید آثار مختص نوجوانان می‌گوید و معتقد است که برای تولید کارهای خوب، باید خطر کرد.
رسولی درخصوص برندسازی در برنامه‌های کودک و نوجوان به جام‌جم عنوان می‌کند: ساخت اثری که بتواند روی مخاطب مؤثر باشد، همیشه سخت است. من در آن سال که برنامه اکسیژن را کار کردم، با چالش‌هایی روبه‌رو شدم که مربوط به همان دوره بود و توانستیم بالاخره مشکلات را پشت سر بگذاریم. در نهایت هم برنامه توانست مخاطب خودش را پیدا کند. کمااین‌که هروقت کسی می‌خواست برنامه بسازد، تلاش می‌کرد شبیه اکسیژن باشد.
وی در بیان عوامل موفقیت برنامه‌ای مثل اکسیژن هم عنوان می‌کند: بیشترین مسأله، انگیزه است. اکسیژن در آن زمان مخاطب‌سازی می‌کرد یعنی در یک دوره‌ای مخاطبانی را جذب کرد. آن زمان مثل الان، فضای مجازی وجود نداشت. تقریبا هرروز به اندازه یک اتاق کامل، نامه از مخاطبان دریافت می‌کردیم که شبکه دو نمی‌دانست با آنها چکار کند. این نشان می‌دهد که مخاطبان اکسیژن چقدر بود.
دختری که با تماشای اکسیژن از خودکشی منصرف شد
رسولی به خاطره‌ای از دوران برنامه اکسیژن اشاره می‌کند که باز هم نشان از مخاطبان بسیار این برنامه در آن زمان دارد. او این‌طور تعریف می‌کند: یک بار سراغ مدیر شبکه وقت رفتم و سه نامه از یک دختر جوان با خودم بردم. او در اولین نامه‌اش خطاب به برنامه اکسیژن نوشته بود قصد خودکشی داشته و با دیدن قسمت اول برنامه، تصمیم گرفته صبر کند تا قسمت بعدی آن را هم ببیند. در نامه دوم گفته بود که فعلا خودکشی را به تعویق انداخته و در نهایت در نامه سوم نوشته بود برنامه اکسیژن پرده دیگری از زندگی را برایش نشان داده و با این جهان آشتی کرده‌است. من این سه نامه را روی میز مدیر شبکه گذاشتم و به او گفتم فقط برای این آدم ــ و آدم‌های مثل او ــ ادامه می‌دهم. می‌خواهم این را بگویم که تمام هم و غم یک رسانه این است که مخاطب بسازد. وقتی کاری ساخته می‌شود، از مدیر شبکه تا آن فردی که در پشت صحنه مشغول کار خدماتی است، باید عاشق این کار باشد.
اکسیژن هم دیگر برای نسل امروز نیست
رسولی در پاسخ به این پرسش که اگر قرار باشد اکسیژن را برای مخاطب امروز بسازد، چه تغییری در آن می‌داد، این‌طور بیان می‌کند: اکسیژن برای آن سال‌ها بود. اشتباه است بخواهیم امروز شبیه آن را بسازیم. البته قرار بود سری جدیدی کار کنیم که من زیر بار نرفتم و گفتم این برنامه برای دوره خودش بود. یکی از خاصیت‌های تلویزیون این است که باید مثل یک شعبده باز هر لحظه یک برگ برنده، یک اتفاق جدید و ناگهانی و البته غیرقابل پیش‌بینی از آستین بیرون کنید و به مخاطب نشان دهید. نباید برنامه‌های کودک و نوجوان را با الگو‌های دهه 60 ساخت. ما باید مخاطب فعال را در نظر بگیریم و برای آنها برنامه‌سازی کنیم. به خصوص برای سه محور کودک، نوجوان و جوان که باید ورود خوبی به این عرصه داشته باشیم.
چهره‌های جدید بسازیم
وی در بیان دلیل بیرون آمدن چهره‌ها از یک مجری ساده برنامه‌هایی مثل اکسیژن هم می‌گوید: اتفاقا چند ماه قبل که صحبتی با یکی از مدیران داشتم، به این نکته اشاره کردم که باید چهره‌های جدید وارد شوند. نباید فقط از چهره‌های حاضر و آماده استفاده کرد. من قبل از ورود شهاب حسینی به اکسیژن و برای پیدا کردن فردی مثل او، از حدود ۳۰۰ نفر تست گرفتم. یعنی چیزی نبود که به سادگی انجام شود. در عین حال ریسک کردیم که به یک چهره جدید ــ که آن زمان شهاب حسینی شناخته نشده بود ــ فرصت دهیم تا وارد و با او برندسازی انجام شود.
وی در بیان عوامل موفقیت برنامه‌ای مثل اکسیژن هم عنوان می‌کند: بیشترین مسأله، انگیزه است. اکسیژن در آن زمان مخاطب‌سازی می‌کرد یعنی در یک دوره‌ای مخاطبانی را جذب کرد. آن زمان مثل الان، فضای مجازی وجود نداشت. تقریبا هرروز به اندازه یک اتاق کامل، نامه از مخاطبان دریافت می‌کردیم که شبکه دو نمی‌دانست با آنها چکار کند. این نشان می‌دهد که مخاطبان اکسیژن چقدر بود.
دختری که با تماشای اکسیژن از خودکشی منصرف شد
رسولی به خاطره‌ای از دوران برنامه اکسیژن اشاره می‌کند که باز هم نشان از مخاطبان بسیار این برنامه در آن زمان دارد. او این‌طور تعریف می‌کند: یک بار سراغ مدیر شبکه وقت رفتم و سه نامه از یک دختر جوان با خودم بردم. او در اولین نامه‌اش خطاب به برنامه اکسیژن نوشته بود قصد خودکشی داشته و با دیدن قسمت اول برنامه، تصمیم گرفته صبر کند تا قسمت بعدی آن را هم ببیند. در نامه دوم گفته بود که فعلا خودکشی را به تعویق انداخته و در نهایت در نامه سوم نوشته بود برنامه اکسیژن پرده دیگری از زندگی را برایش نشان داده و با این جهان آشتی کرده‌است. من این سه نامه را روی میز مدیر شبکه گذاشتم و به او گفتم فقط برای این آدم ــ و آدم‌های مثل او ــ ادامه می‌دهم. می‌خواهم این را بگویم که تمام هم و غم یک رسانه این است که مخاطب بسازد. وقتی کاری ساخته می‌شود، از مدیر شبکه تا آن فردی که در پشت صحنه مشغول کار خدماتی است، باید عاشق این کار باشد.
اکسیژن هم دیگر برای نسل امروز نیست
رسولی در پاسخ به این پرسش که اگر قرار باشد اکسیژن را برای مخاطب امروز بسازد، چه تغییری در آن می‌داد، این‌طور بیان می‌کند: اکسیژن برای آن سال‌ها بود. اشتباه است بخواهیم امروز شبیه آن را بسازیم. البته قرار بود سری جدیدی کار کنیم که من زیر بار نرفتم و گفتم این برنامه برای دوره خودش بود. یکی از خاصیت‌های تلویزیون این است که باید مثل یک شعبده باز هر لحظه یک برگ برنده، یک اتفاق جدید و ناگهانی و البته غیرقابل پیش‌بینی از آستین بیرون کنید و به مخاطب نشان دهید. نباید برنامه‌های کودک و نوجوان را با الگو‌های دهه 60 ساخت. ما باید مخاطب فعال را در نظر بگیریم و برای آنها برنامه‌سازی کنیم. به خصوص برای سه محور کودک، نوجوان و جوان که باید ورود خوبی به این عرصه داشته باشیم.
چهره‌های جدید بسازیم
وی در بیان دلیل بیرون آمدن چهره‌ها از یک مجری ساده برنامه‌هایی مثل اکسیژن هم می‌گوید: اتفاقا چند ماه قبل که صحبتی با یکی از مدیران داشتم، به این نکته اشاره کردم که باید چهره‌های جدید وارد شوند. نباید فقط از چهره‌های حاضر و آماده استفاده کرد. من قبل از ورود شهاب حسینی به اکسیژن و برای پیدا کردن فردی مثل او، از حدود ۳۰۰ نفر تست گرفتم. یعنی چیزی نبود که به سادگی انجام شود. در عین حال ریسک کردیم که به یک چهره جدید ــ که آن زمان شهاب حسینی شناخته نشده بود ــ فرصت دهیم تا وارد و با او برندسازی انجام شود.