زمانی که برنامه سیمای مدرسه را تولید می‌کردم، سراغ خود والدین و متولیان تعلیم و تربیت می‌رفتم تا مشکلات را ارزیابی کنم و براساس آن برنامه بسازم. مثلا در آسمان همیشه ابری نیست یک صحنه درباره فرار دختری از خانه گذاشتم. کارگردان به من گفت دختر را باید در پارک نشان دهیم؟ گفتم نه، نشان دهیم که در پاگرد خانه خودشان خوابیده ولی از خانه بیرون نرفته چون نمی‌خواهیم بدآموزی داشته باشد. الان مدرسه و آموزش‌و‌پرورش دنیایی از سوژه است که می‌توان به آن پرداخت. اول از همه باید افراد متخصص را در این حوزه وارد کرد. من پیشنهادی ارائه کردم و افرادی را در رأس آموزش‌وپرورش دعوت کردم که هنرستانی راه بیندازیم و یک‌سری فیلمنامه‌نویس و بازیگر تربیت کنیم. الان کار زیادی درخصوص نوجوانان انجام نشده است. بعد از سیمای مدرسه، کار تعلیم و تربیت شاخصی انجام نشده است.
وی ادامه می‌دهد: باید از برخی متولیان تعلیم و تربیت دعوت و سوژه‌یابی کنیم. بعد این سوژه‌ها را دست فیلمنامه‌نویسان خبره بدهیم. در عین‌حال خود تلویزیون باید به این مسأله بها دهد تا بتوان کار درستی کرد. من درآن زمان دست روی سوژه‌های بکر و به‌روزی می‌گذاشتم. چقدر در مقوله کودک و نوجوان کار کردیم؟ برخی مسائل وجود دارد که باید درباره آن صحبت شود. من اولین‌بار در سریال آسمان همیشه ابری نیست نشان دادم که یک دختر از پسر خواستگاری کرده. این سریال با کمترین پول ساخته شد و بیننده‌های زیادی داشت. سوژه‌های بسیاری در‌نظر دارم که می‌توان با طرح نو ساخت.
پوررحمانی عنوان می‌کند: ساختار خیلی مهم است اما مهم‌تر از آن، وجود تمایل در خود تلویزیون است. باید ریسک کرد و سوژه‌های مهم را روی آنتن برد. تا زمانی که مشکلات را بیان نکنیم، نمی‌توانیم آن را حل کنیم. باید مشکلات را از دل خانواده‌ها بیرون آورده و مطرح کنیم. باید مخاطب‌شناسی درست در این راستا انجام داد. می‌توان فراخوان داد و برخی فیلمنامه‌نویسان خوب را دعوت کرد، 
در عین حال سوژه‌های درست را با دعوت از کارشناسان پیدا کرد. همه بچه دارند و دغدغه‌شان هم تعلیم و تربیت است. به همین دلیل نیاز داریم که در این رابطه برای مردم برنامه بسازیم.