طبق اسناد، هنر تتو دردوران ما قبل تاریخ هم درمحل‌هایی اطراف پرتغال، فرانسه واسکاندیناوی وجود داشته است. اگر تاریخچه خالکوبی را بررسی کنیم، می‌بینیم این عمل در ایران برای اهداف گوناگونی مانند تسکین درد(در زمان ابن‌سینا)، شناسایی زندانیان، نشان قدرت در عیاران و نوعی آرایش میان زنان و مردان انجام می‌شده. خالکوبی، پدیده‌ای است که سابقه‌ای کهن در میان مردم جهان دارد و گستره مکانی آن مشخص نیست به‌طوری‌که شواهدی از آن در نقاط مختلف جهان از شرق دور، ایران، عراق، مصر و سرزمین‌های دیگر و از ادوار بسیار کهن تاکنون دیده شده است. کلمه تتو در اصل ازکشور تاهیتی می‌آید و ترجمه آن به‌معنای علامت گذاری است. برخی معتقدند تاریخچه تتو یا خالکوبی به قدمت تاریخ نقاشی است. درسال1991 جسد یخ‌زده مردی با61خالکوبی روی بدنش در کوه‌های آلپ پیدا شد که به حدود 5000سال قبل از میلاد مسیح بازمی‌گشت. تاریخچه خالکوبی بسیار گسترده است اما دربرخی فرهنگ‌ها، این اقدام برای نشان دادن توانایی زنان انجام می‌شود. به عنوان مثال، اگرزنی مهارت خاصی در بافتن داشته باشد، آن را روی بازوی خود خالکوبی می‌کند. این تکنیک در ایران نیز به دوره‌های بسیار قدیم تاریخی برمی‌گردد. در پازیریک و لرستان تندیس‌هایی پیدا شده که روی بدن آنها نشان‌هایی از خالکوبی بوده. جالب است که مولوی نیز در کتاب مثنوی، ضمن بیان داستان پهلوان قزوینی به آن اشاره کرده است. او از خالکوبی با نام کبودی زدن نام برده است. البته در ایران باستان هم زنان برای زیباتر شدن، سپیدبختی یا دور کردن چشم بد و پهلوانان نقش شیر و اژدها روی بازو یا سینه خود خالکوبی می‌کردند.خالکوبی در دوره‌های مختلف تاریخ به شیوه‌های مختلفی صورت می‌گرفته و در هر منطقه‌ای به روشی خاص انجام می‌شده اما فردی که قصد خالکوبی داشت، باید رنج آن را که بسیار دردناک بوده و هست به جان می‌خرید. به هر حال تاریخچه تتو در دوران‌های مختلف با فراز و نشیب‌های مختلفی همراه بوده است.