آری من، «خودم» را، این من بااستعداد را گم کرده‌ام، دست‌هایش را رها کرده و میان شکوفایی استعدادهایم چندان اهمیتی به او نداده‌ام. من در حق دست‌هایم ظلم کرده‌ام و بارها صدای «ظلمت نفسی» را شنیده‌ام. گاهی دوست دارم با صدای بلند مادرم را صدا بزنم که «من» را گم کرده‌ام؛ می‌دانی کجاست؟ هرچه می‌گردم نیست، نمی‌توانم پیدایش کنم و او آرام بگوید: دخترم کنار گلدان روی میز اتاقت گذاشته‌ای و رفته‌ای و او را پیدا کنم و بارها و بارها از او عذرخواهی کنم که من در حق تو خیلی اجحاف کرده‌ام.می‌خواهم بگویم بعضی شعر‌های نو و متن‌های درخشان بارها و بارها در ذهنم جوانه زده‌اند و من هربار با بی‌اعتنایی حرام‌شان کرده‌ام و ننوشتم‌شان، بنابراین آنها بخار شده‌ و رفته‌اند. من ذهنم را گاهی حرام کرده‌ام. حتی قلمم را از نوشتن بهاری نو. گاهی جوانه‌های بسیاری را که نیاز به آب‌دادن‌های پیاپی بود، خشک کرده‌ام.چقدر برای خودم وقت می‌گذارم؟ برای یادگیری، برای دانش بیشترم؟! اصلا واصلا‌. انگار دارم کم‌کم خودم را باهمه‌ فانتزی‌های تلخ و شیرینش فراموش می‌کنم.من بارها ظلم کرده‌ام درحق خودم.باید بلند شدوبرای یافتن و شکوفایی خود تلاش کرد که البته با توکل به خدا و تلاش کارها میسر می‌شود.باید دست این «من بااستعدادم» را بگیرم و دیگر گمش نکنم.