واقعیت این است که این همان فرهنگ نادرستی است که در دنیای مدرن امروز و صنعتی‌شدن جهان، آرام‌آرام در جامعه جهانی شکل گرفت و اتفاقا که آدم‌ها با دل‌ دادن به جنبه‌های مختلف زیباتر شدن، به این باور و فرهنگ نادرست دامن زدند و آن را جدی‌تر، عمیق‌تر و باورپذیرتر کردند. درواقع این موضوع برای اکثر افراد جامعه عادی شد که برای ارزشمند بودن، لازم است که زیباتر و جوان‌تر از آنچه که هستی به نظر بیایی و خب، رسیدن به چنین هدفی، به اولین خواسته‌ها و اولویت‌ها تبدیل شد. اما باطن و شاید روی دیگر ماجرا چیست؟ این‌که بر کسی پوشیده نیست آنچه باعث سعادت و موفقیت یک جامعه می‌شود، دانش، علم، آموخته‌ها، توانمندی‌ها و به‌طورکلی داشته‌های درونی افراد است که می‌تواند بال پروازی برای خود فرد و البته آن جامعه و آن کشور یا حتی در ابعاد بزرگ‌تر، دنیایی به این عظمت باشد. برای همین است که شاید بهتر است کمی پای‌مان را فراتر از تصورات عموم بگذاریم و در تلاش باشیم تا با کسب توانمندی‌های مختلف در دوره‌های متفاوت سنی، خودمان را همچنان سالم، سرحال، بانشاط و شاداب نگه‌داریم؛ آن‌وقت است که احساس سرزندگی و زیبایی و از آن مهم‌تر، حال خوشی، سلامتی و جوانی، بیشتر از هر وقت دیگری در وجودمان زنده می‌شود و ارزش‌های واقعی، جایگزین ارزش‌های دم‌دستی و بی‌اهمیتی مانند خط خنده، گودی چانه، چال لپ و ... می‌شود.